Message In A Bottle Message Mga Nobela at Kwento

tanong ko, pilit na pinapanatili ang kaswal na tono. "Nasa rehabilitation center na po siya, Ma'am. Gising na po, nakakapagsalita na nang kaunti, pero mahina pa rin ang puso. Sabi niya po, ibigay ko raw ito sa inyo kapag nalaman kong nagsimula na ang construction niyo rito." Binuksan ko ang bag. Sa loob ay may isang maliit na bote ng champagne at dalawang baso. May kasama ring isang maliit na stick-on note. “Celebrate the win you deserve. For Gabriel. — J.”

Nakabukas ang kanyang laptop nang biglang tumunog ang mga message notifications. Ilang araw na lang at dadalo na siya sa Montinola family business conference sa BGC. Makakaharap niya ang mga bigating personalidad sa iba't ibang industriya—isang balitang galing mismo kay Hudson Miller. Simple lang ang sagot niya sa message na kakapasok lang: Received. Ding. Mensahe sa phone. Inkstone: Aren't you sleeping yet? Pagkatapos ay biglang na-retract ang message.

Inabot niya sa’kin ang isang sealed water na may logo at pangalan ng kumpanya nila. Wow, makakatikim ako ng pang mayaman na tubig. Isang happy thought! “You need to drink,” insist niya nang hindi ko agad kinuha yung bottle. Umisang singhot muna ako bago inabot yung tubig. Hindi naman pala nalalayo ang lasa sa tubig sa mineral water doon sa squatter. Pero malamang malayong-malayo mga presyo no’n. Minsan ‘di ko gets ang mga mayayaman.

“Kung hindi mo ako kayang makita ngayon, okay lang. Pero sana alam mo na hindi ako umaalis. Here’s a little something to remind you how serious I am.” Kasunod ng message niya ay isang larawan ng paborito kong kape at isang bouquet ng mga rosas sa isang mesa. Napangiti ako at napailing sa inis na nadarama, na para bang natatalo ako sa sariling laro.

At sa dulo—isang maliit na break, parang hindi tinapos. Tatlong marka. Tatlong hinto. Code. Parehong paraan kung paano ako mag-iwan ng mensahe kapag hindi puwedeng magsalita. Parehong paraan noong mga panahong kailangan naming magtiwala kahit walang kasiguruhan. Ini-slide ko ang papel pabalik sa kanya. “Okay na,” sabi ko. Matteo glanced at it once, twice—pero hindi niya nakita. Hindi niya kilala ang kamay ko. Hindi niya alam ang mga pagkakamaling sinasadya kong gawin.

Demand pa ni Otso. Kumuha naman ng isang bote ng beer na walang laman si Sais mula aa case at pinaikot niya ito sa gitna ng lahat. Lahat ng atensyon ay nasa bote. Tahimik na naghihintay kung sino ang ituturo nito. Maya-maya ay bumabagal na ang ikot ng bote at dahan-dahan itong huminto. Lahat ng tingin ay nakatuon kay Uno ng tuluyan ng huminto ang bote sa pagikot.

Basta noong pakiramdam ko ay hindi ko na kaya pang uminom at umiikot na ang mundo ko dahil sa hilo, saka ko iminessage si Dylan para sunduin ako. “Sabi ko naman sa ‘yo, drink in moderation. Mabuti naisipan mo pa akong i-text,” panenermon niya. I hissed. “Bakit ko naman makakalimutang i-message ka para sunduin ako? Isang daang beses mo na yata akong pinaalalahanan, paano ko naman makakalimutan, huh?”

Pagkatapos nilang magpaliwanag, sinabi ng isang waitress, "Ang bote na ito ay nangangahalagang 6.66 milyong dolyar at wala pang 10 bote ang mayroon nito sa buong mundo. Ang uminom ng isang bote nito ay nangangahulugang nabawasan ng isang bote ang mayroon nito sa buong mundo." "Sakto!" Isang kinang ng kasamaan ang makikita sa titig ni Britney nang kaagad niyang sabihin, "Magpadala kayo ng isang bote sa kwarto namin. Gusto namin niyan!"

Tinitigan ko ang huling mensahe niya kagabi na puno ng mga pa-fall na salita. Nanginginig ang aking mga daliri, pero bawat letra ay itinanim ko ng may kasamang matinding galit. Nag-type ako ng isang solong pangungusap ang mensahe na alam kong magiging huling tuldok sa kung ano mang mayroon kami. “Don't ever contact me again.”

Ngumiti nang mapagpakumbaba si Eliam at sinabi, “Hindi mahalaga kung matalino ito o hindi basta’t magagamit ito.” Pagkasabi nito, idinagdag ni Eliam, “Sampung taon na ang nakalipas, nakatanggap ako ng isang private message mula sa isang estranghero sa May 13th, ang kaarawan ko. Sobrang ordinaryo ng laman ng private message. Sinabi niya na nagustuhan niya ang hosting ko at nag-eenjoy din siya sa pagbabasa ng blog ko. Pakiramdam niya na sobrang talentadong tao ko, kaya umaasa siya na patuloy akong magsusumikap. Nakakatanggap ako ng dose-dosena o daang-daang private message tulad nito araw-araw, pero ang kaibahan sa private message na ito ay lumitaw ang mga salitang ‘Miss ka rin namin’ nang gin