Poem About Darkness Novels & Stories

Bigla ko siyang na-miss kahit magkasama naman kami nitong umaga. The sun is now sitting down. It's starting to get dark just like my life. Parang hindi ko na magawang maging masaya. I feel like darkness is looming around me, slowly sucking the life out of me. Nang dumating kami sa bahay, wala man lang akong naramdamang ginhawa. I stared at our house like it was my doomed place. It's as if once I enter that house, I'm no longer in control of my life…again.

"This is not you Gaston. Don't do this to yourself." "I deserve this Cam. I deserve to live in darkness. But this darkness brings me happiness that only me can understand. When I lose you, my life is a hell. Living in darkness is living a dead life. Buhay man ako pero araw-araw akong pinapatay ng konsensya ko. If only I was strong enough, I was able to protect you. But I'm weak Cam, kaya hayaan mo nalang akong maging ganito." "There so much life has to offer for you, Gaston. Don't live your life in darkness."

So they would find comfort in the dark skies, so they would find the darkness around them as companion, so they would look forward to the sun coming down. As an illegitimate child, darkness became my mother, my sister and my friend. Darkness became all that I have, and nights became promises. It's the only time of day that I can be myself, that I can show my weaknesses, that I can break down and cry. It's the only time of day that no one would hear me, that no one would judge me. I call it my time, late nights, are my time. Because during the day, I am all fake, I am not me, I am someone else. I am the girl who acts so tough and unbending, I am the girl who does not depend on anyone else. I

May ribbon pa sa ulo na kulay pink! Ang ipinagtataka ko lang ay kung bakit madilim. Alam ko namang gabi na pero hindi naman kasi pinapatay ‘yong ilaw sa loob at labas ng bahay hangga’t may isa pang hindi nakakauwi sa amin. Madalas pang hindi pinapatay ‘yong ilaw sa loob dahil nga takot ako sa dilim... at siyempre, si David lang ang lalaki sa amin. Oh my God! Hindi kaya— hindi kaya pinasok na kami ng mga masasamang tao? Hindi kaya kung ano nang nangyari kanila Mama sa loob?

Sabi ko. May nasilayan akong liwanag sa di kalayuan at nagpatuloy ako sa paglalakad. Narating ko ang nasabing liwanag. Yun pala ay nanggaling sa isang napalaking puno na ngayon ko pa lang nakita. "Wow.., Ang ganda at ngayon lang ako nakakita ng ganito kalaking puno na nababalot ng liwanag dito sa madilim na gubat na ito!" Napamangha ako sa aking nakita.

"Hangga't buhay ka. Hangga't lumalaban ka pwede pang mabago ang lahat." "A-Ayoko nang lumaban." nanghihina niyang wika. Mas lalong sumeryoso ang mukha nito at tumitig sa mga mata niya na ikinatigil niya. "Sa tingin ko ay hindi ka lumalaban dahil kung ganun ay hindi ka sana nakakulong dito. Kung sa tingin mo ay nakikipaglaban na ang tawag sa ginagawa mong pagtiis ng lahat sa loob ng mahabang panahon ay hindi. Ang tunay na laban ay hindi mo pa hinaharap. If you are fighting then why are you still in the darkness-- caged and drowning? You should and must take a step in lightness if you are fighting, September. Fight and live again!"

Hindi ko pa gaanong kilala si Dark at alam kong madilim ang nakaraan niya na nagdala sa kanya sa ganitong posisyon. Pagdating ko sa isang malaking silid, bumungad sa akin ang isang nakakatakot na tanawin. Puno ng dugo at mga katawan ng mga tao na nakahandusay. Nangingibabaw sa hangin ang amoy ng dugo, at sa gitna ng lahat ng ito, si Dark. Puno ng dugo ang kanyang puting long sleeve at hawak niya ang isang baril. Tila siya ang dahilan kung bakit wala nang buhay ang mga tao sa paligid niya.

But even though I couldn’t understand a single word, I still felt compelled to keep reading. Yet Tenebrae lurks, a shadow ever new, Whispering discord, sowing seeds of fear. A clash of light and darkness, long foretold, Where ancient balance starts to lose its hold. Yet from embers dim, a flame will ignite, Banishing shadows, with its radiant might, The heart of Luminous, once veiled in the night, Will find its strength in the returning light. Hindi ko mapigilang mapataas ang kilay bago umiling. “Wala akong maintindihan,” hindi ko mapigilang wika bago isinara ang libro.