Poem About Politics นิยาย & เรื่องราว

Tanong nito sa akin. Nag cross-arms ako bago mag salita. “Hindi gusto lang ni Flame ilabas ang baho niyan..” sagot ko. Tumango naman ito. Akala ko tapos na ito mag salita pero nag salita parin ito. “Bakit ho ba kayo nag aaksaya ng oras sa mga politiko?” Tanong nito. “Dahil ganun din ang ginagawa nila sa amin, sa totoo lang wala naman biktima dito lahat may kasalanan, lahat nag ta-trayduran dito.” Sagot ko.

sarcastic kong bulong sa sarili. I could clearly hear mama telling me her favourite line. “Don't involve yourself in politics! Magulo ang mundong iyan!” She always reminds me of that kaya ako naging corporate lawyer. Para raw wala akong makasalamuha na mga politician! And now this! And what? May red mark na ang pangalan ko? Just because I went to a court? Should I migrate now! Kailan ba ang election? Magsisimula na ba akong magbilang ng mga natitirang araw ko? Or should I start praying now that he win the election?

I already have an answer in my mind but I just need confirmation. "It's politics. If you hold a high position, you will be the targeted especially the rebels." Sagot nito sa akin. Tama nga ang nasa utak ko. This damn politics is the root of all evils. Why can't everyone live in peace? "Are we going to have this every now and then?" Wala sa sariling tanong ko. If it is, I should prepare myself then. Hindi naman ako ganoon kahina para tuluyan na matakot. I just need a proper expectation para sa susunod ay hindi na ako magugulat.

Kasi kahit bumoto man sa iyo o hindi, serbisyo mong paglingkuran ang mga nasasakupan mo. Napailing siya nang lihim. Ayaw niyang isipin ang politiko ng ganito kaaga. Wala rin naman siyang balak na tumakbong Kapitan kaya mas mabuti na tumahimik na lang. Wala siyang plano na tahakin ang magulong mundo ng politika.

Wala na akong pakialam kung gaano kababa ang tingin ko sa sarili ko. Because I was desperate. F*cking desperate. “Tell me what to do,” nanginginig kong saad habang mahigpit ang hawak ko sa mga kamay niya. “Please…sabihin mo lang kung anong gusto mong gawin ko…” Unti-unti siyang napapikit habang pilit pinipigilan ang pag-iyak. Pero nagpatuloy lang ako. “Do you want me to leave politics?” dagdag ko agad. “I’ll do it.”

Bakit naglakad papasok ang aking tatay nang ganoon kagabi? Hindi lahat ng tao ay ganoon puring-puring baliw tulad mo, Eliana! Malamang ay may ginagawa silang proyekto. O mayroon bang nangyayari sa bahay na pakshet na nagtaboy ng antok sa kanilang mga mata? Ang politika ay isang maruming laro. Umaasa ako na palaging puring-puring ligtas ang aking tatay.

SHOT OF SIN. SHOT OF PURE PLEASURE. ♪ Please release me, let me go For I don’t love you anymore To waste our lives would be a sin Release me and let me love again ♪ Being a daughter of a politician is not an easy life to live with. You should always be one of the best. Be best in everything. Of course, you should be. Because… All eyes are on you… waiting you to make a great mistake to ruin your father's name and dignity.

Bulaslas ko ng maisip ang ganung dahilan. Marahan siyang napatawa. "Hindi. Hindi ganun. We're not related, yuck! Sadyang malapit lang ang mga magulang mo sa magulang ko kaya ganun dahil magkaanib ang mga lolo sa politika." "Paanong politika? Wala akong alam diyan." "May alam ka. Sa tuwing pumupunta ang mga magulang mo rito ay nakakalaro pa kita noon. Yung bahay niyo ngayon ay kung ano man ang estado niyo ngayon ay hindi naman katulad noon."

Nakangiti at namimigay ng kasiyahan sa mga tao. Ako na ngayon ang tinatawag nilang pag-asa. Ang politika ay hindi tungkol sa kabutihan. Tungkol ito sa perception. At ngayon, ang perception ay ako ang mas matatag. Ako ang mas maaasahan. Ako ang hindi nagwawala.

Sobrang sariwa ang hangin dito at napakatahimik ng lugar. “Susundan mo ba ang yapak ng pamilya n’yo? Nasa hustong gulang kana para tumakbo sa kahit anong posisyon na gusto mo”anito. Ngumiti ako kay Nanay at umiling. “Hindi ko po pinangarap na pumasok sa politika. Isa pa po may iba pa namang paraan para makatulong sa kapwa ng hindi pumapasok sa Politika”saad ko.