Hope Poetry Novels & Stories

Ilang segundo lang ang lumipas bago siya dahan-dahang humarap sa akin. “If this is going to keep being half-truths and silence…” Huminga ako nang malalim, pilit na kinokontrol ang boses ko. “Then please stop making me hope.” Ang daming ibig sabihin ng “hope” sa gabing ito. Hope na baka may nararamdaman siya. Hope na baka hindi lang trabaho ang tingin niya sa akin. Hope na kahit sa papel lang kami kasal, baka… may halaga pa rin ako sa kan’ya.

Hope. It is a positive emotional state, where someone expects good things to happen or believes that a difficult situation will eventually improve and you’ll find a solution. However, it involves trust, optimism, and the motivation to keep moving towards a better future. It’s a universal human experience, something that helps people get through hard times, make tough choices, and keep moving forward. In other terms, hope is believing that tomorrow can be better than today, even when everything feels impossible right now. You’re trying to delude yourself that there’s a light inside the endless tunnel.

napasinghap ako ng hawakan nito ang malulusog kong hinaharapan, habang patuloy parin siya sa paghahalik. Hinarap ko ito at napansin kong wala din itong suot na saplot. "Ganyan na itsura mo habang tumatakbo papunta rito?" Tanong ko. His eyes are sleepy, yet nakuha pa talagang sumabay saakin sa pagligo. "I need inspiration, baby." Tumaas ang kilay ko. "Inspiration of what?" Tanong ko at shinampohan ko narin ang buhok nito.

Sa ganitong mga sandali, mas lalong lumalalim ang mga tanong na matagal nang nakatago sa kanilang isipan. Habang pinagmamasdan si Hope, halos madurog ang kaniyang puso. Bahagyang humigpit ang hawak niya libro. Matagal na niyang inaasahan na darating ang araw na ito. Masyadong matalino ang anak niya kahit limang taong gulang pa lang ito kaya alam niyang nagsisimula nang mabuo ang mga tanong sa kaniyang isipan. Hinaplos niya ang ulo nito.

madiin kong sabi. "Ate, baka set-up lamang ang lahat upang kamuhian nating siya!" sambit ko. Ngunit walang akong makuhang sagot sa aking sinabi kaya tumahan lamang ako. Ramon POV Narinig ko ang lahat. Ang bawat salitang binitiwan ni Hope ay parang kutsilyong paulit-ulit na tumatama sa puso ko. Hindi ko lubos maisip na ang babaeng pinakasalan ko, ang inakala kong magiging katuwang ko sa buhay, ang siyang naging dahilan ng pagkasira namin ni Hope.

"If it is really your choice na 'wag na siyang ipaglaban, then sana maging masaya ka. Not like this, dinaig mo pa ang nagluluksa." "Hindi 'to madali sa 'kin." She fought a sob. Myca hugged her. 'Yon lang naman ang magagawa nito. ***** HINDI gumagaan ang pakiramdam niya. It has been a week at sa halip na unti-unting makabangon ay mas lalo siyang nababaon sa mga alaala ni Kaden. Tila mas nahihirapan ngayon si Hope kaysa noong mawala si Rain sa kanya. Dahil ngayon, she had the chance to change their destiny. If only she had the courage to fight for their love. Kaso wala eh. Isa siyang duwag na nagtatago sa ipinipilit niyang pagsasakripisyo.

RUAN'S P. O. V Hope had become a puzzle, a captivating enigma wrapped in a sleek black dress and a pair of sparkling eyes. She was always busy, her fingers flying across the keyboard, her phone glued to her ear, her mind seemingly miles away. It wasn't the usual Hope, the one who could always find time for a quick chat, a shared laugh, a playful banter. This Hope was focused, determined, her energy directed towards something I couldn't quite grasp.

Hinayaan ko muna siyang matulog hanggang sa pati ako nakatulog na. "Bakit ba lagi nalang si Hershey ang bukambibig mo? Nakakainis ka pa e. Noon tanggap ko na, wala na siya. Pero sa ginagawa mo, para mo lang pinapamukha sa'kin na kahit wala na siya.. Hindi ko magagawang higitan ang kagaya niya. Pakiramdam ko, wala lang lahat ng effort at binibigay ko sa'yo. Pakiramdam ko, hindi ako kailanman magiging sapat dahil siya ang nauna diyan sa puso mo. Siya ang tunay na nag mamay-ari niyan at hindi ako. Panakip butas lang ako." mahabang litanya ni Hope. Narinig ko iyon pero nag panggap nalang akong tulog dahil ayokong isipin niyang alam ko ang nilalaman ng isip niya. Naguilty ako sa aking narinig. Ma

Dagdag niya pa. With all of me, I still hope that I will move forward with hope. I hope I will find hope inside every one's heart, because it is there no matter what they may bare. I hope that I still pray with passion to the heaven that exists in my entire being when I feel blinded by confusion. I hope I wioo trust in all of my capabilities, because my capabilities are endless. I hope I will still open my heart wider than golden gates.

The future felt possible. And somehow that terrified me. Because hope was dangerous. Hope gave people something to lose. For five years, I survived on anger. On obsession. On the promise that somewhere out there, Aly was still alive. I didn't allow myself hope. Hope could break. Hope could die. Hatred couldn't. Hatred stayed. Hatred fueled every mile. Every investigation. Every interrogation. Every body left behind. But now she was here. Standing in front of me.