Premonition In Tagalog Novels & Stories

punong- puno ng emosyong turan n'ya na nagbigay ng gulo sa utak ko. "May posibilidad ngang mangyari 'yon?" takot kong tanong. "Hindi mangyayari 'yon." Pagpapakalma n'ya sa'kin. "Proprotektahan ka namin." dagdag n'ya pa. "Pero saan?" iling kong tanong. Napabuntong hininga muna ito bago sumagot. "Sa propesiya."

"Ang dalawang bunga ng sumpa ay magtatagpo ayon sa itinadhana. Ang dalawa ay magiging isa. Pagkawasak ng mga pising nakabigkis. Kamatayan ang naghihintay sa dulo" dugtong pa niya gamit ang mismong orakulo na tila nasaulo na niya sa tagal ng panahon. The oracle was like a poetry, a dark poetry that will serve as a warning to anyone who will receive it. Medyo magulo, pero kung iisipin kong mabuti, at base sa impormasyong nakalap ko mula sa propesiya na mukhang naiintindihan ko na. Tumango-tango pa ako dahilan para mabaling sa akin ang kanilang mga tingin.

This was a message. My vision blurred. My body started to betray me, limbs growing heavier by the second. I wanted to scream, to fight back, but the world around me was slipping away. Sa huling saglit bago ako mawalan ng malay, naramdaman ko ang mainit na hininga sa tabi ng tenga ko, kasabay ng malamig na tinig na bumubulong sa akin. "Kore kara wa ore no mono da." (You're mine from now on.)

nag-aalala kong sabi sa kanya. “Don’t worry malapit na tayo.” anito na. Ilang saglit pa ay pumarada ang sinasakyan namin sa harapan ng mga condominium buildings. Bigla akong kinabahan sa aking naiisip. Parang alam ko na kung saan patungo ito.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

"If reincarnation is possible, baka nagkita na nga talaga tayo." Hindi niya maintindihan ang sarili kung di maiwasan tumitig kay Gabriel. Na-realized niyang ngayon lang natitigan ito ng husto at ng ganoong katagal. Mga ilang sandali ay kaagad nagtanong ito sa kanya. "Ano sa tingin mo 'yong minor plot sa chapter na 'to, ayos ba?"

Chapter 21.2: Ang Pag-Amin Written By: Cristina de Leon "Pero nag-iba ang pananaw ko sa mundo ng makilala kita, Lana. Palagi kong iniisip noon na mahina sina Stefan at Princess Tiana dahil kaya nilang magmalasakit sa iba pero nang makilala kita ay napagtanto ko na iyon pala ang tunay na kabuluhan ng buhay. Iyong maprotektahan mo ang taong minamahal mo at gawin ang kahit ano para maging ligtas lang sila. Iyong malungkot o matakot kapag nalaman mo na nasa peligro ang buhay nila. Naalala mo pa ba no'ng muntikan ka nang mamatay ng dahil sa mga naging bisita ko sa palasyo na sinaid ang dugo mo? Doon ko unang naranasan na makaramdam ng isang tunay na takot, Lana. Kaya oo, nararamdaman at naiintind

(Matthew 6:33-34) NAGISING ako bago pa man tumunog ang alarm. Maaga naman talaga akong nagigising. Nasanay na kasi ako no'ng nasa probinsiya pa ako. Tinutulungan ko si mama sa pagluluto, paglilinis ng bahay at kung anu-ano pa. Gumamit lang ako ng alarm in-case na hindi kaagad ako magising dahil sa sobrang pagod o late ng natulog.

At nagsisimula na yung countdown na black and white. "M-May tao po ba dito?" tawag ko sa kung sino man, naglakad ako sa madilim na exit. Alam ko panaginip lang 'to pero alam mo yung feeling na parang may mangyayari sayo once na nanaginip ka? Na puwedeng makaapekto sa reality mo. Grabe natatakot na ako, gusto ko ng gumising, baka mamaya bigla na lang may magpasabog dito tapos sumigaw ng "Nandito na ang mga hapon! Sinusugod na tayo ng mga hapon!"

sagot ng lalaki. "Salamat!" Dumukot si Maya sa bulsa nito at kinuha ang perang naka-bundle. "Heto, hindi ko alam kung sapat na iyan, bata! Pero ito lang muna ang maibibigay ko. Mangyari lamang na huwag mong ipagkalat ang nakita mo rito."