Parted Ways In Tagalog Novelas e Histórias

Garalgal niyang tugon. [“Oh my god! Tam, I'm sorry...”] Nagpakawala ito ng malalim na hininga. [“Nag-alala ako sa'yo ng makita ko ang balita! Kamusta ka ah? Gusto mo bang puntahan kita? Tam, sorry... Sorry, talaga!”]

she's gone wala na siya she leave me "𝐬-𝐬𝐡𝐞'𝐬 𝐠𝐨𝐧𝐞 𝐬𝐡𝐞 𝐥𝐞𝐚𝐯𝐞 𝐦𝐞"i said bago tuluyang tumulo ang luha ko

nag-aalala kong tanong dito “No! No! I want you too Mommy, I love you…at gusto ko pong palagi kang kasama.” Umiiyak nitong wika sa akin “So, kung gusto mo akong kasama, stop crying na. Me and your Dad is hiwalay na. Wala nang pag-asa ang relasyon namin.” Seryosong wika ko.

Seryoso niyang wika. “Ano pa bang pag-uusapan natin? Ibinigay ko na sayo ang divorce paper kaya pirmahan mo na lang yun para maging malaya na tayo sa isa’t isa.” May diin kong wika sa kaniya. Ang dating pagmamahal ko para sa kaniya ay napalitan ng galit, matinding galit. “Walang maghihiwalay, hindi tayo maghihiwalay!”

Bakit siya mawawala ng ganoong katagal? I don't want him to leave! He sighed while looking at me. Tumango siya na parang alam niya ang nasa isip ko. "I know, mi amore. I don't want to leave you too. But we have to settle things first," halos hangin na lamang na lumabas sa kaniyang bibig ang mga salitang iyon. Hindi ko maintindihan ang sinasabi niya. "A-Anong...? W-What d-do y-you m-mean?"

Nagsalita ito ng Tagalog. "Oo, siya ang nobya ko." Sa pagkakabigla ko'y napaawang ang labi ko. Hindi ko inaasahan ang pagkukrus ng landas namin sa oras na iyon. And I didn't expect na marunong siyang magsalita ng Tagalog. "We part our ways and never looked back, hindi ko na siya nakita muli," mapait na sambit nito. "Bakit?"

Magsasalita na nga sana ako. "Walang dahilan upang magkalimutan tayong tatlo. Maghihiwa-hiwalay muna tayo ngunit ang pagkakaibigan natin ay mananatili pa rin sa ating mga puso. Iyon ang ating pakatatandaan. Hindi tayo magkakalimutan. Hindi ko kayo makakalimutan. Pinapangako ko 'yon sa inyong dalawa. Sa ngayon talaga ay kailangan muna natin maghiwa-hiwalay lalo na ako. Isipin natin na para sa ating kinabukasan ang gagawin natin, 'di ba? This is not the last na magkikita tayong tatlo. Hindi man natin alam kung kailan tayo magkikita muli ngunit magkikita pa rin tayo sa tamang panahon na ating pagkikita-kita. Sigurado ako na marami tayong mapagkukuwentuhan n'yan tungkol sa ating mga karanasan sa

) Pinagtitinginan na sila ng ibang tao malapit sa kanilang table pero hindi sila nagpapigil at nagpatuloy parin. "No estoy mintiendo." (I am not lying) "Me estas volviendo enojado," (You're making me mad) "No me importa." (I don't care) Sabay silang natigilan nang marinig ang malakas na pagbagsak ng tray sa kanilang mesa. "Pueden ustedes dos alejarse el uno del otro? Tus caras están demasiado cerca." (Can you two get away from each other? Your faces are too close)

“Ayaw ko na. Madaya ka, Amaya. Nilalakasan mo ang pag-pitik sa noo ko. Isumbong taka kang Mama.” Destiny can't help but let out a low laugh. Tagalog at Bisaya na dialect ay pinagsama-sama minsan ng dalawa sa isang pangusap. Ang kaninang tawanan ay nauwi na naman sa pikunan. Nakaupo ang dalawa sa papag habang si Amihan ay haplos-haplos ang noo na pinitik ng daliri nang kambal nitong si Amaya.

Parang tinanggalan ng hininga. Lumayo ako. Diretso sa pinto. Walang lingon. Pagbukas ko ng pinto, tumigil ako saglit at nagsalita nang hindi humaharap: “Goodbye, Geg.” Hindi “see you soon.” Hindi “next time.” Hindi “sana maging okay ka.” Goodbye — ang tunay na katapusan. At nang maramdaman kong wala na siyang sinabi, lumakad na ako palabas, dala ang ngiti ng isang babaeng hindi na kailanman babalik sa anino ng nakaraan.