Poor Student Novels & Stories

And any other negative traits a student could have is in the last section. Dahan-dahan kong itinulak ang pinto. At nang tuluyan ko na itong mabuksan ay bumungad sa akin ang napakatahimik na silid. I scanned the whole place and my jaw literally dropped when I saw only four student. Two girls and two boys. All really look so coward, clumsy, and weak.

Parang hanggang ngayon, sariwa pa rin ang sakit. Magkaiba talaga sila ng mundo noon pa man. Si Nathaniel—matalino, tahimik, halos sambahin sa campus dahil top student at galing sa prestigious na kurso. Samantalang siya, isang art student na halos pasang-awa lang nakapasok sa university dahil sa expanded enrollment. At kahit ngayon, ganoon pa rin.

Bago sa akin. Dati kasi wala naman akong nagugustuhan dahil ang inuuna ko ay maglako ng mga gulay, mga paninda, at mag-aral nang mabuti kasi sabi nila kapag nag-aral ka nang mabuti—malayo ang mararating mo. But no, I've seen a lot of people who finished studying, but where did they end up? To scratch. To nothing. They were still poor.

“Sa free time natin, puwede naman maging fan girl ang kahit sino sa mga poging student dito. And yes, there are many—especially among the top ten. They’re the ones who usually get admired. Literally filthy rich. Born trillionaires or billionaires.” “Ah, okay. Thanks, natanong ko lang naman pero wala akong balak na makipaglandian sa kanila dahil naka-save na ang puso at katawan ko sa isang lalaki na siyang dahilan kung bakit pinasok ko ang school na ‘to,” pag-aamin ko sa kaniya kaya nakita kong napangiwi siya. “Galingan mo, Peachy. Kasi hindi biro itong school na pinasok mo. Lalo na kung dahil lang pala sa pag-ibig ang dahilan kaya ka napadpad dito.”

Tapos ma de-depress yung mga estudyante dahil bagsak ang nakuha nilang grades. Ako ang napag diskitahan niya ngayon dahil na late ako ng pasok. Sinubukan ko namang hindi ma late pero hindi talaga kaya. Hindi ko naman ina-absent-an yung oras niya at ginagawa ko lahat ng sinasabi niya. Because if I'm not. I need to say goo---

PART 2 (Sining's POV) Si Sining ••• Ako'y isa sa mga kilala sa campus. Kung tawagin nila, Popular student. I was once an athlete, nakilala rin ako as a volleyball player sa school. Hindi kami mayaman, nakakakain lang naman kami ng sapat. I review hard dahil kailangan hindi mawala ang scholarship ko. I tried my best to earn everything that I have pero they still see me as the perfect student with perfect skills, perfect grades and perfect family na para bang nasa akin na ang lahat ng wala sa kanila.

Sabi sa g****e, low class person is a class of people below the middle class, having the lowest social rank or standing due to low income, lack of skills or education, and the like. Isipin mo, mahal ang tuition dito sa Winston so paano ako makakapag-aral dito kung hindi kami mayaman? At isa pa, hindi ako kulang sa edukasyon, gusto mo lapagan pa tayo ng grades dito eh, kaso nga lang baka ikaw ang mapahiya imbes na ako. Kaya ngayon mo sabihing low class ako? Ulitin mo pang sabihin yan, iuuntog ko na 'yang ulo mo sa kalsada. Napakalala na kasi ng pagiging bobo mo."

Sa huli, naghanap na lang siya ng kung anu-anong dahilan para hindi na pumasok sa klase. Ngayon, si Avery ang makakapag-aral sa Sanien University. Iba ang kalidad ng mga estudyante rito kumpara sa mga pribadong paaralan na punô ng mga anak-mayaman. Marami sa mga estudyante rito ay galing sa mahihirap na pamilya, at ang kahirapan ay hindi kahihiyan dito, minsan pa nga, hinahangaan pa ang mga taong umaangat mula sa hirap.

He’s really observant to his surroundings. “Kung ganoon, why are we still poor?” napahagikgik si teacher Han sa tabi ko na narinig ang tanong ni Sico. “You’re not poor Sico. Papa is rich so why do you think you’re poor?” “Because my brief is butas na. Look!” TG and Richmoon burst their laughter nang tumalikod si Sico, tumuwad at ibinaba bahagya ang shorts na suot.

Para bang iniwan na rin ako ng lahat sa isang iglap. Hindi ako anak-mayaman. Tourism student ako noon sa isang state university, pero dahil sa sunod-sunod na pagkawala ng mga taong sumusuporta sa'kin, napilitan akong huminto sa pag-aaral. Naiwan akong walang bahay na masasabi kong akin, dahil ang maliit naming bahay, kinuha ng bangko bilang kabayaran sa utang ni Papa.