Poem About Online Class の小説・ストーリー

Kung hindi ko gagawin ay mukhang hindi rin sila aahon kahit na naginginig na rin sila sa lamig. Lumipas pa ang isang linggo at wala naman na kaming naging problema. Ang kambal ay naipasok na ni Salvatore sa school na medyo malapit lang din sa bahay. Excited ang dalawa dahil finally daw ay magkakaroon na sila ng totoong classmate. Hindi ko tuloy maiwasang malungkot para sa kanila. Dahil sa akin, napilitan silang mag-aral ng online lang kahit na alam ko na mas masaya kung face to face.

Ilang days na lang uuwi na si nanay Berta, hindi ko alam kung makakasundo ko ba talaga itong amo ko pero ayun naman sa nakikita ko na kilos niya ay matino naman ito pero hindi kapag kinakausap mo. Tinapos ko muna ang paglilinis bago nagsimula ang aking online class. Nag-suggest si sir Edziel na baka gusto ko i try ang face to face class kaya sinabi ko na susubukan ko. Sa ngayon ito muna, masaya naman ako na laging nasa bahay lang at hindi lumalabas baka kung ano na naman ang mangyayari sa akin. Nandito parin ang trauma sa puso't isipan ko at kahit kailan hindi pa yata ito mawawala o talagang wala ng lunas ang nararamdaman kong takot.

sagot ko habang inaayos ko ang mga unan sa sofa para mas maging komportable ang upo ko. "Sige po, Ate. Maaga pa po kasi ang klase ko bukas sa online class kaya kailangan ko ring mag-review ng ilang modules," nakangiting sabi niya bago tuluyang pumasok sa kanyang silid sa dulo ng hallway.

mahina niyang tugon. “It’s okay,” sagot ni Kian, walang bahid ng pagdududa sa boses. “Then you can start considering it from now on.” Ibinigay niya agad sa kanya ang libro at binuksan ang katapat na online class sa tablet. “I listened to the first online class today. After an hour, may remote explanation pa from the tutor.”

Nilaro-laro ko ang bunso ko habang kausap ang panganay ko. "Maiinip lang ako, Papa pwede naman ako mag-online class pa rin kahit nasa bahay ako." banggit naman sa akin ng anak ko at nabaling ang tingin ko sa kanya. Hinawakan ng anak ko ang kamay ng kapatid niya at tumingin ito sa kanya nakita namin na ngumiti ito. Nagsalita naman ako sa anak ko nang mapansin ko na naghihintay siya nang sagot.

Napilitan akong mag-online class sa unang taon ko sa college para lang hindi ako mahuli sa klase. Tiniis ko iyon kahit na nahihirapan sa pagbubuntis. Hindi ko kailangang araw-araw mag-biyahe para pumunta ng University. Sina Daddy at Azalea ang pumunta ng school ko at nakipag-usap mismo sa principal. Saka na lang ako papasok ng face to face after manganak at makabawi na ng lakas.

Ang dami na kasing nangyari. Dagdag pa na graduating students kami ni Lalyn.Masyado din ako na busy sa nakaraang araw dahil dinadala ko din kay Lalyn ang mga na duscuss sa klase namin. Kumbaga pansamantala akong naging tutor ni Lalyn.Dahil pinayagan siyang mag-online class. " Ate, sabi ng teacher ko. Next week daw ay family day namin.Kailangan daw may papa at mama ang umattend."

Hindi ko alam kung dapat ko bang ipagpasalamat na abala siya dahil hindi pa ako handang pag-usapan ang tungkol sa aming dalawa. "Anong plans mo for your online class wife? Why don't you go to school? Mas better 'yon." sabi niya habang kumakain sa pagkaing niluto ko. "Ni, mas mabuti siguro kung online lang ang kukunin ko para narin may magawa naman ako dito sa bahay. Tsaka iilang unit lang naman ang kukunin ko." sagot ko. Tumango lang siya bilang sagot na nagpakunot ng noo ko, nakakapanibago. Hindi ako sanay na wala siyang sinasabi tungkol sa mga desisyon ko. Usually, pipilitin niya ako o di kaya ay mag suggest nang mag suggest. Dumaan ulit ang isang lingo at wala akong ibang inaasikaso kundi

I feel his hands caressing my back. "I'm sorry kung sana nakinig man lang ako sayo noon edi sana tayo pa rin ngayon, sana hindi ako nabulok sa kwarto ko at grumaduate ng dahil sa online class. I'm really sorry Dylan," I burst into tears I can't even speak more. Humihikbi na din ako dahil sa pag-iyak ko.

“Just tell me when, Caroline. I will buy you a ticket, makarating ka lang dito. Please, huwag mong tikisin ang papa mo. He really needs you right now.” “A-aayusin ko lang po ang maiiwan ko rito, Tita. Online class naman ang pagtuturo ko, kaya wala naman sigurong magiging problema.” “That's good to hear, hija. I will wait for you. Basta, tawagan mo ako para maipasundo kita kung saan ka man manggagaling, all right. Thank you and I'm sorry for everything." “S-sige po, Tita." Mariin siyang napapikit at malalim na huminga.