Aftermath Tagalog Mga Nobela at Kwento

Pero matapos ‘yung nangyari, ang akward! Naisip ko tuloy ang nangyari at agad akong pinamulanan ng hiya. Alam ko kung ano na ang kulay ng pisngi ko ngayon dahil nararamdaman ko ang init mula rito. Pagdating ng order ay may pag aalinlangan pa akong naramdaman. Hindi koalam kung bakit pero iwinaksi koi yon at nagpatuloy na lamang sa paglalakad. Ngunit mabagal ang lakad ko patungo sa taas. Parang umuurong ang sikmura ko dahil sa kaniya.

parang may bikig ako sa lalamunan matapos ko iyon masabi. Shit! Ang sakit lang sobra! Wala na palang silbi ang pagbabalik ko dahil ikakasal na sa iba ang babaeng pinakamamahal ko tang ina! Marahas kong pinahid ang luhang nagmalabis sa aking pisngi. Ngunit patuloy pa rin sa pagpatak ang mga luha ko. Hangga't kailan talaga traydor ang mga ito.

Dagdag niyang tanong na may labis na panlulumo. Lumapit si Eduardo kay Stefan at tinapik ang likod nito. “Stefan, that has already taken place. Even if it’s painful, let’s accept where your mom is because we can’t change what has already happened.” Hindi matanggap ni Stefan ang kanyang nalaman pero tama ang kanyang ama. Kahit na magwala o itanggi niya man ang lahat, hindi na nito maibabalik ang nakaraan—hindi na babalik ang kanyang ina. Ipinikit ni Stefan ang kanyang mga mata at pilit na ikinalma ang sarili. Matapos ang ilang paghinga-buga ay idinilat niya ang kanyang mga mata at napayuko habang kinokontrol ang kanyang emosyon.

Taon 1820… Sa kabilang buhay… Hindi na nagngangalit ang lupa. Ang dating kumukulong talampas ay unti-unti nang tumahimik. Ang makapal na usok ay naglaho, at ang nag-aalab na lupa ay napalitan ng banayad na liwanag na tila sumasayaw sa hangin. Ang dating amoy asupre ay napalitan ng malamig at payapang simoy, at ang mga kaluluwang minsang tumakbo sa takot ay ngayo’y nakatayo na, malaya at panatag. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon ay may kapayapaan na. Unti-unting umalingawngaw ang mga tinig, hindi na sigaw ng sakit, kun'di halakhak ng tuwa.

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Friends. Kung nakamamatay lang ang tingin, sigurado akong pinaglalamayan na ang pangalawang anak ng mga De Dios ngayon. Narinig ko ang malakas niyang pagbuntong-hininga nang irapan ko siya nang pang-ilang beses. "I am deeply sorry for what happened, Tita," sabi ni Carlo sa Mama ni Gabriella. Matapos naming umalis sa school, dito niya ako dineretso because Gabriella is here raw.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Hindi ito makatingin ng diretso sa puwesto ko na parang hiyang-hiya. Saglit na katimikan ang namutawi sa mesa naming tatlo matapos naming kainin ang dessert na ice cream na inorder din ni Tatay Antonio. Napatingin na lang kami ni Martina sa gawi nito ng magsalita. “Kung sakaling mawala ako sa mundo, ang dinadalangin ko lang sa Diyos ay makatagpo ng isang mabuti at mapagmahal na asawa ang nag-iisa kong anak na si Martina.” Malungkot na sabi ni Tatay Antonio na kinagulat ko.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗