Paper Hearts Novels & Stories

Tanong niya sa akin. "No, baby, I love it. Ang ganda! paano mo nagawa to?" Namamangha na tanong ko. Sobrang ganda kasi ng paligid. Nasa isang mataas kami na burol, tapos my gawa sa petals ng rose na heart shaped kung nasaan nasa gitna ang mesa na may dalawang upuan, para sa aming dalawa na napapalibutan ng iba't ibang kulay ng ilaw.

“Ate, tingnan mo, ito yung card ng bulaklak.” Habang nagsasalita ang pinsan ni Shaine, iniabot niya ang magandang maliit na card kay Shaine. Kinuha ni Shaine at binuksan ito. May isang linya na nakasulat: May the flowers, like the sunshine, brighten your beautiful day! Maganda ang font—elegante, maayos, matapang, at halos tumatagos pa sa likod ng papel.

Sa hindi kalayuan ay may roong isang babae na naghihintay sa kanila na may dalang isang batang babae. Maganda, matangos ang ilong at mala anghel ang mukha nito. Mangiyak-iyak na hinawakan ni Amabelle ang batang ito at ipinakita ito kay Heidi. Bakas sa mga bibig nito ang sayang naramdaman ng mag-ina. Abot hanggang tenga ang ngiti habang pinagmamasdan ang batang babae. Pagkatapos nila itong nakuha ay agad na pinaayosa ng mga papeles nito at binigyan niya ito ng magandang panggalan.

Isang napakagandang bouquet ng tulips. At isang maliit na card. Hindi na niya kailangang basahin pa. Alam na niya ang laman. Paumanhin. Pangungulila. Pagmamahal na hindi niya lubos na maibigay. Dahan-dahan niyang inilagay ang card sa kahon sa drawer, kung saan naroon na ang lahat ng naunang cards. Parang mga alaala ng pag-ibig na hindi pwedeng mabuo nang buo.

Lihim na lungkot. Magaling nga siguro'ng magsinungaling ang mga tao pagdating sa sariling nararamdaman. Dahil kahit wasak at hinang-hina na ay patuloy pa ri'ng humahakbang pasulong, isinasantabi ang mga palahaw na gusto'ng umurong. Pilit na pinapalitan ng inimbento'ng lakas ang panghihina na unti-unting dumadaloy sa kanilang puso. At kapag mag-isa'y unti-unti ri'ng dadaloy pababa sa pisngi ang mga pighati at lungkot. "Eleonor...ikaw pala 'yan." Agad nitong pinahid ang mga luha sa kaniyang pisngi nang makita'ng tahimik na nakatayo ang dalaga.

" Hindi makapaniwalang tanong niya. Tumango si Anthony, bahagyang itinaas ang kanyang trump card at tumingin, siguradong sigurado ang kanyang mga mata. Medyo namula ang mukha ng dayuhan... Pinapapukpok niya ang isang tambol sa kanyang puso! Ang kanyang sariling hole card ay isang 7 ng mga puso, na isang pares. Kaya't sinasadya niyang i-provoke si Anthony at gusto niyang sundin ang mga card.

May kung anong kirot ang sumundot sa kanyang puso habang paulit ulit na binabasa ang dalawang pangalan na nakaukit. Isang malakas na buntong hininga ang kanyang pinakawalan bago niya yun isinuot sa kanyang kaliwang pulso. Inangat niya ang kamay at mapait na napangiti habang yun ay pinagmamasdan. Sunod ay ang card naman ang kanyang kinuha. May nakasulat na Leon sa labas ng card. Tumahimik ang paligid., at tila huminto ang oras nang maingat niya yung binuklat at binasa.