Sunset And You Quotes 소설 & 이야기

pagyaya niya na agad kong inaprubahan. Nakuhanan naman kahit medyo madilim na. Iyon nga lang ay hindi na masyadong kita na kaming dalawa iyon maliban na lamang kung palalakihin ang picture. “Baba na tayo, Love!” pagyaya niya. “Panoorin ko pa yung sunset, Love,” sagot ko habang kinukuhanan ng litrato ang sunset gamit ang phone ko. “Sige. Upo muna ako,” aniya na pinayagan ko na dahil baka nangangalay na siya.

Niyakap siya nito mula sa likod. “Tignan mo yung sunset sa labas, ang ganda. Dib akatulad ito noong nag-picnic tayo, noong papalubog din ang araw?” ipinatong pa nito ang baba sa balikat niya. “Noon, nakapila ang lahat para magpa-picture, habang ikaw ay busy sa pagliligpit ng gamit mo, ang likot mo tignan, naka-white t-shirt ka noon, ang unifrom jacket mo ay nasa tabi lang, at nakatali ang buhok mo habang nakaharap sa sunset…”

Katulad ng kung paano mo ito igaya sa mga tao, ang mundo ay puno ng pagdadagdag na hindi mo mawari. Aalis ang sunset, dadating ang sunrise para sabihing may bago na namang pagsubok, problema at pag-asa na darating. Lulubog ang sunset dahil ito ay nagsasabing sa kalagitnaan ng unos, pighati at maraming nangyayari ay aalis din sila sa tamang panahon. My butts hurt upon sitting the whole afternoon near the shore, maraming tao tuloy ang nakatingin sa akin habang nakatitig lamang ako sa kawalan.

No matter how beautiful the sunset is, it still signifies the end, “Van, stop staring at me. You might never get the chance to see such a beautiful sunset like this again.” I heard my mom's low voice. “‘Can't, you're too pretty.” “V-Van.” “But I like this view.” ~But when it hurts, I can make it better Girl, if it works, it's gon' be forever We been through the worst, made it through the weather Our problems and the pain, pain, our love, don't change~

“Sunset, iyon ang hinihintay.” “Sunset?” Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinggit, ang swerte naman ng babaeng iyon kung sinuman siya. Imagine, magpo-propose ang boyfriend niya kasabay ng paglubog ng araw. Napaka romantic naman ng kung sinuman ang nagplano nito. “So paano iyon, paano mata timing na nandito ang girl kapag sunset? Eh malapit nang lumubog ang araw oh!” Halos nagpa panic ko nang sabi. “Nandiyan lang ang babaeng iyon. Nasa tabi lang iyon.”

Muli niyang ibinalik ang tingin sa kanilang harapan. As time passes by, pababa ng pababa ang araw. And it's getting even more beautiful. Ibinalik rin ni Kiel ang tingin nito sa kanilang harapan. Ilang minutong namagitan sa kanila ang katahimikan. "My uncle once said that sunsets is like life". Biglang basag ng binata sa katahimikan. Napalingon siya rito. "How come?" She asked. "Life is as beautiful as the sunsets. You got to have the chance to enjoy it and you got to witness the beauty of it. But, no matter how beautiful they are, both still signify the ends' “. He asnwered.

Ito ang bagay na hinding-hindi niya pagsasawaan na panoorin. "I really love to watch the sunset. I feel like when the sunset is gone, my life is gone too, but when the day comes again, I feel like I'm alive again. It's like the circle of life is death and rebirth," sambit niya. "You really love sunsets, huh? No wonder you're an opacarophile who loves sunsets ," amused na sabi ni Ralph. "I also love sunrises," sagot naman niya.

Binigay niya lahat eh. Sino ba naman kasi ang mag-aakala na ganito ang hahantungan nila? After the happy day, ito rin pala ang babagsakan nila. They are like sunrise and sunset, na magkaiba ng portion at mood. It may give the world the best sightseeing, but the meaning won't be ever the same. Sunrise means lively. While sunset means sorrow. Siguro nga ay uuwi nalang siya sa Cebu at doon subokin na maka move-on. She hopes she could.

For every sunset was once a sunrise that's now meeting its end. ------ END--------

“Ang corny mo… pero I love it.” Habang dumadaan ang sunset, dahan-dahan na nilang sinimulan ang main course. Masarap ang pagkain, pero mas masarap ang presence ng isa’t isa. Hindi nila kailangan mag-usap ng maraming words—ang mga tinitingnan lang at small gestures nila ang nagsasabi ng lahat. “You know,” bulong ni Adrian habang tinitingnan ang sunset, “days like this… I wish every day could be like this. Wala lang tayo… just us. No distractions, no stress, nothing else.”