Philippine Comics Novels & Stories

And who the hell care? But then Ken is an artist. Miyembro nga siya ng Artistic Collective Guilds in the Philippines. May sariing private museum, kaya kahit para sa iba, para sa akin ay hindi mahalaga, para sa kaniya ay precious ito at napakahalaga.

Maswerte sila kung sa tamang sindikato sila mapasok. Yes, may sindikato na may puso, gaya namin. After all, gusto pa rin namin ang patas at makuha ng bawat tao sa Pilipinas ang dapat para sa kanila. Bakit may kalaban ang Shadow? Sila ang nasagasaan noong pumasok ang Japanese sa bansa, they became and Ally to Japan and tried to eliminate Shadow but they did not succeeded. Kaya pinasa din nila sa next gen ang galit nila sa grupo.

seryosong sagot ni Papa. Tinignan ko ng seryoso si Papa. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko at hindi sa litrato lang. Umiling ako kay Papa at ayokong marinig ang lahat ng sinasabi n'ya. Wala akong sinabi at naglakad ako palayo sa kan'ya. Hindi ko maintindihan ang gusto n'ya. Pinapunta n'ya ba ako dito sa Manila para itaya ko ang buhay ko sa mga taong kahit kailan ay hindi ko naman kilala.

Lalong nagtumindi hindi lang ang init na nararamdaman niya kundi pati narin ang panginginig ng buong katawan niya. Isang malamig na gabi kung tutuusin lalo at nasa Summer Capital na lugar sila ng Pilipinas, ang Baguio City. Pero iba ang nangyayari sa kaniya ngayon. Pakiwari niya ay nagliliyab ang kabuuan ng silid dahil sa hindi pa man pero matinding pananalasa na ni Jason sa kaniyang pagkababae habang hindi rin nito nilulubayan ng napakapusok na halik ang kaniyang bibig.

Ngunit dahil sa limited number of copies nito na 50 pieces lang sa buong mundo, ay hanggang photographs nalang ito. Well, hindi niya rin makukuha ang map na ito kung hindi dahil kay Dom. Hindi niya alam kung ano ang ginawa nito ngunit no'ng kinapalan niya ang mukha na magpatulong dito upang makabili ng kopya ng 1734 Philippine Map by Murillo Velarde, ay isang araw lang ang iginugol nito at nabili na agad nito ang mapa. Syempre, hindi pa naman gano'n kakapal ang kaniyang mukha kaya binayaran niya pa rin ito ng tumatagingting na Five Million Pesos.

Natakam ako at pumwesto sa tapat ng tindahan. ''Buttered shrimp, gusto mo ba n'yan?'' Tanong niya sa akin, agad naman akong tumango. Nakangiti ang tindera nang iabot sa akin ang maliit na pinggang gawa sa papel. Napakabango ng amoy. Kinamay ko ito at kinain. Nakakaiyak sa sarap! Mas masarap pala ang lutong hipon kaysa sa hilaw.

Akala niya mga sindikato, at gesture lang ang salute, gaya-gaya kung baga. "And they are your soldiers?" tanong ng ina ni Knox, tinutukoy ang mga nakikita niya. "Not all soldiers, Mom. Some of them, doctors, pearl technicians, oceanographer, I also have, Lawyers, CEO'S, Professors but these people are assigned to different countries where I have businesses." "You're creating your own nation," puna ng ina. "I am still governed by the Philippines, following the rules, with strong influences and a commitment to fair play. That's why this place is licensed. With my method, the Philippines will have a strong connection with many nations."

Samantalang si Drew naman ay araw-araw ang pagbisita sa amin ni Sunny, at sa araw ng Sabado at Linggo naman ay lumalabas kaming tatlo, minsan kaming buong pamilya sa side ni Drew at sa side ko. Sa loob ng dalawang buwan, masasabi kong ako na 'yong pinakamasayang tao sa buong mundo dahil sa daming blessings na natanggap ko sa kabila ng mga paghihirap na pinagdaanan ko sa mga nagdaang taon. God is really good! Si Tita Fely naman ay nananatili sa kalungan, at ang asawa naman nito ay ipina-deport sa Pilipinas. Tinanggalan ito ng karapatan para hindi na muling makapasok ng bansa.

Napalingon kaming tatlo sa nagsalita. “Luciano...” Ngumiti ang babae. “Spade, Ji, and now you?” Tumayo ito. “Of all countries in the world why Philippines?” Pinagpag nito ang buhanging kumapit sa suot na sarong. “Is it because it’s more fun in the Philippines?” Hindi sumagot si Lucero. Nagtitigan lang ang dalawa hanggang sa Inangat ng babae ang palad sa ere sinyales ng pagsuko.

Hindi kami ni Georgia ang nagpalitan ng papel kaya halos mapasimangot ako pero hinayaan ko nalang. Nag check kami at halos tawanan ko 'yung papel ng isa kong katabi dahil sa iskor niyang 14/50. Naglagay ako ng autograph ko at message para sakanya na, 'Maiiyak si Rizal niyan. It's Maria Clara, not Mara Clara.' Nag drawing pa 'ko nang kung ano anong mukha sa papel nito. Nag sketch pa nga ko ng mukha ni Goku e.