Novel & Cerita Poem About Darkness

Tiningnan ko siya at lumandas muli ang mainit na likido mula sa aking mga mata. The darkness embracing us here in the hallway was like a toxic. Na kailangan ko ng mumunting liwanag para makahinga ako nang maluwag. Hindi sapat ang ningning ng mga mata niya para pahupain ang kabang nararamdaman ko.

"Ano naman ang kinalaman ni Nyx dito?" "You remind me of her. Like her, you shroud yourself in darkness. You're living in a world filled with shadows and fear. I want to be the one to pull you out of that darkness, honey. Please, let me help you. I want to be the light that guides you back." His voice cracked as he looked at me, his desperation clear in his eyes. I closed my eyes again, feeling the weight of his words. Deep inside, I also wanted my fear to disappear. The fear I felt toward him—the trauma that had settled in my heart. But I didn’t think therapy would work for me.

Not because of the darkness. But because of the light hiding beneath it. Because now… I wanted more. And that want might be the thing that finally destroys me. ——

Kagaya na lamang ngayon, binibigyan niya ulit ako ng liwanag sa dumidilim kong daan. Nakahiga ako sa hospital bed habang walang tigil na tinutukan nang maigi ang mga bituin na nakikita ko sa labas ng bintana. They shine so brightly in the middle of darkness. At kahit maliliit lamang sila kumpara sa malawak na kadilimang bumabalot sa gabi, ang mumunting ningning ng bawat isa ay siyang dumaig sa naghaharing kadiliman sa kalawakan.

Walang pagdadalawang isip akong umalis ng mansyon at hinanap ang mga kasagutan sa lugar na alam kong naroon lahat. The night was cold when I set foot in the Dark Forest of Eternal Darkness. Shadows twisted unnaturally, whispering secrets in languages long forgotten. Walang liwanag mula sa buwan, tanging ang mga matang nanonood mula sa kadiliman ang naroroon upang salubungin ako. My pulse hammered in my ears, but I pressed on. If I turned back now, I would lose him forever.

Bilang isang daanan na pwersahang ginawa ng napakalakas na mga nilalang ng Dark World, doon dumaan ang maraming mga kaaway ng Dark World upang gumawa ng kaguluhan sa mundong ito. Sa hindi kalayuan, ang lahat ay napapalibutan ng itim na ambon. Ito ang miasma ng Dark World, na naglalaman ng nakakatakot na Dark Power. Sa kanilang pagdating, naalala ni Wystan kung paano dumating ang napakalakas na mga nilalang ng Dark World sa Illuminated World. Bumuntong hininga siya at sinabing, "Ang makapangyarihang mga nilalang ng Dark World ay napakalakas. Natatakot akong talunin sila ay halos imposible."

Ilang araw na akong hindi nakakatulog ng maayos at nakakakain. Halos wala na akong gana mabuhay. Kanina, pag harap ko sa salamin, sobrang putla ko na at nangingitim ang ilalim ng mga mata ko. Hindi ko nga alam kung saan pa ako kumukuha ng lakas. Nabuhayan ako ng makita ko ang pag bukas ng gate ng kanilang bahay at lumabas doon ang sasakyan ni Dark.

The comfort for me… was so beautiful when it's in the dark. Because… in the dark, I am not showing anything to anyone. In the dark… I am not seen. And yet… It was comforting. But at the same time, I crave… to be seen… to be loved… to be brought into the light and experience… beautiful things that don't happen in the dark. It was nothing out of the ordinary. I want to stay in the dark… because there, I don't need to prove anything, and yet… I am proving. I am craving to prove… something.

maging masaya kami ni Isles? “My life is a complete darkness. Played games before. Won some. And lost some, too. And I’m never good at losing... especially when it comes to you.” Nagbaba siya ng tingin. His mission... his family... he lost it all. “I’ve lost so many things in my life, Nathalia... but when I lost you, it was another type of fall. No, it wasn’t just a fall. It was a throw at the rock bottom.” Kinagat ko ang aking labi. Darkness... it has always been associated with what we have.

Hindi ko kayang mawalan ng kontrol sa nararamdaman ko. Nakatingin ako kay Dark, at kitang-kita ko rin ang sakit sa mga mata niya. Pero sa kabila ng lahat ng iyon, hindi ko pa rin siya kayang patawarin. “Bakit ganyan ka umasta? Diba ginamit mo lang siya?” Ang mga salitang iyon ay tumulo mula sa aking bibig, puno ng hinagpis at sama ng loob. Nakita ko ang mga mata ni Dark, puno ng galit, ngunit sa ilalim ng lahat ng iyon, may isang bahagi na hindi ko maitatanggi—nag-aalala siya. Ngunit hindi iyon sapat para mawala ang galit ko. “You use her! Para makaganti sa akin!”