Novel & Cerita Perfect And Casual

"Pra pareho tayo? Standard coin niyan, choice for both. Gusto kita, pero gusto kong makatotoo ka sa lahat ng roles mo." Bigla akong naiyak dahil nung scammers na perfect ako before, parang walang loner unti-unting narating. Ngunit ngayon, malinaw ang picture ko—gusto ko kadalasan yun. Hindi ako rebelde lang. At hindi na rin ako yung inaasahan nila once. Pero sa kanya—ako na lang.

“Hindi pilit.” Sinundan ko ang tingin nito. Yung barista—maayos ang galaw. Yung customers—relaxed, hindi nagmamadali. Yung paligid—hindi magulo, hindi rin sobrang tahimik. Balanced. Exactly how I designed it. “Consistency,” sabi ko. Tumango siya. “Not perfect,” dagdag nito. Napalingon ako agad. “Excuse me?” Ngumiti ito nang bahagya.

Na kahit anong kaba niya sa loob ay sumisigaw pa rin ng perfection ang kanyang tindig. “Hello gorgeous!” “He-hello p-po, sir.”

suway ni Painch. — So this is it, ito na ang araw ng simula. Wala nang gigil sa paghuramentado ng kabog ng puso ko. Dito pa lang sa dressing room, parang naduduwag na ako, pero hindi naman pwedeng maduwag dahil umaasa sa akin ang CEO ng Perfect Muse. Nandito pa naman siya, paminsan-minsan inaayos ang suot ko. Silver bikini ang uniform namin for introduction at may pares na puting sarong short skirt. Maging ang sandal na suot namin ay pare-pareho ang design.

Akma siyang magsasalita nang mapatulala siya sa eksenang naganap sa pagitan ng kanyang mga hita. Jace was undressing in record speed and cussed how her eyes marveled with every inch of him getting exposed to her. Wala pa ring pinagbago ang katawan nito. He was still lean, muscular, and bronze with no excess. He was still on the dot perfect.

Hindi bilang perpekto, hindi bilang fearless—pero bilang babae na mahal ang isang lalaking handang ibigay ang lahat para sa kanya. ---

“Na… nevermind!” “So, you admit that I’m perf?” She zipped her mouth. Marami na siyang nasabi at hindi siya aamin na agree siya sa mga babae. “You don’t have to be insecure to Shania or to other girls because for me you’re the perfect one.” She felt like she suddenly became a Goddess no one could ever beat!

Jeriel realizes everything in this exact second. This is all I wanted, this is all I dreamed of. Sa buong buhay ko, akala ko ang perpektong umaga ay ang paggising nang maaga para tignan ang takbo ng stock market, o ang pagpasok sa isang malinis at walang bawas na opisina habang ang mga tauhan ko ay natatakot sa bawat galaw ko. Pero habang nakatitig ako sa nakangiting mukha ni Shanaia, na may kasamang magulo at maduming paligid, nalaman kong ang ganitong klaseng kaguluhan ang nag-iisang bagay na makakapagkumpleto sa pagkatao ko. Hindi ko kailangan ng isang perpektong imperyo; kailangan ko lang ang babaeng ito na handang sunugin ang kusina ko para lang mapasaya ako sa bawat umaga ng buhay nami

Kung ibang lalaki ang kausap niya tungkol dito, iisipin niyang tinutukso siya, pero alam niyang hindi ganoon si Aless. Seryoso itong nakikipag-usap para mas maging maayos ang kanilang buhay-mag-asawa. Ganito ba talaga ang mga perfectionist? Trabaho man o kama, kailangang ibigay ang lahat ng makakaya! Gusto na lang matapos ni Elara ang pagkain at umalis dahil hindi niya kayang makipag-usap tungkol sa p********k nang hindi bumibilis ang tibok ng puso.

Parang battlefield. Gusto ko na tuloy magsimula. Pero imbes na matakot ako, parang na-challenge ako. Gusto ko ‘tong i-conquer. Pinakilala ako ni Yusei kay Chef Paolo, isang matangkad, malapad, at mukhang serious na Italian guy. Makapal ang accent niya, mababa at malakas ang boses, at may mga mata na parang siniscan ka kung may karapatan ka ba sa kitchen nila.