Pass The Message Game の小説・ストーリー

Napakaprotective talaga niya sa akin. Binitiwan kaagad ni Gary ang balikat ko. “Ah, naglalaro kami sir, pass-the-brain game.” “Pass-the-brain? What’s that? Is there any game like that?” litong tanong ni Lucien at liningon si Kio, umiling si Kio. “Ah sir, kaming mga lawyer, may ganitong game,”panlulusot pa talaga ni Gary. Bumaling si Lucien kay Alfred—

Isang maling galaw, and I could very well be too close to her to get away. "Alam ko na, maglaro tayo!" "Melai ayan ka na naman eh." Jeremiah complained. "Ay gusto ko yan! Sige, sige. Okay lang naman Sari di ba?" I looked at her as she nodded to her friends. "Ayan payag na siya." pumapalakpak pa si Tracy habang muling naupo sa tabi ni Melai. "Okay, Game." Jeremiah finally submitted. "What's the game called?" "It's the timeless tale of the game called-- Never Have I Ever."

“Good! Our next game is called “Passed the Message!” Nagsigawan ang lahat. “Simple lang ang mechanics,” paliwanag ni Marco. “Bubuo ang bawat team ng isang straight line. Ang unang player ang bibigyan ko ng isang word. Babasahin niya ito nang isang beses lamang. Pagkatapos, tatakbo siya papunta sa next member at ibubulong ang word. Hindi puwedeng ulitin nang malakas. Hindi puwedeng isulat. At hindi puwedeng magtanong kung tama ba ang narinig.”

At habang papalapit ang mga anino mula sa dilim— unti-unti niyang naunawaan ang tunay na kahulugan ng mensaheng iniwan sa kaniya. WELCOME TO THE GAME. Dahil ngayon— opisyal na siyang nakaupo sa mismong mesa ng mga manlalaro.

Umakyat siya sa taas para tawagan ang mga kaibigan niya at magpatulong. She opened her phone and saw that she got a message from an unknown number. Binuksan niya ang message na yun mula sa unknown number at mabilis umakyat ang dugo mula sa kanyang ulo. 'The game is over Mine.... You do the wrong move so I do the right move.'

Agad kong nilagay ang sim card, hinintay ang mga messages kung meron man. Lumipas lang ang ilang segundo ay nakatanggap na ako ng mga mensahe. Hindi nga nagsinungaling si Alexander, nag message nga siya sa akin. Napaluha na lang ako sa mga nabasa kong messages mula sa kanya 6 years ago.

“Oh, finally!” Mabilis siyang tumayo at halos tumakbo papunta sa terminal. Kumislap ang maliit na icon na hugis sobre sa screen, menu number zero. Ang tanging paraan para makausap si Jaxen. May limitasyon ang haba ng mensahe sa system, kaya hindi niya kayang ipaliwanag ang lahat sa pamamagitan lang ng sulat. Hindi sapat ang mga salita kung hindi niya ito masasabi nang harapan.

Kailangan siya ni Papa, at ngayon ay sigurado ako na pinapahanap na siya ngayon gamit ang mga galamay niya. "And why are you on?" Damn it. That was only a split second, and Bryce sent back a notification. "It's not for you, dickhead. I'm not online for you. Umuwi ka na sa rito! Hinahanap ka ni Papa. Papatayin mo na yata ang matanda!" The message came out as a coding text. We only make a beep code sound, and it will decode a full message back to our phone. That's how cool the technology we are in. . . That's how cool the technology Bryce was using.

Tuwang-tuwa siya habang umaaligid kay Quincey, parang nanalo lang siya ng jackpot sa lotto. "Si Pierce! Nag message siya sa akin!" bulalas ni Quincey. "Sabi ni Ms. Madden na kung kaya kong kumbinsihin si Pierce na gawin ang first move, isang hakbang na ako papalapit sa goal ko." Ipinikit niya ang kanyang mga mata, idiniin niya ang phone sa kanyang puso. Pagkaraan ng ilang segundo, sa wakas ay binuksan niya ang message. Nakatitig silang tatlo sa phone, tahimik ng matagal.

Kinuha ko ang phone ko sa bag at may misscall dun at message. I open the unknown message. *hi , jake si kenzo ito.* Napangiti ako sa message nya. to be continue...