Sobrang na-shock ako sa ginawa ng author dahil hindi niya ginawang predictable ang takbo ng kwento—at hindi lang sa maliit na paraan, kundi sa paraang binasag niya ang tiwala kong inalay ko sa narrative. Sa simula akala ko standard ang set-up: may protagonist na kakausap mo, may layunin, may mga tropo na halata. Pero unti-unti, tumapyas siya sa mga pamilyar na kuwento—pinatay ang karakter na akala natin bida, binunyag na unreliable ang narrator, at ipinakita sa pamamagitan ng kalaunan na ang mga pahiwatig na parang background lang pala ang totoong clues. Dahil dito, iba ang dating ng bawat sandali; kahit ang pinakamaliit na linya ay may bigat na hihimayin mo ulit.
Ang isa pang bagay na nagulat sa akin ay ang paggamit ng istruktura: hindi linear, minsan epistolary, paminsan-minsan may mga footnote na tila naglalaro ng meta-commentary, at may chapter na bigla mong babasahin ulit kapag na-reveal ang totoo. Ganyan ang ginawa ng ilang mayakapang may-ari ng sorpresa—kinukuha nila ang form mismo ng nobela para magtaksil sa inaasahan mo. Para sa akin, sobrang epektibo 'to dahil hindi lang twist ang ipinakita nila; binago nila ang paraan kung paano ako nagbabasa.
Sa huli, hindi lang ako na-shock; naantig ako. Ang mga sorpresa ay hindi puro shock value lang; nagdulot sila ng re-evaluation: bakit ako naniwala? Anong mga bias ang meron ako bilang mambabasa? Lumabas ako sa pagbabasa na may halo ng paggalang at pagkapikon, at iyon ang palatandaan ng isang manunulat na matapang maglaro sa ekspektasyon.