Parted Ways In Tagalog Novels & Stories

makahulugang sabi niya. Ngumiti nalang ako ng tipid, kahit na walang kasiguraduhan sa mangyayari. "Well, aalis na ako. Tell Fiandro that I'm leaving. Mukhang aalis ako ng may sama siya ng loob." humalaklak pa ito sabay pilit na tumayo. Mabilis ko naman siyang inalalayan saka binigay ang tungkod para makatayo ng maayos.

"i can't forget that day when she said that the game was finally over and it's time for her to let you go coz you are finally happy with your family..that she already lost you.,masaya kana daw sa lalaking mahal mo, masaya kana daw sa pamilya mo" Umiling iling na ako. Ang lakas na ng iyak ko. Pinagtitinginan na kami ng mga tao. Nasasaktan na ako at hindi ko na kayang pakinggan pa ang iba pa niyang sasabihin. Baka tuloyan ko ng hindi mapatawad ang sarili ko kapag may narinig pa ako. Ayaw ko na..

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

“Mag-iingat ka parati.” Matapos noon ay mabilis na lumabas si Iñigo ng k’warto ni Eunice na hindi na ginawang lumingon dahil sa ayaw na nitong ipakita ang mga luhang unti-unting umaagos sa kanyang mga mata nang sandaling iyon.

Kinagat niya ang pang ibabang labi at tumayo. "Sige umalis ka na." Sabi niya at akmang aalis na. "I am sorry dylan." Inaklit nito ang kamay niya and she started to cry. "You chose your dreams over me then i have nothing to say." Sabi niya at iniwan ito. Selfish na kung selfish pero ayaw niyang mawalay ito sakanya, Since mga bata sila magkasama na sila. Sumama pa ito sa pilipinas para hindi sila maghiwalay, ngayon bigla itong aalis at walang kasiguraduhan ang pagbabalik?

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

BREAK NA TAYO "WHAT BABE BAKIT NAMAN WALA NAMAN AKONG GINAWANG MASAMA SAYO AT NA LATE LANG AKO SORRY TALAGA SABAY HAWAK NG KAMAY NIYA "SORRY PERO NEED KO NG MAKIPAG HIWALAY SAYO ALAM MO NAMAN NA PUPUNTA NA AKO NG CANADA KASAMA NG MAGULANG KO AT DON KO NA DIN ITUTULOY ANG PAG-AARAL KO KAYA NEED NA NATIN MAG HIWALAY SORRY TALAGA DI NA RIN KASI KITA MAHAL KAYA NAKIKIPAGHIWALAY AKO SAYO

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Wakas The Wedding Parang gusto kong maiyak na matawa sa sinabi niya. Muli kong binalik ang tuon sa gandan nang City dahil wala akong maapuhap na Isagot. "Bukas pakakasalan kita, gusto kong makasiguro na hindi mo na ako muling iiwan, na hindi kana muli pang makakatakas sakin." Napalunok ako ng sunod-sunod sa aking narinig.

Anito at ako'y saglit na tinapunan ng tingin "Oo". Tipid kong sagot. "I'm sorry, Mister ko akala ko kasi ay aalis kang muli, akala ko pabalik ka na kaagad sa Cotabato. Akala ko ay wala lang sa 'yo ang pagkawala ng kambal." Wika ko habang ang aking mga luha ay nagbabadya ng kumawala. "Gagawa na lang tayo ng kambal ulit, Misis ko." Nakangiti nitong wika