Pitying Novels & Stories

“Because you keep on pouting your lips. Don’t you know that you look so fvcking adorable every time you pout your lips.” Hindi napigilan ni Damien ang magpakawala ng tawa. Ngu-nguso sana ulit ng labi si Shayne ngunit bigla nito iyong binawi at sa halip ay pinakunot nito ang noo. The happiness that filled his whole being at the moment is immeasurable.

I don't want him to pity me. "Son---" "Just fuckin leave!" Pagtataboy ko sa kanya while pointing the door. Kita ko ang lubos na pagkadismaya sa kanyang mukha. Ramdam kong ayaw pa sana niya ngunit wala na rin siyang nagawa kundi ang lumisan.

“Pero Elias, she lost a child. Alam kong masama siya, pero bilang babae, I can’t help but feel something… para bang naaalala ko ‘yung mga time na buntis ako. The fear, the hope, lahat. Hindi ko ma-imagine kung mawawala bigla ‘yung baby na nasa sinapupunan ko. Kahit na siya si Cassandra, kahit na dati siyang si Janice… hindi ba deserving siya ng kahit kaunting sympathy?” Huminga nang malalim si Elias. Tumayo siya mula sa mesa at lumapit kay Lyra, marahang kinuha ang tasa mula sa kamay nito. “I get it, Lyra. Naiintindihan ko ang point mo. But sympathy is dangerous. Konting awa, konting pagdududa, and that’s all it takes para masira ang focus natin. Alam mo kung gaano sila katuso. Alam mo kung

"Just promise me this, eat on time. I know na wala kang gana dahil sa nangyari, but you have to force yourself to eat at all times... Sleep peacefully at night, uminom ka ng gatas instead of, beer or wine. Make yourself healthy everyday. Dahil wala na ako ng mga oras na iyan para alagaan ka." "Santina..." Wala na itong ibang binigkas kung hindi ang pangalan niya. Maybe he felt deeply sorry for her. Not because he loved her. but because it makes him sad. Pity is the right word. All he felt for her was a pity, not love. "Please take care of yourself for me. That's all I ask from you." Naninikip man ang d****b niya sa sobrang sakit ay pinilit niya pa rin na ngumiti rito.

“I told you, I have pity for people who have a damag---“ “Oh shut up!” putol na singhal ni Joanna na ikinatayo nito sa pagkaka-upo sa sahig. “Hindi ako maniniwala na tutulungan mo ako dahil naawa ka sa akin gayong hindi mo ako totally na kilala. Hindi ka naawa sa akin that’s the fact and for sure naman na hindi ka matulungin, kaya pwede ba don’t pity me. Aalis na ako.” Pahayag ko na ikinatalikod ko na para magawa ko naman kung ano ang naudlot na gagawin ko kanina.

Magkakilala sila? Kumuyom ang panga ni Ashley at tinignan ito ng malamig at matalim. “It’s a pity,” sambit niya, may halong sarcasm at kaunting pangungutya, “I should have checked the almanac and the horoscope before I went out today. Minalas tuloy ako bigla.”

Naupo ako sa sofa at pumikit, what I have done? “It’s a pity, naawa rin ako sa kapatid ko but I cannot stop him to love you, and I cannot stop you to love my cousin, ayoko na makialam sa kung ano ang desisyon mo, but you let this happen, so kung ano ang resulta, you shouldn’t feel a guilt, alam mo na possible ito mangyare, if you feel pity and allow this at the same time, you will be a hypocrite in your own tragedy,” he said and I feel that he is mad at me, dama ko ang bigat ng sinasabi ni Christ sa akin.

"Hindi na kailangan." Tigas ang panga ni Bryson nang lumingon kay Pey. Walang halong kahit na anong emosyon sa kanyang mukha. Nakakatakot ang kanyang pigil at mababang boses. Hindi iyon nakaligtas kay Pey. She was scared. She was scared of losing him. She was scared of losing all the effort she had to put, and it would just go down the drain.

hikbing tanong ko rito. Yuri steady his blank expression. Hinablot niya ako ng sobrang higpit sa higpit nga halos mamilipit ako sa sakit. Gusto ko d*****g ngunit wala na itong silbi. "Never gonna happen, Pechie." He exclaimed.

Muli siyang nanginig habang nakayakap sa akin na tila ba nagmamakaawa. "I maybe mad at you Mom...but I still...I still love you!", another hard sentence came out from him at mas lalong dumoble ang kaniyang pag-iyak at paghagulgol. I should laugh at him during this moment dahil kalalaki niyang tao ay nag-iiyak siya nang ganiyan. I should be boastful dahil pinapakita lamang niya kung gaano kahina ang mga katulad niya. I should be joyful seeing a human being weak and this broke but what I can feel now is pity and sympathy for him. Regardless of being a man or a woman kapag nasaktan ka talaga ng mga tao na inaasahan mong hindi ka isusuko ay talagang manlalambot ka sa pagluha.