Novel & Cerita Pitying

Kahit anong oras Rin ay hands niyang suportahan Ang dalawa. Then, she recognized the feelings she was feeling right now... Pity. Naawa siya sa kalagayan Ng patty, dahil bukod sa nabasa Niya Ang mga reaksyon sa mukha Ni went kanina ay aware siya sa pakikitungo ng pamilya Ni weng Kay pattty. Ibang ibang kumpara sa pakikitungo nito sa kaniya.

Napakawalang-hiya, napakawalang-awa. "Masakit po, pero..." "Hindi ko na ito gagawin sa’yo ulit. Humihingi ako ng paumanhin dahil nagkamali ako at inakala kong ikaw ang babaeng walang-hiya." Paumanhin ni Peyton. "Ayos lang po. Huwag niyo na lang po akong gaganunin ulit."

Nanatili lang siya roon sa harap ko habang pinapanood akong miserableng pinupunasan ang mga luha. "I don't pity you. I'm pitying your eyes. They looked tired. Please stop crying." he said and I laughed. Mabuti nga sana kung mahinang tawa lang iyo ngunit sa sobrang tuwa ko sa sinabi niya ay halos humalakhak na ako.

Nag-iwas ako ng tingin at napapikit. “It’s not in my vocabulary to pity, sorry to say this, but I don’t know how to pity anyone. Goodbye.” Halos mapatalon ako dahil sa putok ng baril. “Oh, my goodness!” Napamulat ako at kahit paano ay naluwagan ako sa paghinga dahil nakatapat ang baril sa kisame at buhay pa rin 'yung babae. “STOP IT! PLEASE!” No, please. Don’t shout, baka ma-paano kayo.

nasilayan ko ng malapitan ang kanyang tsokolateng mata. I should be protesting for pitying me! One of my pet peeves is pitying me like I am one of the unfortunate people in this world? Yet, I let him, I let Janus and I know why. "Ako ay nagagalak na pumapayag ka na bilang isa sa mga tagabantay ko ngunit ako ay nalulungkot din sa binahaging balita sa iyo. Huwag kang mag-alala, hindi ka nag-iisa. Bilang isang kaibigan, tutulungan kita na makita mo siya. Nandito ako para tulungan at samahan ka."

Nahawakan niya ako at pinilit na niyakap. "Let me go!" I cried. "No..no please baby.." Pilit niyang hinawakan ang mga kamay ko pero dulot na rin siguro ng kaniyang panghihina ay hindi niya iyon magawa ng maayos. "The last thing I want in this world is your pity! Bakit? Dapat bang kawaan kaming mga biktima? The more you show us that you pity us, the more we feel small, helpless and weak! The more we feel ashamed of what happened to us!"

Agad silang umalis nang makita ng lalaki. Palaging may nararamdaman akong masakit sa mga pinsan na ito. Kahapon puso ko; ngayon naman, ulo ko. Ewan ko na lang talaga sa mga Peralta! Nilingon ko siya. Nandoon pa rin siya, nakatingin sa akin. "What?" "Nothing, I just pity you." My brows furrowed together, "Pity of what?" "Pity that you have to sacrifice everything for the name of love."

Of course, Sheena would twist her past into a sob story, painting her as a tragic figure for him to pity. She turned around slowly, her eyes blazing with defiance. “Let me guess—she told you how miserable my life has been? How I’m broken and pathetic? Did you pity me when she exaggerated every detail of my past?” His brows furrowed, a flicker of guilt passing through his dark eyes. “It’s not like that—”

Meron naman kasi ako. “Maliyah?” Napahinto ako ang nilingon si Alexander. I saw pity in his eyes. Dumako ang mata ko kay Terry, it was the same. Pity and sympathy at the same time. Sa dami ng sinabi ni Ate Maze wala na akong naintindihan. Bumabagabag sa isip at puso ko ang lalim ng pinag huhugutan niyang sakit at hinanakit sa akin at kay Mama.

wika nito na nagpagising sa kanyang malalim na pag-iisip. “Bakit?” Wala sa sarili siyang napakurap. “Paano ba kita tignan?” “You’re looking at me like you pity me,” he replied. “I don’t fvcking need your pity, Tally.” “How did things turned out like this?” mahina niyang tanong sa halip na pansinin ang mga sinabi nito. “A-alam mo ba kung sino ang may gawa?”