Poems About The Sunset の小説・ストーリー

Soirye added, her voice soft as a whisper, "we can take a nap under the palm trees." I smiled, my heart overflowing with happiness. We were home. We were together. And we were going to make the most of every single day. The sun dipped below the horizon, painting the sky in hues of orange and purple, a breathtaking spectacle that usually filled me with a sense of peace. But tonight, the beauty of the sunset felt like a cruel mockery, a stark contrast to the storm brewing within me.

"You’re beautiful, just like the sunset. The sunset is beautiful isn't it?" I shook my head. "Mr. Zake, don't say that. The sunset is beautiful, isn't it? In poetry, that phrase means 'goodbye.' It’s sad." "So you love poetry?" he chuckled. "Let’s go to the boat. Let's explore the sea." We boarded the small ship. As we reached the middle of the water, the whales breached and the waves crashed against the hull. I felt Zake stand behind me. His breath brushed my skin his lips touched my temple.

Kita roon ang kalmadong karagatan na kakulay ng langit sa pagka-asul. “Sa lugar na ito maganda ang sunset, habang sa kabila naman ang sunrise.” Naramdaman niya ang paghawak nito sa kamay niya. “Sinadya kong ipalagay ito dahil hindi natin alam kung ano ba ang gusto ng mga guest; kung mas maganda ba sa kanila ang sunset or sunrise.” Tumango siya. “I think, this is a perfect scenery.” Lumapit ito sa kaniya na titig na titig bago siya niyakap.

Iyon din kasi ang napansin niya sa isa pang painting na tila tapos na na nakasandig sa gilid ng canvas na kasalukuyang pinipinta nito. Ang kaibahan lang, yung una ay sunset in the midst of flowery garden. Ang kasalukuyan nitong pinipinta ay papalubog na araw sa gitna ng karagatan na nag-reflect pa ang sinag sa tubig ng dagat. Umupo siya sa tabi nito. "Gusto ko rin ng sunrise, Tita Lei." "So, gusto mo ng sunrise at sunset?"

Pakiramdam ko para kaming teenager ngayon. Nang makalabas kami ng kwarto. Tama nga siya malapit ng lumubog ang araw kaya naman napakaganda ng kulay ng kalangitan. Paborito ko rin ang sunset kumpara sa sunrise. Para kasi sa akin it symbolizes at peace. Panatag kang matutulog na walang iniintinding kahit na anong problema pa yan. Habang naglakakad kami sa dalampasigan at natatanaw ko na nga ang beach resort mas lalo akong napangiti sa ganda nito. Hindi ko nga lubos akalain na may mas gaganda pa rito. Kanina kasi sobrang liwanag at medyo hindi makita ang ganda ng kalangitan at karagatan. Palapit na kami ng palapit sa sunrise at mas kita ko na ng buong buo ang karagatan at kalangitan. Gusto ko s

Ako ang unang umiwas ng tingin at pinagmasdan ang araw. "Ikaw, bakit gusto mo ang paglubog ng araw? "binalik ko ang tanong sa kaniya. "Because For me, sunset is the most painful goodbye." Tipid niyang sagot. "Why?" "I don't want to answer it." Pareho naming minasdan ang paglubog ng araw. Pagkatapos naming minasdan ang araw ay nakita ko naman siyang tumayo, kaya tumayo na rin ako at kinuha ang jacket at saka binigay sa kaniya.

"Sa tingin mo, bakit mas maganda tingnan ang sunset kaysa sa sunrise?" Tumingin rin siya sa sunset. Ngunit ewan ba niya kung bakit sa kabila ng kagandahan nito, hindi niya itong magawang tingnan ngayon. "Bakit?" Binalik niya ang tanong. "Kapag nawala ako lagi mo lang akong tingnan sa sunset na iyan. Huwag mo akong iyakan, isipin mong umiiyak din ako kapag ginawa mo yan. Huwag mo rin isipin na nawala ako, dahil lagi lang akong nandyan sa tabi mo."

Mas maigi pa nga na mag-isang mag-stroll sa dalampasigan at enjoyin ang kagandahan na inihahain ni Mother Nature. Pamumulot ng shells at pagkuha ng larawan ang inatupag niya. Nang makaramdam ng pagod ay naupo siya sa batuhan at inantabayanan ang sunset. Hanggang sa unti-unting bumaba si Haring Araw. Nag-iba ang kulay ng paligid, nagiging mas maganda. So scenic. Kung marunong lang sana siyang magpinta ay ginawan niya na ng obra ang nakikita.