Pitying Novels & Stories

hikbing tanong ko rito. Yuri steady his blank expression. Hinablot niya ako ng sobrang higpit sa higpit nga halos mamilipit ako sa sakit. Gusto ko d*****g ngunit wala na itong silbi. "Never gonna happen, Pechie." He exclaimed.

Muli siyang nanginig habang nakayakap sa akin na tila ba nagmamakaawa. "I maybe mad at you Mom...but I still...I still love you!", another hard sentence came out from him at mas lalong dumoble ang kaniyang pag-iyak at paghagulgol. I should laugh at him during this moment dahil kalalaki niyang tao ay nag-iiyak siya nang ganiyan. I should be boastful dahil pinapakita lamang niya kung gaano kahina ang mga katulad niya. I should be joyful seeing a human being weak and this broke but what I can feel now is pity and sympathy for him. Regardless of being a man or a woman kapag nasaktan ka talaga ng mga tao na inaasahan mong hindi ka isusuko ay talagang manlalambot ka sa pagluha.

Masuyo subalit puno ng awtoridad nitong bigkas. "Do you pity me?" Bigla niyang tanong. Nate stared at her for a second before pulling her for a hug. "No. I don't. There's nothing to be pitied about you but I'm proud of you. You are the strongest woman I have ever encountered in my entire life…”

mahinang tanong ni Lia. "Kailangan mo akong hiyain, Lia. Kailangan mong palabasin na iniwan kita sa ere. I need Sophia to feel pity for you, because pity is the sister of carelessness. Kapag naawa siya sa iyo, bababa ang depensa niya." Tumango si Lia, kahit kumikirot ang puso niya sa plano. "Para sa iyo. Para sa atin."

naiiyak na pakiusap ko habang hawak ang mga kamay ni mommy. "Anak..." she trailed of. I saw hesitation and pity in her eyes at the same time. Something na lalong nagpabigat sa nararamdaman ko. They feel pity for me, then why are they doing this to me?to their own daughter, their own blood and flesh.