Ang Aking Pamilya Maikling Talata Mga Nobela at Kwento

magalang kong sabi rito tumango tango naman ito "Kung ganon bakit andito ka sa pangasinan" napatingin ako s lalaking nagsalita wait pangasinan to Pano ako nakarating dito , kaya ba ako siningil ng toll fee kanina loko ka talaga Avey sa Tagal ng pag iisip mo hindi mo na namalayan ang lahat Nginitian ko na lang sila dahil wala naman akong masasabi it's family matter

“Wala po akong pamilya mag-isa lang po ako sa buhay.” Tuluyan ng bumuhos ang aking luha at napahikbi na lamang ako sa kama. Ngayon lang rumihistro sa utak ko ang lahat. Isang hagod sa likuran ang nagpa-angat sa mukha ko. Nakita kong labis siyang nag-aalala sa akin. “Wag kang mag-alala simula ngayon ako na ang magiging pamilya mo.” Saad niya na ikinagulat ko.

Isang gagawin nila ang lahat para maalis. “Kaya sabihin mo sa akin, kung hindi mo ako kinukunsiderang pamilya noon, paano mo naisip na ikukunsidera kitang pamilya ngayon? Anuman ang sinusubukan mong gawin sa pamamagitan ng paglalaro sa akin ng family card ay hindi gagana"

Lalo na kung ang usapan ay pamilya. "Inuna kasi ni daddy ang taong bayan kaysa kaming mag-iina niya kaya lumaki kaming walang ama, at parang wala ring ina dahil sa nangyari sa ina namin. Na sa loob ng dalawang dekada ay nakakulong lang ito sa silid nila ni daddy at nakatulala dala ng pagdadalamhati niya. Pero pinapangako ko sayo Rose, hindi 'yon mangyayari sa atin. Ikaw at ang pamilya natin ang laging uunahin ko. Hindi ko hahayaang...magdusa ka sa piling ko." napangiti ako ng mapalabi itong nag-smack-kiss sa mga labi ko.

Nakatingin lang sa akin habang nagsasalita. “Para sa’kin,” patuloy ko, “ang pamilya, hindi perpekto. Madalas magulo. Pero ‘pag may panganib, ikaw ’yung nauuna. Hindi mo na iniisip kung bakit. Gagawin mo na lang.” At kahit ganun ang pamilya ko, hindi ko pa rin sila magawang talikuran. Tinitiis ko pa rin hanggang kaya ko.

Magalang na wika niya rito. “Alam mong hindi ako kabilang sa pamilya niyo, kaya mo nga ako pinakulong ‘di ba? At kakalimutan niyo nalang sana, pero nakita niyong pwede niyo akong gamitin ulit.” Galit na sagot niya rito.

TWO MONTHS later - (At Hawaii). Ibinaling ko ang tingin sa simpleng kasalang naganap. Masayang-masaya ako sa araw na ito. Una, nakita kong buo ang aking pamilya. Sina Papa at Mama kasama ang aking mga kapatid. Ilang mga piling kakilala. No more medias. Dahil iyon ang nais ko. I want a private life and simple life.

Natigilan ako sa tanong niya kaya alanganin akong ngumiti. "O-Okay naman, kayo ba?" Tanong ko at tinanaw ang kalawakan. "Okay naman, pero broken family kami eh." Napatango ako sa kwento niya. "Okay lang 'yan, sa pamilya talaga hindi inaasahan kung kailan masisira at kung gaano katagal ito mabubuo. Pero masaya naman ako kahit kami lang nila mama at ng kapatid ko." Matipid akong ngumiti sa pagkwento.

“Alam ko naman po iyon pero ang sa akin lang…Baka po kasi makita tayo ng pamilya mo na nag-uusap. Ang alam ko 'di ba hindi mo pwedeng kausapin ng matagal ang mga kasambahay?” Napalunok siya ng laway at natahimik sandali. Marahil naisip niya na tama ang sinasabi ko dahil ganoon naman talaga 'yon. Hindi nga kami pwedeng kausapin ang matagal masyadong mababa ang tingin sa amin ng pamilya niya. “Hayaan mo sila at wala akong pakialam sa kanila dahil wala naman akong ginagawa. Kinakausap lang naman kita at ano bang meron doon?”

Hindi niya mapigilan na mapangiti. “Ang totoo ay masaya ako na kasama sila tita. Ni minsan ay hindi ko naramdaman na minaliit nila ako. Kahit hindi nila sabihin ay naramdaman ko ang pagtanggap nila sa akin bilang miyembro ng pamilya.” Natawa siya ng maalala nung inamin niya na pera lang ni Adius ang habol niya. imbes palayuin siya kay Adius ay pinagtulakan pa siya ng mga ito sa binata. At kahit minsan ay hindi rin pinaramdam sa kanila ng kuya niya na pabigat sila. “Masaya ako dahil mapapabilang ako sa mabuting pamilya na kagaya ninyo. Masaya ako at nagpapasalamat dahil tinanggap niyo kami ng kuya ko.”