Novel & Cerita Premonition In Tagalog

Sylaila POV May kakaiba akong napansin pagkagising ko ngayong umaga. Hindi ko agad maipaliwanag kung ano iyon. Nakatingin lang ako sa kisame ng apartment habang nakahiga, nakayakap si Isla sa tagiliran ko. Karaniwan kasi, kapag nagigising ako sa umaga, parang may mabigat na nakapatong sa ulo ko. Madalas masakit ang sentido ko. Minsan naman, pakiramdam ko ay lutang ako at hindi ko maalala agad kung anong araw o anong plano ko.

Itinaas niya sa ere ang isang maliit na punyal gamit ang pwersa mula sa pulang liwanag. "...ay itututok sa inyong mga puso. Sa oras na kayo ay may intensyon na traydorin ang aming lahi, tatarak itong kusa sa inyo , tatlong beses hanggang sa kayo ay mapaslang at maging abo. Kayo ay maglalaho sa hangin na walang iiwanang bakas. Ang punyal ay nababalot ng itim na mahika laban sa mga pagt-traydor at intensyong pagpatay sa kahit sinumang itim na bampira." Saad ng Supremo na naghatid ng matinding takot sa bawat isa.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

-Pigil kong sabi. Napakembot ako sa sakit at hapdi hindi ko alam kung ano yung pumapatak sa katawan ko ngayon? "Very wrong! Rex ang pangalan ko Grace dahil sa sinabi mo makakapunta ka na ngayon sa langit."-Seryoso niyang sabi Lalo ako nataranta at nagsalita "Sorry kuya hindi ko sinasadya na..AAAHH"-Sigaw kong sabi nang maramdaman ko nakapatong na siya at sinagad niya ng husto.

Ibinaba niya ang telepono nang walang paalam. Nilingon niya ang babaeng nakatanaw sa dagat na nasa likurang bahagi ng De Leon mansyon. Umirap siya sa direksyon nito. "Kung plano mong tumalon d'yan para makatakas, think again, woman," nagmamaldito niyang usal, "iisipin kong walang utak na laman 'yang bungo mo." Miranda huffed. "Nahuli ako, `di ba? Ibig sabihin, wala ngang utak."

"Hope, I invited you here. Hindi kita p'wedeng pauwiin mag-isa." "OA much, best friend. Teka, papaalam lang ako kina tito at tita. Don't worry, I'll find my way out." "Hope!" Protesta nito pero wala ring nagawa. Safe sa San Gabriel kahit maglakad ka mag-isa sa gitna ng kalaliman ng gabi. Sa multo ka lang siguro matatakot kung matatakutin ka. Pero so far, wala namang kwento ng ghost sightings sa bayan nila.

Tumayo si Giorre at napapailing sa akin. “I don’t know, I have no idea or experience about that, but for me. Ang mababawi mo ay ang anak mo, malaki ang possibilities sa kambal, but on Remon’s part, makakasuhan ka ng pakikiapid, so be wise.” Hinatid ko palabas si Giorre at nang makalabas ito, muling lumingon sa akin.

Mastress nanaman ako sa mga impokrita na 'yon, sure naman ako na maiinis sila sakin dahil nag sasaya ako ngayon. Kaya ngayon, mag sasaya na muna ako. Isisigaw ko ang gusto kong isigaw sa ere, habang lumilipad at kinakain ng hangin ang buong paligid. I can't wait. Dahil simula sa susunod na araw, the real battle is on. Matatapos na ang sem, kaya dapat matapos na din ang tatago ng baho nila. Ako si Monica, ang mag papaiyak sa kanila.

Hindi nga ako nagkamali dahil maya-maya'y nagsibagsakan na ang butil ng ulan. Memories bring back Napangiti na lang ako habang pinaglalaruan ang butil ng ulan na nasa palad ko. Napatingala pa ako sa itaas at dinamdam mabuti ang tunog ng ulan na nagsibagsakan sa bubong ng shed. I sometimes refer myself to pluviophile. "May pasok ka pa." Bahagya akong natigil sa ginagawa ko nang marinig ko ang boses niya. Napangiti pa ako ng pilit dahil mismong mga tenga ko ay nagha-hallucinate sa boses niya.