Novel & Cerita Pass The Message Game

Hindi sumagot agad ang binata, ang mga mata ay naniningkit. “Nabasa ko ang notification, baka kako importante.” Inabot nito ang cellphone sa kanya. Pagkakuha ni Gab, agad niyang nakita sa screen ang isang notification, “Message deleted. Secure channel closed.” Nakahinga siya ng maluwag. Kailangan ng code bago mabasa ang mensahe. Matapos ang limang minutong hindi nabubuksan ang message, kusa itong mabubura. Mare-retrieve lamang kapag nagsend siya ng request.

Ang mga salita naman ay parang latay ng sinturon na nakatatak na sa kanyang isip, at kahit anong gawin niya, hindi niya ito matanggal. Biglang nanliit ang kanyang mga mata, nanginginig na tinitigan ang text message sa loob ng ilang segundo bago agad pinindot ang dial button gamit ang nanginginig niyang mga kamay. Kahit sigurado siyang si Mata ang nagpadala ng mensahe, gusto niya pa ring marinig mismo ang boses nito para makumpirma. "The subscriber cannot be reached. Please try your call later."

Sa loob ay walang sulat, kundi isang larawan lang. Ito ay larawan ng mismong mansyon kung saan kami nakatira. Sa itaas na bahagi ng larawan, may nakasulat sa maliliit na titik: "Ang laro ay hindi natatapos sa pagkawala ng isang manlalaro. Ako ang natitirang hari. At malapit na akong humarap sa inyo.” Ang dulo ng mensahe ay may parehong marka... ang ahas na nakapulupot.

She wants to send a message to whoever sent these men. "Vy znayete parol'?" The men are talking in their own language but she can understand. He's asking the other man if he knows the passcode. Hindi kalayuan sa kaniya ang mga ito. There's about four of them and they are heavily armed. Georgina doesn't remember them so she thinks this is the first time she encountered them. "Their fucking IT changes the code every ten seconds."

"Meron pang kasunod." Gaya ng sinabi ko, ipinaliwanag na nila Ate Ricci ang pangalawang laro. "Pass the hearts! Sa larong ito, kailangan niyong maitawid ang mga heart mula station A to station B nang hindi ginagamit ang mga kamay ninyo. Padamihan ang labanan!" "Sa cheeks," sabi ko kay Brandon. "Lips, baby," sagot niya at ipinaloob ang dalawang labi niya. Napatango ako at ginaya iyon.

Isang text message notification ang lumabas sa screen. Galing iyon sa isang pamilyar ngunit hindi naka-save na number. Nag-alinlangan muna si Celine bago niya binuksan ang mensahe. Maikli lang ang text. Dalawang salita lang na may nakakapasong exclamation point sa dulo: "I won!" Walang panimulang bati. Walang konteksto. Walang simula at dulo. Ngunit ang dalawang salitang iyon ay tila mga karayom na nababalot ng lason at eksaktong tumusok sa kakakalma pa lamang na emosyon ni Celine.

Kaya naman ginanahan akong magturo kasi nakikita kong interesado sila. "Magkakaroon tayo ng game. Kung saan masusubukan ang galing niyo sa Lips and Body reading. Simple lang sa Lips Reading. Pass the message tayo. Syempre ready ako kay may dala akong headphones. Sa inyo manggagaling ang sentence. Na ipapasa niyo naman. Para mas masaya by group tayo. Ganun din sa Body Language. At kung sinong mananalo ay may prize!"

Pagkatapos, inayos niya ang sarili niya at nagsend siya ng message kay Luna. Isang espesyal na text messaging function sa phone ni Joshua ang paglalaho ng mga mensahe. Automatic na mabubura ang mga mensahe pagkatapos itong mabasa ng pinagsendan niya, at ginagamit lang ito ni Joshua kapag gusto niyang kumausap ng palihim. Sa ganito, hindi siya mahuhuli, at walang makakakuha ng mga sikreto ng kumpanya kahit na makuha nila ang phone niya. Ang phone ni Joshua ang tanging phone na may messaging function na ganito.

Hindi mahaba ang message, pero sapat na iyon para maramdaman kong hindi pa rin ako nag-iisa sa lahat ng nangyayari. At sa totoo lang, iyon ang pinaka-nagpagaan ng pakiramdam ko sa buong araw na iyon. Me: Super. Tapos ay pinindot ko ang send button. Kinabukasan, mas tahimik ang gaming house kaysa sa nakaraang mga araw. Wala nang sigawan tungkol sa issue, wala nang biglang tatawag para magtanong kung okay lang ba ako, at wala na ring sunod-sunod na notifications sa phone ko. Parang biglang bumalik sa normal ang lahat, pero sa loob ko, alam kong may nagbago na.

“Mabuti pa siguro ay binyagan na natin ang condo ko. Doon na natin gawin ang kapalit na sinasabi mo. Game na ako. Basta, mag-message ako kung kailan. Medyo busy pa ako e.” “Anytime naman ay puwede ako, hihintayin ko na lang ang message ko. Sige na, matulog ka na, alam kong pagod ka. Congrats ulit, ha!” “Salamat, Sylas. See you soon.”