Photojournalism Captions Mga Nobela at Kwento

Para sa mga reporter, hindi lamang sila mahusay sa kanilang pagsusulat — mas mahusay sila sa gulo. At ngayong si Bree mismo ang nagbigay ng mga larawan at tsismis, hinding-hindi nila ito palalampasin. Isa-isang pinagpipindot ng mga ito ang shutter ng kamera, sabik na sabik. Walang bahid sa mukha ni Bree, maliban sa mahigpit niyang pagkakakuyom ng mga kamao.

Isang perpektong shot—nakangiti ang dalawa, magkadikit ang noo, at kitang-kita ang sinseridad sa mata. Sumunod ay family picture. Niyakap agad ni Tina si Jayten at binulungan ito ng, “Buti pa sila, no pressure sa’yo ha.” “Mom naman!” sagot ni Jayten na tumatawa habang yakap si Criscel. Tuwang-tuwa rin sina Franz at Jai habang magkabilang tabi ni Cheska at Red. Click. Picture perfect. “O, barkada naman!” sigaw ng photographer. Tumakbo agad sina Jayten, Cheska, Red, Criscel at iba pa palapit kina Quice at Dark.

Luminga-linga siya sa paligid, sinusubukang hanapin ang pinanggalingan. Nang lumingon siya, nakita niya ang isang grupo ng mga photographer na kumukuha ng sunud-sunod na larawan. Ang ibang mga reporter na nakatayo kasama nila ay may hawak na mga mikropono at camera, nire-record ang lahat. Humakbang si Celeste sa harapan ni Alex, nakaharang ang katawan nito sa kanilang pagtingin sa kanya. "Anong ginagawa niyong lahat? Iwan mo kami!"

Si Karolina ay lumuhod sa tabi ni Jed, hawak ang isa nitong kamay. Samantalang si Alejandro ay nakatayo sa kabilang gilid ng wheelchair, nakapatong ang isang kamay sa balikat ng anak. "Smile!" Sunod-sunod na kumuha ng larawan ang ginawa ng photographer. Sa bawat flash ng camera ay lalong lumalawak ang ngiti ni Jed. "Perfect!" masayang sabi ng photographer. "One last shot!" Napangiti si Jed. Mahina, ngunit puno ng saya.

biglang singit ng isang official photographer ng parke na may hawak na malaking DSLR camera. Bago pa man ako makatanggi, agad kaming hinila ng photographer para pumosisyon sa harap ng malaking fountain. Dahil sa bilis ng pangyayari, nakakuha kami ng accidental family photographs. Sa unang kuha, nakatingin ako kay Luna habang si Zion naman ay nakatingin sa akin, ang kaniyang mukha ay may kasamang banayad na ngiti. Sa sumunod na flash, sabay-sabay na kaming tatlo na tumatawa dahil biglang nilitratuhan ng photographer ang pagkiliti ni Zion sa tagiliran ni Luna. "Ganda ng kuha, Sir! Mukhang masayang-masaya ang pamilya niyo," papuri nung photographer habang ipinapakita ang preview sa screen ng ca

Ang mga pulang tela at gintong ilaw ay lalong nagbigay ng marangya at mainit na atmospera sa buong lugar. Wala pa rin kaming takas sa mga pitik ng camera at sunod-sunod na pag-flash ng mga ilaw kahit saan kami lumingon. Halos bawat hakbang namin ay may kasunod na sigaw ng mga reporter at photographer. "Sir! Dito po!" "Ma'am Serena! Smile please!"

Si Caleb ay nasa gitna, habang ako at si Cyrus ay nakatingin sa kanya na puno ng pagmamahal. Sa litrato... Parang isa kaming tunay na pamilya. "Wow..." Manghang sambit ng photographer. "This is the best shot today." Tumango rin ang event organizer. "I've handled a lot of family events, but this photo is different." "It looks so natural." Marami sa mga taong naroon ang napahinto upang tingnan ang larawan. "Ang ganda..." "Parang cover ng family magazine." "Bagay na bagay silang tatlo."

After Nathaniel liked the photo, he used the same finger, picking his nose. "Why are you making that face?" He asked me a few moments later. "Ano na naman ba?" "Your photos on I*******m." He then showed me a sample photo for me to see. Actually, this photo has beautiful lighting. The location is also good. What is more important is that it takes nearly twenty minutes to get this perfect shot. Then I used 'chapped lips' as a caption. "Alam ko namang pogi ako." "You look like a nut."

Hinaplos ko ang likod ng kamay niya at sinabi, “We’ll make more days like this. I promise you that.” Naglakad kami sa tabi ng ilog pagkatapos, habang papalubog na ang araw. Ang langit ay kulay kahel at lila, at ang hangin ay malambing na humahaplos sa amin. Kinuha ko ang litrato niya—hindi nakatingin sa camera, nakatingin lang sa malayo habang nakangiti. That photo is now my most precious thing. I keep it in my wallet, right next to the old one I used to carry. Secind day

Napahinto ako sa pagkuha ng picture at tinignan ang gallery ng cellphone ko upang makita ang mga nakuhanan kong stolen shots. "In most cases I do not use a caption to any pictures that I post on my i*******m because...In my opinion, the photo does not always need a caption. Sometimes I prefer to leave the thought of it—behind the photo silent or over to my followers imagination. You know, in every picture, there will always be a different interpretation by someone." "Ohh! Sabagay...now I know hahaha! Gagayahin ko 'yan!"