Philippine Horror Stories Novels & Stories

Habang nakatanaw sa medyo malaking lupain ko na puno ng bermuda grass ang lupa, at may isang matayog pa na puno ng acacia sa isang sulok ng bakuran, habang ramdam ang simoy ng hangin na paniguradong galing sa malapit na dalampasigan, sinubukan kong magsimula ng pwedeng mapag-usapan. "In Philippine Mythology, Sidapa was a tall and handsome god of death who wore a crown of golden horns. He fell in love with the moon god, Bulan, who descended from his heavenly abode, guided by the starlight fashioned into fireflies that Sidapa sent to him," I chanted out loud a part of an article that I read just this morning, after we ate breakfast. Napansin ko ang pagtigil niya sa pagkain, kaya napalingon ako

Their kingdom and the humans in Philippines will surely be put in danger. 'Please Cassius.' Pinagsakilop ni Stacy ang mga palad nito at pinapungay ang mga mata. 'Please, we wont make it too complicated. Just film a couple of dates and that's it. Dont be a Jk, sa pilipinas lang naman i-e-e-aired, It will not be aired worldwide kaya hindi iyon malalaman ng council sa Europe. Lastly, tulog ang lycan probably nakalibing pa rin iyon sa kailalaiman ng lupa. Ha.Ha' Pagmamakaawa nito.

Samantalang, sa isang parte naman ay nagkasalubong si Georgia at ang lalaking tinulungan ni Zoey kanina sa bangin na muntik ng malaglag. Nagkatitigan silang dalawa noong una at kapwa seryoso ang titigan ng mga ito. Kilala ni Georgia ang bawat Filipinong assassin na isinama niya sa Spain. Ayon sa kwento ni Zoey kanina ay kulot ito at mayroong itim na mata. Wala siyang natatandaang isinamang ganoong lalaki!

"Warning: this 𝚗𝚘𝚟𝚎𝚕 occasionally contains strong language (which may be unsuitable for children) and unusual humor (which may be unsuitable for adults). Ang iyong matutunghayan na mga chapters ay naglalaman ng mga malalaswang lenggwahe at imahinasyon. Kung hindi mo kayang magbasa nito ay maaari ka ng umalis dito at mag-aral ng mabuti. Pero kung ikaw ay may malawak na kaisipan, puwedeng-puwede ka magpatuloy. Ihanda mo na ang iyong isipan at mata. Matutunghayan mo na ang kuwento ng buhay ni Bretta Margareth Barreto. This work of fiction. Names, characters, business, places, events, and incidents are either the products of the author's imagination or used in a fictitious manner. Any resem

"Ate Pam!" "Hello, baby bro." "Ate Pam, I have to ask you something." "Go, what is it?" "Mayroon ka pa rin bang helicopters dito sa Philippines?" "I have some of them. Why?" "Because there was a helicopter named after you------" Hindi ko pa tapos ang dapat kong sasabihin, nagulat na lamang ako sa biglang pagsapak niya sa mukha ko. "Are you accussing me?"

“Mabuti pa nga, baka kung ano pang creatures ang makita ko rito. Matatakutin pa naman ako.” Akala ko pa naman this island is perfect, meron palang mga gumagala-galang mga creatures from the other side. Sa akin pa naman nagpakita. Pwede ba, huwag ako, iba na lang. Wala akong balak makipag-close. Dali-dali kaming tumakbo ni Enrico papunta sa pampang. Akala ko naman, nakakatakot na ‘yong nakita ko kanina pero mas natakot ako sa sumunod na nakita ko.

John. “Where are we?” tanong ko. “Philippines.” “Fuck…” huli kong nasabi hanggang sa tuluyan na akong nakatulog ulit. ****** The scenario of waking up with weak limbs and sleepy eyes continued. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na gano’n. Hindi ko na rin tinanong pa. I just asked for a date and it answered all my queries.

Naging kumportable naman ang kanilang byahe at dahil naranasan na nilang bumyahr ng natagal noon ayun mabilis lang angnoras at hindi nila namalayan na nasa Pilipinas na sila. “Ladie and Gentleman, welcome to Philippines!” Pagkasabing pagkasabi niyon nagsi rayuan na ang mga ito at kaniya kaniyang baba ng janilang bagahe. “Wow! Na miss ko itong polluted air ng Philippines !” natatawang sabi ni Hilda habang naglalakd sila. “Grabe totoo pala talaga na iba hangin dito sa Pinas,” hindi makapaniwalang sabi ni Lira sa kanila.

Hinila nila ako palabas ng kwarto, kahit anong pumiglas ko ay wala akong magawa dahil mas malakas sila sa akin. Tinahak namin ang isang matarik na hagdanan pababa, halos matumba nga ako dahil sa lakas ng pagkalakad nila sa akin. Hindi na ito mukhang abandonadong building dahil maayos ang mga pader, may kulay at may mga nakasabit na painting. I can't figure out where I am but I know I am still here in the Philippines. Napa angil ako nang pwersahin akong hilain dahil napabagal ako sa paglalakad. I swear, I'll do the same thing to them once Rio saved me.

Natigil ako sa pag-iisip nang marinig ang sinabing iyon ni Trevor. Simula noong magkaisip siya ay ito ang unang beses na nagtanong siya tungkol dito. Natahimik ako dahil hindi ko alam ang isasagot. Hindi niya inalis ang mga mata niya sa akin. His eyes were curious and demanding. "Baby, he's in the Philippines," pagtatapat ko kaya nangunot ang noo niya na parang nag-iisip. "Philippines? Buradan uzak mi?" Philppines? Is it far from here?