Novel & Cerita Pitying

Sinasabi niya ito habang patuloy ang paghalik sa aking mga kamay. Napapatango ako dahil sa kahit hindi ko na maintindihan ang sinasabi niya ay pilit ko paring iniintindi. Naghihintay ng paliwanag kahit hindi ko ito gustong marinig, naghihintay na ako ang piliin kahit mas malabo pa ito sa ilog pasig. Umaasang ako nalang pero hindi. "W-why?... Is it because of pity? Ah, no need to explain. No need for that." I asked it in my trembling voice. Napatigil siya sa paghalik sa aking mga kamay at hinanap ang aking mga mata.

Hindi man lang ako natanong kung gagamitin na ba iyon ngayon o hindi. Habang ginagawa ko iyon ay hindi ko naman mapigilan na isipin si Elias. May pait sa aking bibig tuwing naiisip ko siya at naaalala ang mga nalaman ko kanina lang. Alessia, stop pitying yourself. Ayos lang na masaktan o malungkot, ngunit huwag mong hayaan na lamunin ka nito lalo na at hindi naman karapatdapat.

Halata na kakatapos lang nito umiyak at ngayon ay naninigarilyo. “Hindi mo na sana ginawa iyon. Tuloy, ano na ba ang naging kaibahan mo sa akin? Kasindesperada mo na ako niyan. Alam mo, gusto sana kitang sampalin kaso nagbago na ang isip ko. Naawa ako sa iyo.” Umismid ito. “I don’t need your pity, Xylca. You should pity yourself more.”

Kaya napigilan kong umiyak. “Ganyan nga. Saka ka na umiyak kapag wala sayong nakakakita. Anong tawag nga niyan? PDE. Public Display of Emotion, hindi lang Affection. Nakakasama din amasona kong kapatid na idisplay ang emotion natin. Nakakababa ng pagkatao. Kung pinagsabihan ka ng ganyang mga bagay. Sus wag kang maghahabol. Pakita mo na mali siya. Pakita mo na kaya mong mamuhay na wala siya. Hambog lang kasi nila yan. Kasi nakikita nilang mahina ka. Wag ka pa-api kapatid. Okey lang na ako ang umapi sayo dahil nakakapagod na palakihin ang isang amasonang kagaya mo.” Napangiti na lamang akong pilit. Kahit parang namamanhid na katawan ko sa sakit ng aking dibdib. Tipong ayokong makita yung lalak

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said

"Alam mo namang palpak! You should eat Kara's fillet instead and not mine! Kinain mo lang naman ang luto ko dahil naawa ka sa akin, hindi ba? You pity me!" Umigting ang panga niya. "I don't. Kinain ko ang luto mo dahil gusto ko." "That's bullshit! Nakita kita! I saw you looking at me earlier with pity in your eyes! You pity my situation," singhal ko. "Maia..." he groaned. He stepped one step closer. Hindi naman ako nagpatinag. "You saw how my parents ignored the food I prepared. You witnessed how they don't appreciate my effort. Kaya ginawa mo iyon. Nagpaka-hero ka! Because you pity me!"

"I didn't mean any of this to happen." "May magagawa ba ang sorry mo? Will it bring our mother back? Tangina, Dorchner! Huling-huli na ang lahat kasi wala na si Mommy!" She cried. Napaupo yung isang babae dahil sa panghihina kaya yumuko na din yung isa para patahanin siya. I cried with them. A mixture of anger, disappointment, and pity started building inside of me. I am angry and disappointed at myself. I thought I did the right thing for myself— to keep my sanity, I have to have him. I feel pity towards the Lauriers. I know how it feels like to lose someone you love.

Ang unfair niya naman? HIndi ko na naman mapigilan ang pagpatak ng luha sa aking mga mata. Ayaw ko na sanang umiyak na muna dahil nakakaramdam na naman ako ng self pity. Kaya lang, hindi ko talaga kaya eh. Masakit kasi talagang isipin na baka hindi ako matutunan na mahalin ni Raven kahit kailan dahil pag-aari na ng ibang babae ang puso nito at walang iba kundi si Fiona.

Pitiful tingnan. Biglang pumasok sa isip niya—galit si Cailyn sa akin ngayon… pero baka pag nakita niya akong ganito, maawa siya at lumiit yung galit niya. Napangiti siya ng konti sa ideyang ‘yon. “Okay, bahala na. Magpaka-pitiful na lang ako sa harap ni Cailyn. Baka sakaling maawa siya sa’kin, baka bumigay.”