Valedictory Speech Elementary Tagalog Novels & Stories

"Trish, ito nga pala ang baon mo ipinabibigay ni Mama mo. Maaga silang umalis kasi susunduin nila sa airport si Ate Jade mo." Kinuha ko kay Ate Lota ang baon ko na hindi na nagtanong. Maaga akong papasok dahil pinapadaan pa ako ng teacher ko sa faculty room para tingnan ang magiging speech ko sa graduation namin. Ako ang naging Valedictorian sa klase namin at si Ivan naman ang Salutatorian. Palagi kaming magkasama simula pa noon sa tuwing may mga review kami kapag ilalaban kami sa mga contest, doon ko nakilala at nalaman ang pagkapilyong ugali nito. Kaya nga noon ay hindi ko siya magustuhan dahil baka lokohin lamang niya ako, pero naging kami pa rin.

Nag-iwas ako ng tingin dahil sa kakaibigan sensayon na naramdaman ko. Mali ito, bakit ko ito nararamdaman? Umakyat sa entablado ang Dean namin. Ramdam ko pa rin ang titig sa'kin ng isang bisita, may aircon naman pero pinagpapawisan ako. "Good afternoon, Students. As you all know, Valley Marinduque University is a private school for college students. Most of you are dean listers and I am proud to say that the Valley Marinduque students are very well known in academics, that's why we're one of the top schools in our town." panimula ng dean namin, with kasamang puri.

Iyon lang ang reply ko nag-send ng crying emoji kaya nakangti ako napapiiling pagkatapos tuluyan akong lumabas sa koste ko. Nandoon lang ako nanonood sa ganap ng graduation nila Jeselle. Hanggang sa tinawag na siya para sa speech n'ya bilang batch valedictorian. Nakangiti lang ako habang pinanonood si Jeselle na buong husay n'yang binibigkas ang valedictorian n'yang speech.

Useless lang naman. At kung qualified ka nga sa mga sinabi ko, makapasok ka dito ng hindi nahihirapan. Congratulations! @Death Wish

sigaw ni Yamato kaya kinawayan ko siya. “Valedictorian, Hakuna Miran Romero!” Nagpalakpakan ang lahat at ginawa ko na ang speech ko. Nakangiti ang lahat bukod sa isang kaklase ko na salutatorian. Ginalingan ko kasi para sa scholarship na maaaring makuha ko.

Halos maiiyak na niyang tanong_ _dito_ _Naawang hinaplos naman nito ang likuran niya. "D-darating siya, anak. Imposibleng hindi. Graduation mo ito at valedictorian ka pa. Imposibleng hindi." Pampalubag loob nito sakanya_ _Kumalma naman siya. Panay ang tingin niya sa orasan. Malapit na kasi silang

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Xeia's POV "Congrats, Xeia," bati sa 'kin ni Clarie na isa sa mga kaklase ko. "Salamat! Congrats rin sa inyo," bati ko rin sa kanila. Katatapos lang ng graduation namin. Buong klase namin ay grumaduate ng with honors. Si Colline ang valedictorian namin at ako naman ang salutatorian. Nakaka-proud lang. Biruin mo? Lahat kami ay may awards. Hindi namin inaasahan 'yon. Senior high pa naman din.

Nang magbigay ng valedictory speech ang kanyang kapatid, bumuhos ang mga luha ni Nenita. “Sa aking Ate Nenita na patuloy pa rin sa pagkalinga sa amin na siyang tumatayong nanay at tatay naming magkapatid. Salamat sa lahat-lahat, ate. To all my fellow student's, tumayo kayong lahat. Puntahan niyo ang inyong mga magulang, yakapin niyo sila at pasalamatan sa kanilang mga sakripisyo sa bawat araw.”

GENIEVA Sa mundong nakakapagod at punong-puno nang panghuhusaga, bakit napunta pa ako sa tatay na walang-kwenta? Ang tingin sa aki'y hindi tao kundi isang basura. At sa dami ng tao sa mundo, bakit nabuo pa ako sa dalawang taong wala namang pag-papahalaga sa kanilang dugo't laman? Kung kamalasan ang pag-uusapan, paniguradong ga-graduate ako ng Valedictorian.