Photographer In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

he said and laugh. I glared at him but he doesn't mind, kinuha niya sa akin ang DSLR Cam. Itinutok niya ito sa kung saan ang taal lake at volcano. Nakaramdam ako ng lamig dahil mahangin sa parte namin. Nang ma-serve ang order namin ay agad kong tinikman ang Oreo Frappe nila, bigla ko nalang narinig ang pag-click ng camera at nakitang nakatutok na ito sa akin.

sabi ni Shane. May pa bend bend at upo pa silang nalalaman habang kumukuha ng picture sa 'kin para talaga silang photographer. "Grabe, para kayong mga photographer, ah!" natatawang sabi ko kasi lahat sila gano'n din. "Ngayon lang kasi kami nakakuha ng litrato mo." Natatawang sabi ni April. "Oo nga, 'tsaka ang ganda ganda mo kaya,” papuri pa ni Kath.

Tinulungan pa ako ni Gab sa pagbibihis para mas mapadali. "'Yung photographer marunong magtagalog." "Talaga?" Nakita ko kasi ito kanina. Halatang foreigner. "Nakapag-asawa ng Pinay kaya pinag-aralan ang language natin," ang sagot niya. "Ang cool naman nu'n." "Kaya nga, e." Matapos ay hinagod ang damit ko banda sa likod. "Gusot sa likod?" ang tanong ko at tinignan ang reflection sa salamin.

Parang sa tagal nila dito, nakausap ko na ang mga staff at yung iba nagiging ka-close ko na. “Gusto mo bang makita ang picture ng asawa mo?” birong sabi ng photographer sa akin. Napangiti na lang ako sabay napahawak sa aking batok dahil sa hiya. Hindi ko alam na seseryosohin talaga nila yung sasabihin ng lalaking iyon. Ang hindi nila alam, lumabas lang naman sa bibig niya iyon nung malapit na siyang labasan.

Pero nag tanong siyang muli. "What work?" Tumikhim ako at umupo ng maayos. "Kinuha ako ni Sacha as her photographer sa gagawin nilang photoshoot. I have my own team, hindi kasi ako kumukuha ng mga maliliit na project." Natawa ako ng kumunot ang noo nito at biglang bumulong ng 'yabang.' "Palawan is too far away from where we are." "Hindi ah." "What do you mean?"

SOLANA'S POV The photographer lowered his camera before flashing us a wide smile. "That's a wrap!" A loud round of applause echoed across the beach. "GREAT JOB!" "THE PICTURES LOOK AMAZING!" "Thank you, everyone," sabay naming sambit ni Miguel bago kami magbigay ng magalang na bow sa buong production team. Napabuntong-hininga ako. Sa wakas...tapos na rin ang photoshoot.

"M-Mr. Montevardo, pwede po ba na medyo... igitna niyo po si Ms. Zamora?" nag-aalangan at nangangambang wika ng photographer. "Misis," mariin na bulong ni Valjerome at ginawa ang kabaligtaran na utos ng photographer. He pulled me closer to his body. Wala sa sarili akong napabuntonghininga dahilan para tingnan niya ako.

Kumabog nang napakalakas ang nahihibang kong puso. “Boy friend mo ako. Lalaking kaibigan, `di ba?” Umawang ang bibig ko; nalusaw ang kakatiting na pag-asa. Napakapaasa kasi ng mga salita niya. “Oo nga. I mean, hindi naman kita boyfriend—as in, karelasyon—kundi boy friend. At bakit ba ang init ng ulo mo? Ano ba’ng problema mo sa akin? Inaano ba kita?” yamot kong sabi.

Iniingatan ko ang pagkatao ko, kaya walang pwedeng bumahid na panget sa pagkatao ko. "Tsk! Protektado pala ang sikat na sikat na photographer ng bansa? Wow! Alam mo Mr. David, lubos ka namin hinahangaan dahil sa taglay mong galing! Ngunit, ngayon ay wala na 'yon dahil mukhang hindi naman totoo 'yon."

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.