Poems About The Sunset Novels & Stories

Gusto ko sanang magbake ng cookies ngunit wala naman ng oras at gagabi na, siguro bukas na lang ng umaga. Ilang oras ang lumipas ay lumabas ako dito cabin. Pumunta ako malapit sa dalampasigan at tinignan kung paano m********n ang araw at ang dagat. Sunset is indeed beautiful. Isang tanawin na kailan man ay tatak at tatak sa puso ng bawat tao.

Kaso sayang talaga at hindi pa natuloy ang mga iniisip ko kanina," bulong ko sa aking sarili sabay kamot sa aking ulo at sabay pagbuntong hininga. Matapos ang pagbibihis naming dalawa ay pareho kaming tumungo malapit sa ilog kung saan nakatayo kami roon at naghinhinta sa paglubog ng araw. "Mag-aalas singko na at mayamaya lang ay lulubog na ang araw, matatanaw ulit natin ang kung gaano kaganda ang sunset," wika ko habang abala sa pag-abang sa paglubog ng araw. "Oo nga kristina, tignan mo ayan na at unti-unti nang palubog ang araw," sabay turo ng kaniyang daliri.

nakadagdag pa sa nerbiyos ko ang mga boses na natataranta. I sighed.. Watching the sunset makes me feel that I'm still alive.. that we are still exist in this cruel world. Nagpapasalamat ako ng sobra-sobra sa kay Lorna.. dahil hindi lamang ako ang isinalba niya kundi'y pati ang munting anghel na nasa aking sinapupunan.

Agad din bumitaw ang dalaga ng ma realized nya ang ginawa. Sandaling katahimikan ang namayani sa kanilang dalawa pagkatapos ng nangyare. "Nabasa ko lang na yong sunset yong proof na no matter what happens that every day can end beautifully. Pero kapag nakakakita ako ng sunset bumibigat ang pakiramdam ko." ani ng dalaga habang nakatitig sa paligid na nag o-orange dahil sa palalubog na araw. "Bakit?" tanong ng binata sa kanya.

Binigay niya lahat eh. Sino ba naman kasi ang mag-aakala na ganito ang hahantungan nila? After the happy day, ito rin pala ang babagsakan nila. They are like sunrise and sunset, na magkaiba ng portion at mood. It may give the world the best sightseeing, but the meaning won't be ever the same. Sunrise means lively. While sunset means sorrow. Siguro nga ay uuwi nalang siya sa Cebu at doon subokin na maka move-on. She hopes she could.

Nagbaba ako nang mukha. "Sa tuwing tumitingin kasi ako sa sunset, doon lang ako nakararamdam nang ligaya. Tila— ang bagay na ito ang nagpapaalala sa akin na sa buhay ko, ay mayroon pa rin pa lang magandang makikita, kahit na alam ko na mabilis din ‘yong nawawala," Ngumiti ako at muling huminga nang malalim.

Its yellow stinged with red and purple that became orange reflects on the sea water below. Sunset's always captivates everyones eyes. Though it represents of ends, goodbyes. Siguro dahil alam nating may susunod na araw pa para sa ibang bagay. For some people it call for a day, that finally they can rest. They can lift their ass off from the swivel chair, and stop from signing and analyzing those paper works laid over their table. For some, another day had passed without interesting things happened. Pero sa kagaya ko, ito ang huling araw ng mga bagay na nakasanayan ko. Bukas ay mabubuay ako bilang ibang tao.

Dati, ang sunset ay tanda ng pagtatapos ng isang payapang araw—isang pangakong bukas, gigising siyang muli sa parehong katahimikan. But now, it’s different. Tulad ng araw na unti-unting nilalamon ng dilim, ganoon din ang katahimikang pinaghirapan niyang buuin—dahan-dahang kinukuha pabalik ng mundong pilit niyang tinakasan. And she knew—the sun would never rise the same way again. “Ayos ka lang ba, Didi?” muling turan ni JD na ngayon ay nasa harapan na ng dalaga.

Tanong pa siya nang tanong kung hindi ba maasim pero iyong ekspresyon niya halata naman naaasiman siya sa kinakain ko. Pagkatapos kong kainin iyong isa, nanghingi ulit ako pero hindi na ako binigyan pa ni Marco. Tumambay na lamang kami sa ilalim ng puno ng mangga. Hapon na. Naging makulay na ang kalangitan kaya hindi ko mapigilang alisin ang paningin ko roon. They say, sunset proves that there is always beauty in goodbye. But what if we just parted ways, without formally bidding goodbye to each other? Will still there be beauty ahead of us?

It felt like time stood still, capturing a perfect moment that could have been immortalized by a camera lens. Witnessing the sunset with him beside me was something I could never grow weary of. It marked the end of one day and heralded the promise of a fresh start tomorrow. As we sat there, wrapped in each other's embrace, I knew that as long as we faced life's challenges together, we could overcome anything. And as the sun dipped below the horizon, painting the sky with vibrant hues of orange and pink, a profound sense of peace and contentment washed over me. In that moment, I realized that I was exactly where I was meant to be – with the love of my life, watching the sunset together.