Novel & Cerita Poems About The Sunset

Muli akong nagpokus sa paglubog ng araw dahil mas gumaganda pa ang kulay ng langit habang papalubog ito. Nagmimustulang kahel na langit na ito kaya naman sobrang sarap sa matang panoorin habang tuluyang nawawala na ang araw. 'May every sunrise holds more promise and every sunset holds more peace.'

he told me before tapping his leg, telling me to sleep there. I just rolled my eyes before doing what he wanted. I yawned again but I remained with my eyes open. Tinukod niya ang dalawang kamay niya sa magkabilang gilid, supporting his weight. "This is so nice," I commented while looking at the sunset. I've never been in love with the sunset, not until today. "Alam mo ba ang kasabihan nila tungkol sa sunset?" he asked me, I shook my eyes. "Sunsets are proof that no matter what happens, every day can end peacefully. They are the proof that endings can often be beautiful too."

umirap pa siya sa kaibigan bago pumasok sa kotse niya. Paborito niya rin ang sunset; ang sunset ang nagpapaalala sa kanya na sa kabila ng pangit na simula ng araw niya, may maganda pa rin na mangyayari pagsapit ng dapithapon. Ngunit ang sunset rin ang nagpapaalala sa kanya na mag-isa na lang siya ngayon sa tuwing sasapit ang dapithapon, hindi katulad dati na sa tuwing masisilayan niya ang napakagandang sunset kasama niya si Aaron hanggang sa paglubog ng araw.

“I agree. Parang dinadala niya sa paglubog ang lahat ng problema na dala mo.” “Mahilig ka rin manood ng sunset?” usisa ni Eliana. Kapwa sila nakatingin sa pagtago ng araw sa likod ng mga bundok at mga puno. Ang mga ngiti sa mga labi nito ay nagpapakita ng kasiyahan na di mapapantayan ng mga sandaling iyon. “I like the feeling of watching the sun slowly fades into the horizon.” “Fade? Hindi naman naglalaho ang araw sa tuwing lumulubog ito.”

It's the time of the day na makikita ni Brea ang magandang paglubog ng araw. "We stay for awhile, I want to see the sunset." aniya pa sa binata, without answering his question. narinig n'ya ang munting tawa ni Edward sa tabi n'ya. "Alright, let's sit down here." turo nito sa buhangin at walang tanong-tanong ay umupo naman si Brea habang ang atensyon ay nasa dulo na kung saan nagkikita ang langit at dulo ng dagat. The sun is so orange, it's like a little reminder that even if the day started as not so good, the ending is still as beautiful as the sunset who's about to take off in where the sky meets the sea.

Iniwan ko siya sa silid na ‘yon at lumabas ako ng bahay. Napadpad ako dalampasigan at pinagmasdan ang unti-unting pagbaba ng araw. Nakakakalma talaga ang sunset, it only reminds me of my happy family. We used to watch the sunset while my dad’s hugging me and my mom. Ramdam na ramdam ko ang init ng kanilang pagmamahalan at pagmamahal sa akin. Sumilay ang malungkot na ngiti sa aking labi. Bakit ba kasi kailangan pang mangyari ang lahat ng ‘to?

Like as what she promised, sinagot niya ang asawa sa katanungan nito. A smile has drawn into his lips while combing her hair, "That's nice, I want to spend that moments with you too." Sabi nga nila, sunset symbolizes love and freedom, faith and loyalty, kung kasama mo ang mahal mo sa buhay. And if you're alone, it symbolizes hope and new beginning awaits for the next day. Sunset is known for it's genuine scenery right before darkness filled the entire sky, it's also giving the details of the day has finally ended its chapter. "Pero, hindi pa ako magaling." Nalulungkot na sabi ni Kriesha dito. "Ikaw lang ang pwede, sa ngayon..." Dagdag niya at nagtatampong ibinalik ang tingin sa telebisyon.

My bare feet could feel the fine sand and the water on the shore. Huiminga ako nang malalim when I noticed that it will only take time until everything is dark. The clouds are a mix of orange, purple, and yellow. I choose to go back to my room. Dahan-dahan akong naglakad palayo. As soon as I realized to watch the beauty of sunset, luminga ako para sulyapan ito. The sun is slowly being devoured by the ocean’s horizon and the hues over the sky are slowly turning into dark.

Kitang-kita mula rito ang paglubog ng araw sa kanluran. It's so peaceful to watch the sunset at this hour. The gradient lilac sky looks pleasing in the eye. "How come the sun still shines in the morning eventhough the pain of yesterday's tragedy is still etched on our scar?" Natameme ako sa sinabi niya. Alam kong matalino siya pero hindi ko alam na ganito siya kalalim mag-isip patungkol sa simpleng pagsikat at paglubog ng araw.

Masyado exhausted and utak ko sa mga nakalipas na araw. I walked and walked. Napunta kahit saan. I went to the nearest bay. I watched the sunset with myself. It is so beautiful. “I wish life is like a sunset, it start peacefully and it end beautifully.” Bulong ko sa sarili ko. “But my... But my life is already ruined in the midway. I can't have a beautiful ending.” Malungkot Kong Saad. Destiny is so cruel to me. So selfish.