Novel & Cerita Poem About Darkness

May apoy na gumapang sa kaibuturan ko nang sagutin ko siya without sparing her a glance. Bree didn't see it. But I can't lie to myself. For a split seconds, alam ko kung saglit na nalaglag ang maskara ko. Sa ilang segundo, hinayaan kong bumaba ang pader na matagal nang nakapalibot sa akin. I, Lev Petrov, let my darkness fall. It's untraceable to the human eyes but it's there. I let myself dream and hope.

I like flowers but I cannot appreciate them because it's dark. Nakahinga na ako ng maluwag. Hindi pa ako kumakain dahil hindi ako nakaramdam ng gutom. The place is a bit dark but enough that I can see everything. Tumingala ako sa kalangitan. The moon and the stars are brightly shinning above. Hindi ko alam kung kailan ko huling tumingala sa kalangitan para tingnan ang mga bituin. I always do this before when I am sad and lonely. I always watch the dark sky and the stars glimmering at night.

I felt layers of unsettling emotion, my chest tightened, and I could hardly breathe. "Ariah!" Sir Edward shouted, sadness slurped all my energy and all I can hear is the voice of Ms. Anastacia shouting my name in panic. Darkness dominates my whole system then I grasped my last breath. *** A cold, shivering wind blew on the back of my neck and ears like the touch of cold fingers. Suddenly, the whole world seemed strangely dark, it was disquieting, menacing darkness. I tried to blink continuously, but I was like floating in a vast space of total darkness. It's too quiet, it was a deafening silence that crept through my whole body.

Sa bawat salitang aking isinulat, may bitbit itong lihim na pagod at pag-asa, mga salitang lumalakad sa pagitan ng dilim at liwanag, parang pusong hindi alam kung susuko ba o magpapatuloy pa. May mga gabing ang mundo ay tahimik, ngunit ang isip ko ay maingay na parang bagyong hindi mapigil,

Habang naglalakad ako sa ilalim ng madilim na kalangitan, unti-unti akong kumakalma. Strangely enough, the darkness above me felt comforting. Parang repleksyon ito ng mga pangakong binitiwan ni Alexander noon. Mga pangakong unti-unting nilamon ng limot. Wala ni isa ang natupad. Kinabukasan, ganoon ulit ang ginawa ko. At sa sumunod pang gabi. Naglalakad sa dilim. Hinahanap ang kapayapaan sa gitna ng kaguluhan ng isip ko.

“Breath” siguro ay pulang pula na ako ngayon dahil sa nakalimutan ko na palang huminga sa nerbyos at baka mahuli nya ako sa kalokohan ko. Nako patay! Huminga ako ng dahan-dahan yung hnd nya halata na nangangapos nako sa paghinga. Bat kasi nasa labas sya ng pinto ko! Got ya! Nakita ko ang mask at nasa labas ito ng pintuan ko! ‘Jusko looord sana hindi niya napansin. Pleeeease!’ Panalangin ng loob ko.

Asha took a cold shower, dinamdam niya ang lamig nito at hindi na ininda ang pananakit ng katawan niya. That nightmare, so hunting her everynight. Kahit anong gawin niya ay hindi pa rin iyon nawawala sa isip niya. She just keep on dreaming about it pero ang epekto nito sa kanya ay ganun pa rin. Nanginginig sa takot at pangungulila. Ito ang dahilan kaya mas gusto niyang natutulog sa umaga kaysa sa gabi. Mas panatag siya sa lugar na maliwang kaysa sa madilim, pero may pagkakataon ding nagugustuhan niya ang pakiramdam na nasa madilim na lugar.

Dali-dali akong pumara ng tricycle at nanginginig na ako sa kaba, paulit-ulit kong hiniling sa isip na wag naman sana. Parang napansin ng dalawa ang kaba ko kaya magkasabay nilang hinawakan ang magkabilang pisnge ko at humilig sa magkabilang balikat ko. Doon ako napangiti at medyo kumalma. Sa iskinita palang kita na ang makakapal na usok doon na bumagsak ang balikat ko kahit di ko makita alam ko na kasama ang bahay namin sa kinakain ng apoy ngayon. Di na ako nagtagal dahil alam kong delikado ang usok para sa kambal kaya nagpahatid nalang ako sa malapit na playground.

“Silipin nyo yung babae, baka manganak bigla, mapurnada pa ang makukuha nating pera.” Pinuntahan ako ng lalaki at tiningnan. Nagpanggap akong tulog at nakayungaygay ang ulo kaya lumabas na lang ito. Tingin ko sa labas ay gabi na. Walang ilaw sa kinalalagyan ko maliban sa isang ilaw sa may medyo kalayuang pintuan.

The flickering lights from the lamp illuminated my four-cornered room as I pulled its switch continuously to disturb myself from unwanted thoughts. Being alone in the middle of the night gives excruciating chills to my system, and I never get used to it. Only the lamp provides light in the room, and turning it on and off only intensifies the terrifying feeling. Something I should have gotten used to long ago. Every time I turn on the light, different kinds of images appear between my memories. Every time I turn it off, I look back into the darkness that I used to dwell in.