Self Pity Quotes Novels & Stories

“I regret not realizing my feelings sooner.” Napapikit ito. “I regret hurting you.” Unti-unti itong yumuko. “Beatrice, I really can't live without you.” Bahagyang nanginig ang kanyang mga balikat. “If you hate me...” “If you blame me...” “Then kill me.” Isang mapait na ngiti ang sumilay sa kanyang labi. “It would be better than suffering like this every day.” Pagkasabi niyon ay muli siyang lumapit.

Nakuyom niya ang sariling mga kamao, gustong suntukin ang kanyang sarili mismo. "I'm sorry," ulit niya. Wala siyang maapuhap na isagot sa dalaga. Handa na ba siya na sabihin ang lahat-lahat dito? Ang katotohanan. Paano kung masasaktan si Yza? 'Nasasaktan na nga siya 'di ba? Hindi mo ba nakikita?' sigaw ng kabilang bahagi ng kanyang isip. "I don't need your pity sorry!" Mahina ngunit mariin na tanong ni Yza.

“THAT’S NOT ENOUGH!” I stiffened as his voice raised. Kung hawak niya pa rin ang buhay ng kapatid ko ay natatakot na ako sa pagkakataong ito. Pero ngayong wala na akong pinanghahawakan ay wala na ring dahilan para katakutan ko ang kasamaan niya. “I pity you,” I said, still calm despite the gun that is nearly pulling its trigger. “You became like this because you have no one beside you... you have no one to love you... and you love seeing people suffer because you are also suffering.”

"Saan ka napapagod? Ikaw ba ang pinapagawa ng mga gawaing-bahay riyan? Hayaan mo at kakausapin ko si Tito." "Ate, huwag mong sisihin ang sarili mo. Wala kang kasalanan." "Yessa, hindi kita maintindihan. Ano bang pinagsasasabi mo?" "Ate, sorry dahil naging failure ako sa buhay mo." "Tama na nga. Ayoko nang mga ganyan na drama. Kung gusto mong mag-shift ng course, okay lang sa akin. Magsabi ka lang. Huwag mo nang pinapahirapan ang sarili mo."

"Kasi tangina paniwalang-paniwala ako sa'yo, Grethel, pero isa ka pa lang baliw." "[Why are you saying those words, huh?! Why are you hurting me like this?! Wala ka bang awa sa akin?! Hindi mo ba ako minahal ha!? Tigilan mo na 'to, Patricio! Stop making me feel worthless! Stop saying this words to me, please lang Patricio! You're killing me right now!]" "Then die." Unknown Person P.O.V Tinanggal ko ang lollipop sa bibig ko at tumingin sa computer.

I know he's feeling the worst kind of pain right now, at wala akong magagawa para alisin iyon, tanging oras at panahon lang ang makakagawa noon. "I'm fucking lost." He cried on my embrace. Pilit kong pinipigilan ang pagbagsak ng luha mula sa mga mata. He's in pain, I need to be strong so I can be his wall, protecting him from pain even if I can't. "I'm sorry." I repeatedly uttered. "Why are you saying sorry?" He asked. "Because you have to experience this. No one deserve that thing." Kahit mabuti o masama pang tao, hindi karapat-dapat na makaranas ng ganitong sakit.

Gosh, baka kasi kapag tinuloy-tuloy niya pa iyun baka mapaiyak na ako sa sakit. Gayunpaman, hindi ko maiwasan na makaramdam ng self pity! Feeling ko kasi ng mga sandaling ito, napakababa ko na! Kagaya na ako sa ibang mga babae diyan na handang gawin ang lahat para lang sa pera.

“Pero ayokong maging dahilan din para lokohin mo ang sarili mo.” Tumayo siya at inilapag ang litrato sa bedside table. “You don’t have to stay for me,” mahinahon niyang sabi. “If you’re staying, stay because you want to. Not because you pity me. I don’t want your pity, Thisa. I want your choice.” Natahimik ang buong kwarto. Hindi ko na magawang magsalita pa habang pigil na pigil ang hikbi ko.

Pumikit ako at itinaas ang mukha habang ang mga daliri ay patuloy sa paghahabulan. I'm sorry. Umaalingawngaw sa isip ko ang mga sinabi ng donya kanina. Bakit ba ang hilig nilang magsabi ng sorry na para bang mabubura ng salitang iyon ang lahat ng pait at sakit na pinagdaanan ko sa kanila. Sorry? Her sorry doesn't even make me feel a bit alright. It just made me feel worse because their apologies only prove how I let them trampled all over me.

Literal na wala itong karamay ni-isa. "I don't need your pity Ruby, all I need right now is understanding." Ramdam sa boses niyang pagod na rin siya. "This is not pity Stefan, naiintindihan kita dahil pareho pala tayo ng pinagdadaanan, pero mas double ang sakit sa 'yo," saad ko sabay haplos sa likod niya.