Poem About Politics Novels & Stories

Nawala naman ang ngiti ko. Napag-usapan na namin noon pa na hindi nito papasukin ang mundo ng pulitika. Ayaw ko sa politics dahil masyadong magulo at marumi. Naramdaman ko ang mahinang pagpisil nito sa balikat ko. Muling bumalik ang ngiti ko sa mga labi. "Pinag-iisipan ko pa po," sagot nito. "Aba! Huwag ka ng mag-isip, hijo. Sundan mo na ang yapak ng ama mo. Sigurado ako na magiging mabuti ka ring mayor sa bayan natin."

agad kong putol sa gusto niyang sabihin. “Ang daddy mo Monina ay isa lang sa biktima na pinabayaan ng gobyerno natin. Di deserve ng Daddy mo na pagkatapos niya ilagay sa alanganin ang buhay niya, magmimistulang daga ang buhay ng kanyang pamilya. Sadyang naniwala lang siya sa kakayanan ng politiko. I hate politicians at ang pangalan ko nga napagfifiestahan ng politika. Ngunit sadyang ganito ang ikot ng mundo Monina. Kapag ayaw mo, pinipilit.”

Kung pwede nga lang sana, gano’n talaga mag-isip lahat ng politiko. Pero alam naman ng lahat na sa totoong mundo, maraming nasa pwesto ang mas inuuna pa ang pagpapayaman kaysa paglilingkod. Nakakalungkot isipin. Minsan tuloy parang ang hirap nang maniwala kung may natitira pa bang totoong gustong magsilbi nang maayos. “Ang lalim ng iniisip mo,” puna ni Chandler nang mapansin niyang tahimik ako.

I already have an answer in my mind but I just need confirmation. "It's politics. If you hold a high position, you will be the targeted especially the rebels." Sagot nito sa akin. Tama nga ang nasa utak ko. This damn politics is the root of all evils. Why can't everyone live in peace? "Are we going to have this every now and then?" Wala sa sariling tanong ko. If it is, I should prepare myself then. Hindi naman ako ganoon kahina para tuluyan na matakot. I just need a proper expectation para sa susunod ay hindi na ako magugulat.

“Ako nga, halos mabaliw na sa Political Science. Ang daming readings, tapos puro debates pa.” “Perfect combination kayo, isa gustong tumulong, isa gustong baguhin ang mundo.” Nagtawanan kaming tatlo. Ang gaan ng usapan. Parang sandaling nakalimutan namin ang pagod, pati na rin ang mga iniisip naming problema sa buhay.

Ang galing, kung 'yung prof man namin ang gumawa nito, saludo ako sa kaniya. 'Yon nga lang, kung 'yung topic mismo ang pag-uusapan ay mahina ako roon lalo na kung polictics ang topic. Isa kasi 'yon sa mga hate kong topic, talaga naman kasing money is power pagdating sa politika. Kapag may pera ka, kaya mong paikutin at hawakan ang mga tao sa iyong kamay. Ni minsan, hindi talaga sumagi sa isip ko na pasukin ang pulitika balang-araw. ---

Yamot na tanong niya dito. “Patawarin mo ako. Napuno lang ako ng takot. . .” “Hindi takot ang tawag diyan kundi pagiging ganid. Wala kayong ipinagkaiba sa mga politicians na gagawin ang lahat para lang sa personal na ambisyon. Ito lang ang masasabi ko, aanhin mo ang pera kung wala ka naming dangal na maipagmamalaki?”

Tumawa ang babaeng may paypay. "Alam mo, wala ka pang alam. Huwag ka na munang makiusyuso dahil bata ka pa naman." "Paulit-ulit na lang po tayo. Oo, bata pa po ako. At ang batang katulad ko ay balang araw ay magiging isang botante rin tulad niyo. O, kung magbiro man ang tadhana, baka maging mayora pa ako." Tumawa ang dalagita sa sarili niyang sinabi. "Mahalagang sa murang edad, may sapat na kaalaman na ang tulad ko sa politika. Hindi po politika ang pagkaing inilalatag natin sa hapag, pero ito ang isa sa maaring maging rason ng pagkagutom natin."

Bumibilis ang tibok ng puso ko, halos matabig ko ang mga alak na naatrasan ko. Hinila ko ang sarili ko paalis at lumanghap ng hangin para mawala ang kaba. Madilim na ang paligid. Tanging mga party lights at warm lights lang ang nakabukas. “Oh, she’s here.” Bulungan ng mga politicians na hindi ko kilala, malalaman mo lang na politician sila dahil sa Philippine flag pin na nasa suot nila. “Hi.” I wave at them at napalunok. Hindi ako nakatakas sa pang-aatriminida nila.

Ayokong makuha siya ng walang kwentang ama niya. Naka suot ito ng shades animo'y napaka among tupa. Magaling lang sa masa, pero masamang ama. Kaya kong minsan wala akong bilib sa mga politiko na namomolitika. Ewan ko ba para sa akin ang mga service nila kong minsan ay pawang pakitang tao lamang. Hindi naman lahat but mostly. *** MAYOR GERON HERRERA