Pained Quotes Mga Nobela at Kwento

Napabuntong hininga ako ng malalim at kunwari ay malungkot na tumingin sa kaniya. "Are you pitying me now?" Napatitig ako sa kaniya, tila ba isa siyang maamo na pusa. "Sure, I'll help you." "Talaga, tutu—" Napahalakhak ako. "Of course not, Lucas!" Humakbang ako palapit sa kaniya. "Why? Do you help me while I am drowning in pain? Narinig mo ba lahat ng hikbi ko habang nagpapakasarap kayo sa kama ng babae mo?"

Sa sobrang bigat ng kanyang naramdaman ay hindi niya na rin mapigilan ang sarili na hindi maiyak. "Mahirap ba na magpakatotoo na lang?” "Please, love… Baby… Please, listen to me." mabilis siyang nilapitan ni Diego at yayakapin na sana ng mabilis na dumapo ang palad ni Caroline sa pisngi niya. “That slapped is sure NOT enough tomease my pain," sigaw nito. “All those years, all those bad memories won't fade away." “A sorry won't change everything you’ve caused. You make my life living hell, Diego." pabagsak ang bawat salita na binibigkas nito.

Tahimik ang paligid. “Do you remember something else?” Nagtagpo ang kanilang mga mata. “I lost two children.” Nanigas si Daniel. “For a long time, I lived in unbearable pain.” Mahinahon ang kanyang boses. “I sank into despair.” Napangiti siya. Ngunit puno iyon ng pait. “There were days when I hurt myself.” Huminto siya. “Days when I wanted to die.” Tahimik siyang tinitigan ni Daniel.

Mahinahon ang bawat bitaw nito sa mga katagang iyan upang matiyak na malinaw niyang maintindihan. Hindi siya nagsalita pero unti-unting namuo ang luha sa kaniyang mga mata habang nananatiling nakatitig dito. Napailing ito, manipis at mapait na napangiti. "That's so painful, you know? I've endured all the pain from the moment na una niyang buksan ang kaniyang mga mata sa mundo..." Gumaralgal na nang tuluyan ang boses nito. Napabuntong-hininga ito upang hamigin ang sarili at magawang magsalita muli.

I walk at lumapit ako ng bahagya sakaniya. I glared at the object of irritation. "Ano bang pinagsasabi mo? Hindi kita maintindihan.." her expression hardened. I clenched my jaw and close my fist as I sighed heavily. "You know what? The worst pain is getting hurt by a person you explained your pain to.." masakit na saad ko at tumingin ng diretso sa mata niyang naguguluhan. "What are you talking about Rare?" She drew her lower lip between her teeth while frowning at me.

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

“That regret, what if.. I spent a little time with him. Gain new memories, make a new one. Forgot the past and move on. Sana hindi ko siya iniwan dito. Sana ginawa ko silang priorities ni Mama. Nag enjoy kami with Linea.” I said and let my tears come out while all the memories we have lush out. It opened like a wound and let me take a taste of the pain. "Pain is what makes us alive." Jean said. "We all have that kind of pain. Ellya and it's up to us. On how we are gonna conquer it. How we are gonna tolerate it and intake it."