Photographer In Tagalog の小説・ストーリー

Third Person POV "Dito na ninyo ipakita ang sweetness ninyo, yung talagang in love na in love kayo sa isa't isa," bilin ng photographer sa kanila, na nagdulot ng masasayang tuksuhan mula sa mga nanonood. Habang siya naman ay namamawis na at di mapakali.

"Ngumiti ka naman." Kasabay ng mahina kong paghinga ay naramdaman ko ang kaunting pagkabalisa niya at sa isang iglap, ang maputla niyang tainga ay namumula. "Okay, tingin dito," sabi ng photographer.

dagdag na tanong sa kaniya nito. “Yes, sir,” mabilis niyang tugon. Nang sumenyas ang photographer ay bumaba siya sa tubig at lumangoy katulad ng utos sa kanya, maya-maya ay umahon siya, nakatutok pa rin ang camera sa basa niyang mukha at pinapakita na waterproof ang makeup na gamit niya. “Nice! Ang ganda,” sigaw ng photographer. Nanlalamig si Lalaine nang umihip ang malamig na hangin at yumakap sa basa niyang katawan, gusto niyang magtanong kung tapos na ngunit nahihiya siyang masabihan ng kung ano.

Kahit hobby ko lang ito taos puso at may pagmamahal naman ang gawa ko. “Goodmorning gentlemens. I know you are all shocked to know that someone like me is not a professional photographer. Dissapointed.. Iyon ang una niyong naramdaman. I understand that but please ‘wag niyo kaming mamaliitin dahil kahit wala kaming tinapos o degree kaya namin makipag sabayan sa magagaling."

Hawak din sa kaliwang kamay ni Theodore ang tali ng asong si Lala na behave lang na nakaupo sa gilid niya. "Perfect! Okey, smile, give me the brightest smile!" sabi pa ng photographer habang nagkikislapan ang mga flash ng camera. "Okey, great! Perfect match!" palakpak pa ng photographer na tuwang-tuwa sa kuhang larawan.

Napalis ang ngiti ko nang maalal ang babaeng photographer na nakasama niya sa Ilocos. “King,” tawag ko nang pangalan niya. “Labs,” aniya. “Ikaw nga maging honest sa akin, sigurado ka bang friend mo lang ang babaeng photographer sa Ilocos?” “Photographer?” aniyang kunot ang noo. “Ah– right. Yes, labs. Friend lang talaga. ‘Di ba, sinabi ko na sa ‘yo ito?”

Ngunit bago pa sila tuluyang makalakad palayo, may isang lalaking biglang sumulpot sa kanilang harapan. “Hello po sa inyo,” magiliw nitong bati habang nakasabit ang camera sa leeg. “Professional photographer po ako. Sunrise sana ang kukunan ko, pero aksidenteng napasama kayo sa frame. And honestly… you two look really perfect together. Pwede bang mag-take pa ako ng ilang photos ninyo?”

anang photographer "Yes!" sabay pa nilang sagot. Hinawakan siya ni Kalel ng mahigpit sa beywang dahilan para masaktan siya. "Ano ba? Masakit ha," usal niya. "I don't care. Please act natural," saway ni Kalel. Kahit nagkasakitan na silang dalawa ay hindi sila nagpahalata. Sa bawat higpit ng kamay ni Kalel sa beywang niya ay siya namang diin niya ng sandal sa paa ng lalaki. Hindi iyon nahalata ng photographer. Pero parang magkapatayan na silang dalawa.

Doon lang ako napa-iwas ng tingin nang sumigaw ang photographer. "Ngayon naman, magharap kayong dalawa Sir Travis and Miss Alice. Then yung isang kamay mo Sir Travis, ilagay mo sa bewang ni Miss Alice, tapos nakatingin lang kayo sa kanya, yung tingin na parang in love na in love kayo sa kanya, ganon. Ikaw naman Miss Alice, yung isang kamay mo ihahawak mo sa dibdib ni Sir Travis then ang mukha mo dito nakaharap sa camera, gets?" Sabay kaming tumango ni Travis at ginawa ang sinabi ng photographer. Bago kami makuhanan ng litrato, bigla na naman bumulong si Travis.

“Photoshoot time!” Photoshoot? Hindi ba’t styling lang ‘to? Pero sige, game lang. Pinapose ako ng photographer isang matangkad na foreigner na hindi ko alam kung Finn or French. “Give me fierce. Fierce! More chin. Less teeth. YES! Now, turn!” Tumingin ako kay Julian. Nakaupo siya sa gilid, hawak ang coffee, at mukhang hindi makapaniwala sa nangyayari. At dun ko naisip... may mas magandang plano ako.