Poor Student Novels & Stories

May mga tatlong estudyante ang tumaas ng kamay at hanggang sa naging sampu. “Excuse me. Sino ka ba? Wala kang modo, mahiya ka naman sa sarili mo!” Mas tumawa pa ako ng malakas sa sinabi ng isa sa kanila. Matapang siya. Pinagmasdan ko ang itsura niya at mas napatawa ako ng husto. “Wala lang karapatang pagsalitaan ng gano’n si Sir,” dagdag pa ng isa rin sa kanila. So, ganito pala ang mga estudyanteng low class. Mga dukha at mukhang basahan ng paa ko.

I looked at her, shocked. “Nag cutting na tayo?!” tumango siya. “Oh God hindi ko 'yan alam! Are we a bad student?” she shook her head. “Of course not! We're an academic achiever and we are the pride of SouthVille Academy!” hindi ako makapaniwala sa sinabi niya nakakabigla na may ganito pala kaming karanasan. “What's with this picture Trix?” ako lamang ang nasa larawan. Hawak ko ang aso at ramdam ko ang lungkot sa larawan.

May pera man siyang naitabi pero mas pipiliin nuyang wag gastusin iyon dahil marami siyang bayarin. Maraming dumadaan na mga studyante at may iilan rin na gaya niyang kumakain sa may field. Hindi niya lubos maisip na makakapasok siya sa paaralang kagay nito. Ni hindi nga sumagi sa kanyang isipan na makakapag-aral siya dahil sa hirap ng buhay.

He’s one of the prominent student in the school. Hindi niya alam kung bakit hindi niya ito nakilala kaagad. Naisip niya na baka sa kakaatupag niya sa libro kaya hindi niya ito nakilala. Marami ring estudyante sa paaralan na pinasukan nila. Hindi lang iyon, maging ang kanilang eskwelahan ay may kalakihan din. Simula niyon, palagi na niyang tinatanaw mula sa malayo si Adriel. Habang tahimik na tinitigan niya ito kasama ang mga barkada nito ay buo na ang araw niya.

, na mabigyan ng scholarship. Balita ko sila din ang may ari nitong University at isa sa layunin nila ay ang tulungan ang mga kagaya kong poorita na makapag tapos ng pag-aaral. Libre ang tuition f*e ko basta hindi bababa sa dos ang grades ko. Uniform, books, pang baon, at pamasahe na lang ang po-problemahin ko kasi hindi na nila shoulder yon. Working student naman ako kaya may napagkukunan ako ng pera para sa mga pangangailangan ko na hindi na sagot ng scholarship ko.

Nang humingi siya ng tulong sa kanyang ina, inabutan siya ng isang rolyo ng toilet paper. Ang kakulangan ng tamang mga panustos ay nag iwan sa kanya ng patuloy na pagkabalisa, palihim na sulyap sa kanyang upuan sa bawat aralin. Pero natuloy ang Subject One. Nakatuon siya nang buo sa kanyang pag aaral, ginagamit ang bawat sandali upang sumipsip ng kaalaman dahil walang pera para sa pagtuturo o karagdagang materyales. Ang pangungutya ng kanyang mga kaklase ay nagpasigla lamang sa kanyang determinasyon.

Nasanay sila na napapaikot nila sa kanilang mga palad ang mga studyante dito just because they're famous and they have money. "May sasabihin ba pa kayo? Kung wala na aalis na 'ko. Hays, I'll be late for my class." Walang buhay na reklamo niya saka siya naglakad ng dire-diretso without looking at anyone.

Dahil siya ang panganay, nasa kaniya inatas ang pagiging magulang sa mga kapatid niya. Nakatitig lang siya sa estudyante na patuloy sa pag-iyak. Ayaw niya namang makialam dahil katulad ng ibang bata, wala rin naman siyang pera. "Pakiusap po! Nahihirapan na po ang tatay ko!" sigaw ng estudyante.

I exclaimed, my displeasure clearly evident in my tone. Alam kong hindi maipinta ang mukha ko ngayon dahil hindi ko talaga nagugustuhan kung paano umasta ang mga estudyante na ‘yon! They thought too highly of themselves! To the point that they bullied students they perceived as weak, as if those students had no hope of improving!

Kailangan niyang itigil ito. “Miss Phillips, mayroon kang napakagandang pamilya at buhay. Isa lang akong mahirap na estudyante na walang halaga. Hindi ko talaga maintindihan. Bakit pilit mong sinusundan ako?" nakakunot ang noo niyang tanong.