Peace In Nature Quotes の小説・ストーリー

Dala ni Arthur ang maliit na picnic basket na may lamang wine at prutas na baon namin. “You know, I used to think peace meant being alone,” sabi ko habang nakatingin sa dagat. “But now I know it’s being with the right person.” Ngumiti siya, hinawakan ang aking kamay nang mapahinto kami sa paglalakad, at hinarap ang isa’t-isa. “Then I guess we both found peace.”

Ang mga puno at halaman, ang lawa, ang casita, ang tulay at maging ang malayong casa. Maganda, tahimik, at malamig ang buong paligid. Maliban pa riyan ay parang nagdadala ng kapayapaan ang lugar. Parang pinapalaya ang kaniyang puso at pinapagaan ang bigat sa kaniyang dibdib. So this is nature... ngiting bulong niya sa kaniyang sarili.

My heart can't stop clenching at the thought running in my damn head. Hindi ako naligo pero aminado akong kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko dahil sa ganda ng paligid. Nature really calms me down. Whenever I feel stress and drained from everything,nature is my stress reliever. Kapag nasa manila ako bumabiyahe ako sa tagaytay para doon magpahinga at lumanghap ng hangin.

“I’m just learning from the best, Aling Nita.” She laughed heartily. “Flattery will get you everywhere, hija. But tell me, are you settling in okay? I know life here is a bit... different.” “It’s different, yes,” I admitted, “but in the best way. I feel at peace here. And everyone has been so kind.” “Kindness comes naturally when you live close to nature,” she said thoughtfully. “There’s less noise, less competition. People have time to care for one another.”

May mga malalaking puno rin na makikita rito. "Saan ba tayo?" Pagtatanong ko sa kanya habang sumusunod sa kanya sa paglalakad "A place where you can think without any distractions." Saka siya umupo sa may semento sumunod naman ako sa kanya. After that I remained quiet, I closed my eyes for a while to feel the wind that hits in my face. It is refreshing. It somehow eases how my mind thinks. This is what I like. I want some peace of mind. This helps me think and make my mind calm.

she sighed, "Papa, hindi ako naging mabuting tao. And I think, for the first time in my life, this is the only place that made me safe and comfortable. This is the only place I seem to feel at peace." "Naiintindihan ko naman kung bakit," her father held her head and let it lean in his shoulders, "But peace will not always mean happiness anak. Paminsan-minsan, kailangan nating dumaan sa iilang pagsubok upang maging masaya. Dahil kung lahat ng bagay sa mundo ay pwedeng makamit ng hindi natin pinaghihirapan, hapiness becomes trivial. A thing that people will not appreciate even when they already have it."

sabi ni Sebastian, may bahagyang ngiti sa labi, “the sea looks amazing today.” “Ah, yes. The sea.” Halos pabulong. Ngumiti si Sebastian, ‘yung tipong alam niyang naiintindihan nito ang double meaning. Lumapit ito sa railings, tumingin sa dagat. “Sometimes I forget there are places this calm,” sabi niya. “No noise. No people. Just peace.” “Rare for you, huh?” sabi ni Althea. “Very,” sagot nito. “You don’t get silence when you run a company.”

Parang may pahinga yung utak mo na matagal na niyang hinihingi pero hindi niya mahingi sa gitna ng ingay ng siyudad. Napatingin ako sa labas habang dumadaan kami sa bahagi ng kalsada na may mga punong nakahilera at bahagyang natatamaan ng ilaw ng sasakyan, at doon ko naramdaman yung kakaibang klase ng peace na hindi mo basta makukuha sa aircon ng mall o sa quiet room ng condo. Yung peace dito hindi ginawa, hindi binili, hindi kinonstruct. Nandyan lang siya, natural, parang lagi siyang available pero hindi mo lang napapansin hanggang sa lumayo ka sa ingay. May mga tunog ng ibon kahit gabi na, may mahihinang alon ng hangin na dumadaan sa mga damo, may tunog ng tubig mula sa ilog o falls na par

Grabe, ngayun niya lang napagtanto kung gaano pala talaga kayaman itong sila Gabby. “Talaga? Wala pa sa kalahati? Naku, kailan kaya natin maiikot ang buong hasyenda. At alam mo ba…siguro kung may bahay sa spot na ito, mas maganda! I mean, sa umaga, gigising na ganito ang makikita mong tanawin…ahhh, kakaiba siguro ang feeling. Malapit sa nature, tahimik ang buong paligid---dito lang siguro sa lugar na ito makakamit ang tunay na peace of mind.” Nakangiting sagot niya kay Gabby.

It’s about choosing to stay, choosing to heal, and choosing to believe again na kahit minsan ay nawasak ka na nang buo. Ngayon, habang pinagmamasdan ko sina Sire at ang mga bata na naglalaro ng saranggola sa malawak na green field sa likuran ng mansiyon namin dito sa Santa Fe, napapangiti na lang ako. Ang saya nilang tingnan. Hindi nakakasawa ang ganitong tanawin. Ito ang mga sandaling gusto kong i-cherish araw-araw. Maybe this is what peace truly looks like—not silence, but a symphony of life’s sounds.