Planting Trees Quotes Novels & Stories

“Permission.” “Permission?” Tumango ako. “To choose something because I want it.” Ngumiti siya. “Then choose.” Tumingin ako sa kanya. “What would you choose?” Hindi siya agad sumagot. Sa halip, tinanaw niya ang bahay. “I’d keep it simple.” “Of course,” biro ko. “I’d repair what’s broken.” “Very poetic.” “I’m serious. Keep the trees. Restore the old parts instead of replacing them.”

Kapag ganito ang panahon, kalmado at tila ba walang problema sa mundo. Binulungan ko ang isang halaman na may bulaklak, “Pasensya ka na, kailangan kong tanggalin ‘tong mga tuyot na dahon mo.” Mahina akong tumawa sa sarili ko. Minsan, parang nakakabaliw isipin na nakikipag-usap ako sa mga halaman at kung tutuusin, mas kausap ko pa yata sila kaysa sa mga tao.

Nasa malalim akong pag-iisip sa harap ng tanimang mangga nang may biglang nagsalita sa likod ko. “Ilang mangga ang nabilang mo?” Hindi ako kumibo, nilingon ko siya at naupo. Sinandal ko ang likod ko sa puno ng mangga. Tinanaw ko muli ang paligid. Naamoy ko ang sariwang amoy ng mangga. Nag-uumpisa pa lang itong magkabuto. Inuumpisahan na itong balutan ng paper para makaiwas sa mga insektong sisira sa kanilang ganda. Mistulang money tree ang mga puno sa malayuan.

Iniba ni Delainey ang usapan at sinabing, “James, namunga na ang Sacred Tree. Pambihira ang mga ito. Nagkucultivate ako malapit sa puno nitong mga nakaraan, at nagawa nitong palakasin ng husto ang cultivation base ko.” “Maganda ‘yun.” Lumapit si James at inobserbahan niya ang dalawang prutas sa puno. Pinitas niya ang mga ito at inabot niya ang isa kay Delainey at sinabi niya na, “Maganda ang ginawa mo. Heto, kunin mo ang prutas na ‘to.” Agad na umiling si Delainey at sinabing, “Hindi ko ito matatanggap.”

"Kapag 'di mo kinausap ang mga halaman, baka magtampo sila sa'yo at malanta." Napakurap si Yue. Hindi niya alam na kailangan din pala niyang kausapin ang mga ito habang dinidiligan. "Gagawin ko po 'yan," tugon niya. "Madalas nilang ikumpara ang mga halaman sa buhay ng tao," wika ni Zhen. "Sa buhay, kailangan din natin ng mga taong mag-aalaga at kakausap sa'tin. Malalanta rin tayo kapag wala tayo ng mga 'yon."

"You see, a plant must be left out in the woods to last long and it would just put him in danger if you pluck it yourself for your own advantage." I stared at him intently. Hindi ko nagugustuhan ang sinasabi niya sa akin na para bang pinararatangan niya ako sa bagay na hindi ko naman ginagawa. "Pero minsan kailangan mo ring bunutin ang halaman para itanim sa ibang mas magandang lupa, kung saan siya mas nararapat, mas lalaki at lalago, dahil kapag hinayaan mo lang ito, maaaring pestehin at sirain ng iba. Kailangan ng halaman ng mag-aalaga sa kaniya; magbibigay ng balanseng sikat ng araw at buhos ng ulan para mas lalong mamunga hanggang sa tubuan ng mga dahon at sanga hanggang sa maging puno.

You can still plant other trees. "I'm still doing researches. Mas maayos sana kung pantaboy sa peste ang katabing halaman." They're talking both about business and trees. While I'm here, I'm thinking of planting orchids on coconut bodies. Isn't it great? May kulay puti at ubeng bulaklak na sa mga puno. "Yeah, much better. Dinig ko pa naman kanina na may iilan ng farm ang pinepeste. Mahirap at nakakalugi."

tanong ko habang tinutulungan siyang magpatong ng lupa sa puno ng santol. “Of course, we will,” sagot niya habang enjoy na enjoy sa ginagawa niya. “We’ll come back here and enjoy the fruits together. Just imagine—santol juice, mango shakes, fresh rambutan…” Napatawa ako sa listahan niya. “You’re already planning the menu.” “Why not? These trees are like an investment. We plant them now, and one day, we’ll reap the rewards.”

Malapit sa bintana ako nakaupo habang siya naman sa kabilang banda. Hindi parin ako mapakali matapos makakita ng panibagong pangitain. Hindi talaga maganda ang kutob ko sa tree planting na ito. Pero gagawin ko ang lahat upang matapos ang araw na ito na hindi nasisira at walang mapapahamak.