Nung una pa lang naabutan ako ng 'ang ningning at ang liwanag', agad kong naamoy ang hangin ng isang rural na baryo na may bahid ng matandang paniniwala at modernong pag-asa. Ang kwento ay umiikot sa magkapatid na sina Lila at Selo — sina Lila na kumakatawan sa ‘ningning’, mabagal pero malalim ang pag-unawa sa mga bagay, at si Selo na parang ‘liwanag’, mabilis ang aksyon at madaling magpasiklab ng pagbabago. Sila ang naglalakbay mula sa madilim na kagubatan patungo sa sentro ng bayan para hanapin ang isang nawalang anting-anting na umano’y magliligtas sa kanilang pamayanan mula sa tagtuyot.
Habang sumusulong, nakilala nila ang iba't ibang tauhan—ang matandang mangingibig ng alamat na may sikreto sa kanyang mga mata, ang dalagang siyentipiko na nagdadala ng mga bagong ideya, at ang pangkat ng kabataang nag-aalsa laban sa tradisyon. Dito sumasabak ang nobela sa tema ng paghahalo ng lumang paniniwala at bagong kaalaman; hindi basta-basta pilit, kundi marahang pag-uusap ng dalawang mundo. Sa bandang huli, hindi lang nawalan o nanalo; lumaki silang magkapatid at natutunan kung paano gawing tulay ang ‘ningning’ at ‘liwanag’ para muling pasiklabin ang pag-asa ng kanilang bayan. Nakabibinging katapusan — hindi melodramatic, kundi panatag, para sa akin itong uri ng kuwento na pipindot sa pusong mahina pa sa pagbabago.