Novel & Cerita Pantal Ng Dengue

Dinedma lang niya ang naiinis na si Marc at diretsa akong tinanong. "He have a dengue fever." Nauutal kong sagot. Muli nitong tiningnan ang mukha ni Lander. Bumuntong hininga ito. "Pinapainom mo ba sa kambal ang mga pinadadala kong vitamins?.”Kunot noo ko siyang tiningnan.

Kahit mali, ginawa niya pa rin para sa akin iyon. Few months ago, nagkasakit ako ng dengue. Halos wala kaming pera kaya kahit may mga nararamdaman akong sintomas, binalewala ko. Pumapasok pa rin ako sa trabaho. Pero hindi na kinaya ng katawan ko. Bumagsak ako sa sahig habang nasa trabaho.

d***g ng dalaga. "Ay wala ng pero, pero. Ako na. 'Wag ng makulit." Pinangdilatan ni Zander ng mata si Ella, hindi na naka-angal ang dalaga at inayos na lang ang kanyang upo. "Hindi ba sabi ng doctor kanina cold compress ang ilalagay kapag kumiroT" tanong ni Zander.

“Hindi ko… hindi ko alam… P-Please…” PAK! Isang malakas na sampal ang dumapo sa kanyang pisngi, na parang apoy sa balat, na nagdulot ng panibagong panginginig at sakit. Napabuntong-hininga siya, ang katawan ay nanginginig sa parehong sakit at kahihiyan.

"Lumabas na kahapon ang result ng test sa kalagayan ng anak niyo, unfortunately naabutan ko lang dito ang nag babantay sa pasyente." "Kumusta na dok ang kalagayan ng anak ko?" Naging seryoso ang mukha nito at nahuhulaan na kaagad ni Mark na hindi lamang simpleng sakit ang kina-kaharap ngayon ng anak niya. "Ayon sa finding ng test, mayron siyang severe dengue at kailangan ng blood transfusion dahil napaka baba ng platelet niya. Mas maganda na maagapan kaagad ito, soon as possible," kina-baling ng tingin ni Mark ang anak at hinarap muli ang doktor.

wala sa sariling tanong ng dalaga. Pantaleon rolled his eyes in a manly way and grabbed her wrist. Ito na mismo ang naglagay ng baso sa kamay ng dalaga. She looked at her hand and bit her lower lip. Hindi niya ito napansin kanina nang dumating ang binata. More like, hindi rito nakatuon ang kanyang atensyon. “I’m still a human, Montellana. I can smile, I can laugh, and I can chuckle if I want to,” he said.

tugon ko. “Ito… sinasabi ko na nga ba,” saad ni Manang at iniabot sa akin ang kulay blue na maliit na palanggana. “Ano po ibig niyong sabihin?” taka kong tanong. “Mahina ang immune system ni Sir Denver mula bata pa siya, kaya hindi siya hinahayaang maligo ni Madam sa ulan dahil magkakasakit siya,” pagpapaliwanag ni Manang.

sagot ng dalaga. Nagbaba na lamang ng tingin si Cairan, but after a few seconds ay kinuha ulit ng binaya ang paa ng dalaga. Itinaas neto ang pants nya upang tinginan ang paa neto. Araw araw namang hinihilot ng binata ang paa nh dalaga, he even applying the medical oil to ber ankle at mukhang effective naman dahil hindi na to masyadong namamaga ngunit namumula pa rin.

Sa abot ng aking paningin ay may mga malalaking puno lamang na may matataas na palumpong. Lalong naging mahirap ang kanilang paglalakbay nang magsimulang magdilim. "Hindi na ako makatiis, Diego." ani Diana na parang namumutla ang mukha. Basang-basa pa rin ang mga sugat mula sa pagpapahirap na natamo niya ngayon. Naramdaman ni Diana na nagsimulang mahilo ang kanyang katawan.

Pumipikit at dumadaing pa sa sakit. Nahulog nang paharap naman si Manang Neneng ng sandaling iyon. Tumama ang harap ng katawan niya sa hagdan. Tila nag-dive dito. Gumulong ito pababa ng hagdan hanggang sa tumama ulit ang ulo nito sa sahig at nabagok sa sementadong pader. Nawalan ito nang malay. Dumaloy ang dugo nito sa ulo at noo. Sobra ang kaba ni Diana nang mapatingin kay Manang Neneng. Pilit siyang gumalaw at bumaba ng hagdan. Paika-ika siyang lumapit sa katiwala.