Poem About Asia Novels & Stories

Kasabay ng pagusbong ng mga ugat, sanga, maging ng mga luntiang dahon ng puno. “Oh my ghad!” Rinig ko ang hindi makapaniwalang singhap ni Asya sa aking likuran. At hindi rin naman maalis ang ngiti ko sa aking labi sa aking napagmasdan. How could God have created this such wonderful power!

Kahit nagdadalawang isip ay isa-isa kong isinilid ang mga gamit ko sa maleta. Iyong mga importante lang dahil isang buwan lang naman. Iniisip ko na lang na magbabakasyon ako para hindi na sumama ang loob ko. "Oh? Napatawag ka?" bungad sa akin ni Asia pagkasagot niya. "Kahihiwalay lang natin kanina ah! Na miss mo ako kaagad?"

Nakakainis? Tahimik lang ako. Hindi na ako umangal pa. Kahit parang ang labas ay wala talaga kaming pinagsamahan, tinanggap ko ang parusa. Ngunit minsan hindi ko mapigilang isipin na sa anim na may pinakamababang score ay ako pa talaga ang piniling tigabura ng pisara. Ayos lang, malapit nang masaid ang salop. Araling Panlipunan 2. Reporting. Mga suliranin Pangkapaligiran ng Asya.

"Hay naku! Kawawa magiging anak mo, magkakaroon siya ng inang walang alam sa mundo." "Meron kaya! Ang mundo ay binubuo ng pitong kontinente. Ang Asya ang pinakamalaki. At ang Pilipinas ay kabilang sa Asya. Ang tawag sa mga taong napapabilang sa Asya ay Asyano." Binato ako ni Silang ng nadampot niyang kutsara, mabilis iyon kaya naestatwa na lang ako.Napapitlag ako nang may sumalo niyon. Si Faller pala. Umugong naman ang asaran.

Para bang matagal na niyang gustong gawin ito, at matagal na ring pinipigil ni Asia ang sarili. Habang magkalapit pa rin ang kanilang labi, ramdam ni Asia ang init ng hininga ni Wild. Parang tumigil ang oras. Sa bawat pintig ng puso niya, pakiramdam niya’y lalong lumalapit ang mundo sa paligid nila. Hindi na niya alam kung saan siya kakapit, kaya’t sa isang iglap, tuluyan nang naglapat ang kanilang mga labi.

Isa lamang ang masamang alaala na iyon ang pilit niyang pinapalis sa isipan nitong nagdaang taon. Pilit na pinapakalma ni Asia ang sarili. Kinumbinsi niya rin ang sarili na matagal nang nangyari iyon. Pero kahit na bata pa siya noon, pakiramdam niya kanina ngayon lang nangyari. May nakita si Asia na bubong ng bahay mula sa kinaroroonan kaya iginiya niya ang sarili papunta roon.

Una niyang iisipin na japan o kaya ibang malapit na Asian countries. Time flies so fast. Parang kahapon lang ako nandito at hindi ko namalayan na isang buwan na pala. I am not enjoying to be honest. I wanted to fly back to Manila and kneel in front of Isaac. Gusto kong magmakaawang tanggapin niya ulit ako. Gusto kong gawin iyon pero masyado na akong huli. Isang buwan na kaya pangangatawanan ko na lang. Pangangatawanan ko na lang hanggang sa kusang maghilom ang mga sugat sa puso ko. Hanggang sa kaya ko ng ngumiti ulit.

The heavens on both sides of the roads seemed like God's arms wide open, welcoming the travellers on their endless journey. Let me know if there's something I can do to fix it Let me know if you ever change, if you ever change your mind I can't promise you that I'll be waiting But for you, I'll leave anything behind We past by a series of bridges. The roads so wide and empty gave emphasis to the horizon. Bibihira ang mga sasakyan dahil lahat ay mabilis lang na dumaraan. The calmness I felt is just so unexplainable. Zephaniah's voice, the sunset, the long empty roads, and him, beside me. It felt like perfectly woven poetry.

"Oo naman, saan mo ba gusto?" "Kahit saan basta libre mo." Natatawang wika nito. "Lakasan mo na lang ang loob mo Asia." Ngumiti na lang si Asia at tumango bago umakyat ng entablado, agad siyang nanlamig dahil sa dami ng parokyanong nag hihintay sa kanila. "Gaganda pare!" Rinig niyang sigawan ng mga manunuod, tila nanlamig ang nuong katawan ni Asia sa hiya at galit.