Goodbye In Tagalog Novels & Stories

Tumitibok ang puso ko tuwing naiisip ang bigat ng pariralang 'Mi último adiós'. Bilang mahilig sa tula at sa kasaysayan, ramdam ko agad ang malalim nitong tono—hindi lang basta pagbibitiw ng paalam kundi isang huling pagpupunyagi na may halong pag-ibig at pag-aalay. Sa literal na antas, pinakamalapit ang «Aking Huling Paalam» o «Ang Aking Huling Pamamaalam»; pareho silang nagpapakita ng pagmamay-ari (mi = aking) at ng desperadong katapusan (último = huling, adiós = paalam/pamamaalam).

Kung susuriin mo naman ang istilo at damdamin, may maliliit na nuwes na dapat isipin. Ang salitang «pamamaalam» may bahagyang pormal at makalumang dating kumpara sa mas payak na «paalam», habang ang «pangwakas» ay nagbibigay ng mas solemn at opisyal na timpla kaysa sa «huling». Kung ang layunin ay panatilihin ang panlapi at ritmo ng orihinal na tula, maaari ring gamitin ang «Pangwakas Kong Paalam» o «Huli Kong Paalam» depende sa tono na gusto mong iangat.

Personal, kapag tinutukoy ko ang pamagat na iyon sa isang makabayang konteksto o sa mga talata ni Rizal, madalas kong piliin ang «Aking Huling Paalam» dahil malinaw at solemn ito, at tumutugma sa personal na pagbibigay-diin ng «mi». Pero kung gagamit ka sa pormal na edisyon o akademikong salin, «Ang Aking Huling Pamamaalam» ay maganda ring opsyon dahil mas literal at may gravity. Sa huli, ang 'tapat' na pagsasalin ay hindi lang paglipat ng salita—kundi pagdadala ng tono at layunin ng orihinal, at doon kumikintal ang tunay na husay ng isang salin.