Pained Quotes Mga Nobela at Kwento

tingin nito sa kanya habang nilalantakan na ang pizza na inorder nito kanina. "Hindi ganoon kadali ‘yon." Salungat niya sa sinasabi nito. "Alam kong hindi madali. Pero ano ba ang madali para sa iyo? Ang bigyan sya ng chance? O, pahirapan ang sarili mo hanggang sa kainin ka nyang sakit na nararamdaman mo? I've been through a lot of pain, Ash. You knew very well that pain is like my oxygen to live with. But now, see I've learned how to live with it. Nasasaktan ako pero at least nagiging masaya ako. You see my point? Pain and happiness coincide on each other. Hindi porke’t ayaw mong masaktan hindi ka na masasaktan…"

Mga karanasang ay sakit, may saya. Sa pangalawang pagkakataon, lilisan na naman ako sa lugar na nagbigay sa akin ng masakit na karanasan. Sa pangalawang pagkakataon, ako ay tatakas na naman. Paulit-ulit nalang, Beatrize! Ano pa bang magagawa ko kung ito na kinahinatnan ng buhay ko? Wala naman akong kapangyarihang ibalik ang dati upang itama ang pagkakamali ko.

Pagkatapos ng nangyari sa amin ay hinalikan niya ako sa noo. "Ayos ka lang ba Sofie?" Tanong niya. "Oo naman pero medyo masakit pa ang lagusan ko," sagot ko. "Pasensya ka na nanggigil kasi ako sayo," tugon niya. "Kawawa naman ako. Hindi na masyado makalakad," pagpaparinig ko. "Ayos lang yan baby, worth it naman di ba?" Sabi niya at ngumisi pa.

"I have an exciting and pleasurable idea that will help you forget the pain that you felt... All you have to do is to moan my name and I do the rest." *****

It's been a week. But why do I still have to endure the pain? Why it is not fading? The more days were over, the more pain I am feeling. Until when I have to suffer? "I hate you! I hate you! I hate all of you!" I am screaming like a mad woman. I'm not drunk but I feel like I am. Nasusuka na ako sa sakit. Nandidilim na ang paningin ko. Magkahalo na ang ulan at ang luha sa aking pisngi. Never in my life, I thought I would experience such pain, until that day he betrayed me.

awat ko muli habang umiiling-iling habang nag bagsakan ng aking luha. pain gripped in my heart, I felt numb all over. "Hindi mo ba alam kung gaano ka sakit para sakin ang mga sinasabi mo ngayon? Will please be sensitive?"I plead with my tears flowing. "You are so insensitive." muling hikbing dagdag ko. "Makinig ka sakin, Pechie." malalim na pakiusap niya habang pilit inaangat ang aking tingin sa kanya ngunit nag matigas ako.

At ang banggitin ang pangalan ng tao'ng nagbibigay lamang sa kanila ng kadiliman ay nagsisilbing pait sa kanilang lalamunan. Tila isang lason na unti-unting kumikitil sa kanilang buhay. Ngunit tulad ng mga tao'ng may mapait na karanasan, kahit nasasaktan ay pinipilit nila'ng i-bangon ang sarili. Wala namang isinagot si Eleonor. Bagkus ay tahimik lamang nitong nilasap ang hawak na sorbetes.

is just a torture. Gagawin niya ba talaga lahat ng sinabi niya? Raddix, would you really kill me? Hinayaan ko ang sariling lamunin ng labis na kalungkutan. Tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha sa mata ko tila wala na itong balak huminto. Hindi ko na inisip kung may makakita sa akin ngayon, ang gusto ko lang ay maibsan iyong sakit. The pain is just too much. Iba pala kapag galing sa taong mahal mo iyong masasakit na salita... doble iyong sakit na mararamdaman mo. Para akong sinasaksak ng paulit-ulit.

Ngunit palaging kakambal ng panganib. Napahinga na lamang ako nang malalim sa naisip. Maihahalintulad ko ang aking buhay sa phrase na nabasa ko noon sa lumang libro na nahiram ko sa library. ‘With supreme beauty comes with endless pains and sufferings.’ Nagpakawala pa muna ako ng isang malalim na buntong-hininga bago tuluyang pumasok sa loob ng shower. Matapos maligo at makapagbihis ay muli agad na akong humiga sa kama.

Every step is a struggle, every movement hurts like hell, but I endure it all. Napakasakit. Masakit sa katawan, masakit sa laman, at higit sa lahat, nakakapagod sa isipan. May mga araw na pakiramdam ko ay gusto ko nang sumuko. There were nights I cried myself to sleep, thinking I’d never get better. May mga oras na sa sobrang hapdi at pagod ay naiiyak na lang ako nang tahimik habang nakahiga pagkatapos ng session. Pero sa bawat oras na pakiramdam ko ay bumibigay na ako, lilitaw lang ulit ang mukha ni Bianca sa alaala ko. Maririnig ko ulit ang boses niya, ang tawanan niya, at maaalala ko ang pangako namin sa isa’t isa. And suddenly, the pain doesn’t matter anymore. You are my only motivation.