Parted Ways In Tagalog Mga Nobela at Kwento

sabay tawa habang turo sa isang putahe na nakalatag sa kanilang harapan. Kaagad naman siyang pinigilan ni Gabriel at pinaalalahanan ito, "Kakain pa ang limang kasamahan natin." Napangiwi si Patricio dahil panghihinayang niya makakain ng ganoong ulam na inihaw na manok. Matapos nila kumain ng gabihan, nagkahiwa-hiwalay ang iilan sa kanila saka kumain naman ang limang kasamahan pa na di pa kumakain.

“‘Diba bagay ka sa akin?” “What?” natatawa kong tanong habang bumababa kami ng hagdan. Isinilid ko rin sa kanyang bulsa ang kanyang cellphone. Napangiti siya. “I said, we look good together.” Napabunghalit ako ng tawa. Magkaiba kaya ang dalawang pangungusap na sinabi niya! “Ang Tagalog ng we look good together ay ang ganda natin pagmasdan kapag magkasama tayo pero puwede ring bagay tayo hindi bagay ka sa akin,” pagtatama ko sa kanya.

"baby step sister? sorry huh pero hindi tayo mag kapatid. pasaway na aso. saad ko at kinuha ang towel at isinuot ito "malaki ang bahay kaya sana wag na ulit tayo magkita. please? saad ko at binigyan ito ng malisik na tingin at agad naman itong tumitig sa aken na para bang minamanyak ako sa isip nito "pwede ba wag mo kong tignan ng ganyan.saad ko "your so sexy my step sister. dahan dahan itong lumapit at binulong ito sa aken

Tanong ko sa kanya dahil tila natahimik ang lahat dito. Nagulat lang kasi talaga ako na bigla niyang nabanggit iyon ng wala namang dahilan. “Uh…” Isang awkward na tawa ang pinakawalan niya bago siya nakabawi at bumalik sa akin. “Well, common na ang salitang iyon dito sa Denmark. Yan ang sinasabi naming mga matatanda sa mga dalagang hindi napipigilan ang mga pagnanais. Like we would say, parehas talaga kayo ng nanay mo. Nasanay lang ako, nakalimutan kong hindi ka nga pala lumaki dito. Pasensya na.” umangat ang magkabilang sulok ng labi niya na lumikha ng isang ngiti ngunit hindi man lang nagbago ang hugis ng mga mata niya.

Mali nga pala yung 'we've parted' na term, iniwan ko nga pala sya. I left him, dahil ayokong mag-isa, ayokong mag-isa pero iniwan ko syang mag-isa. Tanga! I cursed myself, sino nga bang hindi magagalit nang ganon, we're so okay that time then uuwi syang wala nang Pris. At sa takot kong mag-isa, ano ako ngayon? Another wave of tears pooled my cheeks, mapait kong nilunok ang naisip na katotohanan. Kung tutuusin, Arc has all the right para magalit sakin, may karapatan syang parusahan ako nang ganito. Pero hanggang kailan ba? Kailan nya ako mapapatawad? Pag napatay ba nya ako sa mga matatalim nyang tingin ay magiging masaya na sya? Does my Arc really don't want me in his life, I missed his soft

Ako mismo ang nagsasabing may mali. Nag-usap kami. Tungkol sa nakaraan. Sa dalawang taon na pinagsamahan namin na tila nasayang. “Patawad,” sabi niya habang dahan-dahang pinisil ang kamay ko. “Patawad kung hindi kita pinahalagahan noon. May mga nalaman ako tungkol sayo na hindi ko alam dati. At ngayon, parang pinagsisisihan kong hinusgahan kita. Hindi ko alam kung paano ako lalapit sayo… kung saan ako magsisimula.”

tanong niya atsaka kinurot ang pisngi ko. Hindi ako nagsalita. Nakakainis kasi siya, eh! He heaved a deep breath and apologize again. "Sorry na, love." "Tsk. Mag-drive ka na nga lang." "Nope. Kapag hindi tayo nagkakaayos, walang uuwi." "Ang dami mong alam. Mag-drive ka na kasi." Umiling siya. "I told you. Kapag hindi natin 'to naayos--"

till death do us part" lang ang tanging paraan para magkahiwalay tayo." "At paano kung gusto ko ng divorce? Halimbawa, nambabae ka?" "Hindi ko alam na selosa ka pala..." nakangisi niyang tugon. "Hindi ako selosa! Sinasabi ko lang. Sino naman tanga ang gugustuhin na may ibang babae ang asawa nila at magmukhang tanga din sa paningin ng mga taong nakakakilala sa kanila, aber?"

Pagpapaliwanag ko pang muli sa kanya. "Pero STEM kayong tatlo at ako lang ang nahiwalay." Malungkot pang sabi nito. "Hoy! Nasa iisang school lang naman kayo. Hindi ba kayo nagsasawa sa isa't isa? Lagi na nga kayong magkakasamang apat. Simula yata pagkabata kayo, kayo na ang magkakasama. Mga hindi mapaghiwalay a****a." Sabat naman ni Kuya James kaya sinamaan siya ng tingin ni Ate Jamie.

He's preparing to go. Sabay pa kaming lumabas ng opisina. Para tuloy gusto ko na lang umatras at magpaiwan. Ayokong sumabay sa kaniya, but I had no choice. Sana lang ay wala na kaming makasabay. Parang dininig naman ang panalangin ko dahil nakarating kami sa baba nang walang nakasabay. Nauna na yata sa amin ang iba at ang ilan ay baka nag-o-overtime pa. Since I had brought a car, we separated our ways when we reached the parking area. Nauna rin siyang umalis kaya hindi ako kaagad sumakay sa kotse ko at sumandal saglit doon, staring at my own feet.