Pantal Ng Dengue นิยาย & เรื่องราว

Nagkusa yatang lumuwang ang panty niya pagkakita kay Gustavo. Mapino ang balbas nito sa panga. Abuhin ang mga mata. Makapal ang kilay. Ang ilong ay may pinaglalaban. Ang mga labi nito ay natural na mapula. May guhit sa gitna ang pang-ibabang labi, cleft lips yata ang tawag doon. Ang panga! Jusko, parang hinukit ni machete. Halatang matigas at mukhang gamit na gamit sa pagkain. "Ay! Pakain nga este hello po Sir!" tarantang bigkas niya matapos siyang sikuhin ni Lolita.

Nang makaahon sila sa isang mabatong bahagi ng pampang, malayo sa sentro ng putukan, mabilis na idinagan ni Dante si Paola sa sahig. "Huminga ka, Paola! Huminga ka!" utos ni Dante habang ginagawa ang CPR. Matapos ang ilang segundo ng matinding pag-ubo, nailabas ni Paola ang tubig sa kanyang baga. Ang kanyang buong katawan ay nanginginig sa ginaw. "Ang... ang remote..."

naiiyak niyang sabi. "Hindi kaagad lumalabas ang rashes kapag na dengue ang isang tao, Miss Anna. At sa lagay ng anak mo ay nasa first stage siya ng dengue at mabuti nalang naagapan niyo kaagad na dalhin siya rito bago pa humantong sa malalang sitwasyon. Kawawa naman ang poging iyan," pahayag pa ng doctor.

Tanda ko pa, he hates when he seeing me with tears. Ayaw na ayaw niya akong nasasaktan, ni magkaroon ako ng pantal natataranta na siya kasi baka raw ma-dengue sa kagat ng lamok kahit langgam naman talaga ang kumagat. Overreacting but sweet. One of my funny memories with him when we were teens couples. "Pero iyung totoo? May problema ka?" he asked with concern habang nakatitig siya sa mga mata ko.

tunghayaw ni Diego saka sumandal sa kotse. Halata ang sakit sa mukha ni Diego dahil sa tama ng bala sa katawan niya. “Hindi na ako makakatakbo pa, Noella, nanghihina na ako,” sabi ni Diego sa akin dahilan para mapatitig ako sa mukha niya na ngayon ay putlang-putla. “Dalawang bala ang tumama sa katawan ko at isa doon ay sa paa ko k-kaya hindi ko na kakayanin tumakbo papunta sa restaurant.”

Mahinang hinimas niya ang braso ng kapatid ko habang inoobserbahan ang mukha niya. Pagkatapos ay sumulyap ito sa relong suot nito sa kamay at naglakad pabalik sa Hilux niya, "Sumabay ka na sa akin. Kelangang madala agad sa hospital ang kapatid mo." "Ano po ba ang sakit niya sa tingin niyo?" Pangungusisa ko habang sumusunod sa kanya. Binuksan niya muna ang passenger's seat saka nagtungo sa driver's seat at sumakay, "May symptoms of Dengue fever ang kapatid mo at sa tingin ko ay malala na. Kelangan niya ng agarang lunas."

sagot naman kaagad ni Doc sa akin. Hindi naman ako makapaniwala sa narinig. Muli akong napatitig kay Katrina habang ramdam ko sa puso ko ang awa dito Paano na lang pala kung hindi namin sila natagpuan sa gubat? Ano na lang ang mangyayari kay Katrina? Hindi basta-basta ang sakit na dengue. Nakakamatay iyun kapag hindi maagapan.

Wala na akong pakialam kung makita nilang pareho na t-shirt at pajama ni Seig ang suot ko. “What's the result? Anong dahilan kung bakit siya nilalagnat?” “E-e besh, d-dengue raw e.” nahihirapan pa siyang sabihin. “What?! Bakit sa dami dengue pa!?” “It's my fault Ean, I'm sorry.”

Chineck ng doctor ang temperatura at pinagmamasdan ang mga sintomas ng bata habang sina Mari at Clarence naman ay nakatingin lang at kinakabahan. "The child has a high fever, at ang ibang sintomas niya ay tumutugma sa dengue," sabi ng doctor habang tinitingnan ang kulay ng balat ni Gianni at pinapansin ang mga palatandaan ng pamumutla. "Symptoms such as high fever, skin paleness, and weakness are some of the signs of dengue fever. There are also instances where bleeding can occur in the body, kaya kailangan natin itong bantayan nang mabuti." "Gagaling pa ba siya, doc?" tanong ni Clarence, kabado.

“Ilang araw na ho kasi siyang nilalagnat. Maraming gamot na ‘kong pinainom sa kanya kaso humuhupa lang saglit tapos tataas na naman. Manghihiram po sana ako ng pera kay Nanay Doring, dadalhin ko siya sa ospital sa karatig bayan.” Humingang malalim si Tati, “Mukhang may dengue ang anak mo. Pero mas mabuting dalhin mo siya sa ospital para ma-check ang platelet niya. At para na rin makabitan siya ng IV fluid.” Lumaylay ang balikat ni Maricel. Umiiyak ito habang pinagmamasdan ang anak. Saka bumaling ang tingin kay Tati. “Kakapalan ko na po ang mukha ko, Ma’am. Maaari po ba akonv makahirap ng pera? Hindi ko na po alam kung saan hahanap ng pera,” basag ang boses nito.