Pitifully の小説・ストーリー

Impit akong napasigaw nang sapilitan nyang pinasok sa pagkabābae ko ang kanyang ari. The pain ripped through me, sharp, blinding, and unbearable. Tears poured from my eyes. My voice shook with every breath. Gusto kong sumigaw. Gusto kong manlaban. Pero kahit ang itaas man lang ang mga braso ko para itulak siya ay hindi sapat. Hindi ko magawa. Wala akong kakayahan na gawin iyon kasi wala na ako sa wisyo. All I could do was cry… and cry… and cry.

she cried as she punched her chest to lessen the pain. Parang gusto niyang magwala ng magwala dulot ng pinaghalong sakit, frustration, disappointment at galit ngunit hindi niya magawa dahil para siyang nanghihina. She wanted to cry harder. She wanted to shout until her voice faded. She wanted to end the pain, but she couldn't. Pipi na lamang siyang umiyak sa loob ng apat na sulok ng silid na 'yun. Nanginginig ang kamay niyang kinapa ang singsing na ginamit ni Clinton upang magpropose sa kaniya. At habang tinititigan ito ng matagal ay hindi niya maiwasang humagulhol ng sobra.

Ano naman ngayon kung nadilaan niya ako? "I hope na panindigan mo lahat ng sinabi mo, Mr. Villegas. Thanks for making me realize how unworthy you are. Enjoy fucking around." Yun lang at mabilis ko ng sinarado ang pintuan. The moment I closed door, isa-isang nag-uunahan ang mga luha sa mga mata ko. Pakiramdam ko nadurog ang puso ko, sobrang sakit. Ganito pala ang nararamdaman kapag na heart broken? Pakshet ang sakit!

Buti narin yun para hindi maramdaman yung sakit sa bandang gitna ko. BUT DAMN! Mission Failed!

Pinipigilan niyang humikbi, pero hindi niya kaya. Sobrang sakit. Parang may pwersang pumipiga sa puso niya, isang sakit na hindi kayang pagalingin ng kahit anong oras o panahon. "I'm sorry, Azriel…" mahina niyang bulong sa pagitan ng paghikbi. "I'm so sorry…"

Humagulgol ako at sumalampak ulit sa sahig, gusto ko na makita si Draven at mahawakan, I missed his voice, he always said when I am sad, that everything will be alright, just trust him and believe. Kanino ako kakapit, kanino ako sasandal ngayon, hanggang kailan ako lalaban kung umpisa pa lang ay talo na ako at wala na akong laban sa lahat ng dinadanas ko. "You're the most precious one that I had, maybe I don't deserve a man like you, kasi napaka gulo ng buhay ko, at napabayaan kita, hindi ko nagawa ang obligation ko before." Humiga ako sa sahig, nakatitig ako sa ceiling at lumagok sa alak, binuga ang usok.

"Pilitin mo! Piliin mo yung tama! Mali yang nararamdaman mo! Sobrang mali!" "How!? Tell me how!? Madaling sabihin pero kay hirap, sobrang hirap piliin yung tama. Paano ko pipiliin yung tama kung sa maling ito ako magiging masaya?" nagsisimula ng mangilid ang mga luha ko sa mga mata, ayokong nakilita siyang ganito, nahihirapan at nasasaktan ng labis. "Masaya? Look at yourself! You're not happy! You're miserable! You're hurting yourself!"

isang malungkot na ngiti ang muling sumilay sa aking labi. “I’m so pathetic right? Haha.” nagawa ko pang matawa sa sarili ko. Hindi ko narinig ang sagot niya pero malinaw na ang pananahimik niya hindi ba? Hindi na niya kailangan pang sumagot. “Well, I’m sorry. You should rest, sir.” pagkasabi ko nun ay tumayo na ako. Pakiramdam ko ng mga oras na iyon ay sa bawat paghinga ko ay sinasaks*k ako. Sobrang sakit, sobrang kirot.

paalala niya sa kausap. Muli niyang inabutan ng tagay si Aiha. Walang satsat na tinanggap ni Aiha ang tagay at nilagok ang lamang ng goblet. "Kawawa ka naman," sabi ng babae. "I am. To be honest, I'm tired of extending pity for myself, Aya. No one knows that I am in extreme grieving. Walang nakararamdam sa akin. Wala-"

“Kahit sa present, hindi rin ako makapag-focus.” Napawi ang ngiti sa labi nito mula sa pambubuksa. Nagbuntung-hininga ito at tinapos na ang kinakain para yakapin ako. “Alam mo naman na supportive kami kahit sa mga kagagahan mo but not this time. Let us help you naman. I still remembered when I was in my lowest. Nandoon kayong lahat, ikaw para sa akin. You helped me see how pathetic I was.”