Novel & Cerita Parted Ways In Tagalog

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Hindi man ngayon pero alam ko magiging maayos din ang lahat. *** BUONG BIYAHE pauwi ay nabalot ng kakaibang katahimikan sina Stefan at Eunice at ang tanging ingay na namamagitan sa kanilang dalawa ay ang ingay ng makina ng kotse. Kakaibang tensyon ang bumalot sa kanila na nararamdaman ni Eunice ngunit mas pinili niyang ‘wag na lang magsalita dahil baka lalo pa madagdagan ang galit na lumalamon sa kanyang asawa.

Kinagat niya ang pang ibabang labi at tumayo. "Sige umalis ka na." Sabi niya at akmang aalis na. "I am sorry dylan." Inaklit nito ang kamay niya and she started to cry. "You chose your dreams over me then i have nothing to say." Sabi niya at iniwan ito. Selfish na kung selfish pero ayaw niyang mawalay ito sakanya, Since mga bata sila magkasama na sila. Sumama pa ito sa pilipinas para hindi sila maghiwalay, ngayon bigla itong aalis at walang kasiguraduhan ang pagbabalik?

Mahahalintulad siya sa isang disparada, na palaging nagsasabi ng bahala na. " pwede bang uuwi ako saglit sa'min, gu-gusto ko lang madalaw ang mama at kapatid ko Cooper" paalam ni Ally kay Cooper habang nakayuko. " of course, you can, pwede bang sumama?"walang pagdadalawang isip na pag payag nito.Pero sasama ito na ikinagulat na naman niya, " ano naman gagawin mo 'don.?" balik tanong niya dito na tila may pag-alala.

BREAK NA TAYO "WHAT BABE BAKIT NAMAN WALA NAMAN AKONG GINAWANG MASAMA SAYO AT NA LATE LANG AKO SORRY TALAGA SABAY HAWAK NG KAMAY NIYA "SORRY PERO NEED KO NG MAKIPAG HIWALAY SAYO ALAM MO NAMAN NA PUPUNTA NA AKO NG CANADA KASAMA NG MAGULANG KO AT DON KO NA DIN ITUTULOY ANG PAG-AARAL KO KAYA NEED NA NATIN MAG HIWALAY SORRY TALAGA DI NA RIN KASI KITA MAHAL KAYA NAKIKIPAGHIWALAY AKO SAYO

Naiiyak ako pero pilit kong wag ipakita sa kanya na nalulungkot ako sa pag-alis niya dahil baka magbago nanaman ang isip at wag ng tumuloy sa Austrilia. "Gustohin ko mang sumama sayo, hindi pwedi kasi pano nalang ang pag-aaral ko dito? Wag kang mag-alala hihintayin kita hanggang sa pagbalik mo." Sagot ko habang hinahaplos ng kanang kamay ko ang makinis na mukha niya. "I'll miss you. I promise, pag gumaling na ako uuwi agad ako. Don't you ever try to flirt with some other guys while I'm gone. Makakapatay ako!"

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Wakas The Wedding Parang gusto kong maiyak na matawa sa sinabi niya. Muli kong binalik ang tuon sa gandan nang City dahil wala akong maapuhap na Isagot. "Bukas pakakasalan kita, gusto kong makasiguro na hindi mo na ako muling iiwan, na hindi kana muli pang makakatakas sakin." Napalunok ako ng sunod-sunod sa aking narinig.

Anito at ako'y saglit na tinapunan ng tingin "Oo". Tipid kong sagot. "I'm sorry, Mister ko akala ko kasi ay aalis kang muli, akala ko pabalik ka na kaagad sa Cotabato. Akala ko ay wala lang sa 'yo ang pagkawala ng kambal." Wika ko habang ang aking mga luha ay nagbabadya ng kumawala. "Gagawa na lang tayo ng kambal ulit, Misis ko." Nakangiti nitong wika

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.