Quotes About Acceptance And Moving On นิยาย & เรื่องราว

"Tapos? Anong sunod?" "Acceptance 'tay. Acceptance is the key. Tanggapin mo na hanggang don na lang talaga kayo ni nanay, na hindi na siya babalik sayo kahit kelan. At masaya na siya sa bago niyang buhay, sa buhay na hindi tayo kasama. Tsaka masaya naman tayo kahit tayong apat lang diba? Hindi naman siya kakulangan satin, naka survive nga tayo ng ilang taon na wala siya e, kakayanin la nating maka survive sa mga susunod pa." "Okay, tatandaan ko yan anak."

Inilapag nito sa mesa ang hawak na tablet. “I know it’s not easy, Jax. In fact, I admire you for being brave enough to face your fears. Coming here was a huge accomplishment, and I want you to know that you are getting there. Hindi mo kailangan pilitin ang sarili, Jackson. One day, you will realize that you are ready.” Ngumiti si Trish, at tinawid nito ang nakapagitang mesa sa kanila at inabot ang kamay ni Jackson na nakakuyom. She tapped his hands and said, “ But let me tell you something, Jax. Acceptance. It is all that you need. Accept that you made a mistake in the past, accept that you had hurt her, accept that she’s mad at you, accept if she won’t forgive you, accept everything and let

Past na ang sa amin ni Andrea at mukhang okay na rin naman dito ang nangyari kasi nga ay nakaka ngiti na ito sa akin ngayon at hindi katulad ng dati na puro sama ng tingin na lang ang ibinibigay niya sa amin ni Ellen. Acceptance is the key talaga sa pag mo move on. Tamo ako. In accept ko sa aking sarili na sadyang hindi na talaga siya magiging akin plus may nakilala pa ako na siya na pala ang mamahalin ko ng hindi ko namamalayan. Sana nga ay ganun din ito dahil higit sa lahat ay ang kaligayahan din nito ang hangad ko.

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

pagkasabi nito sa huling salita ay unti-unti nang nawala ang liwanag. One of the way of moving on from any painful parts of our lives is to accept the fact, forget and forget. It may be hard for us to do but we can make it step by step. Kagaya ni Leonora, ipinanganak siyang may takot sa Diyos pero tao lamang siya na nagkakamali but she repented, she accepted all those mistakes and forgive all the people surrounds her.

Because sometimes you simply need to pick yourself instead of fighting for something that has long been gone. If you're struggling with that, just remember that the love will never be gone. It doesn't go away. Oftentimes, people simply grow up.There's no malice, no hurt feelings. It's simply two people who had something magical, but now need to part their ways. You can't grow if you won't move. Every path we take in life takes us somewhere else. We need to accept that. We will learn an amazing amount of things, and sometimes, the person that we thought was our "forever" can no longer accompany us.

“Because we have to move on. Pareho tayong hindi maka move forward but we are here. Maybe if we got the justuce that we want after they leave us our heart will be at ease. Sarili lang ‘din naman natin ang nagpapahirap sa kasalukuyan pero walang mali doon. Kailangan lang ‘din natin gumawa ng bagay na ikatatahimik natin.” “Your right.” Agad na sagot ni Seth habang nakatitig pa ‘rin sa kaniya. “We have to accept and move on. The only question is kung kaya mo ba?” Tama ito. Kaya nga ba niya tanggapin kapag nalaman niya na kagagawan ng doctor ang pagkawala ng mama niya? Kaya ba niyang tanggapin na pinutol ng ibang tao ang buhay ng ina niya na sana ay mahaba pa?

“How may I help you?” Umawang ang labi nito sa dire-diretso kong tanong. Tahimik na lang akong napailing at huminga nang malalim. “Teach me how to move on from them then, because it’s so hard to forget them,” mahinang saad ko, tapos nalungkot na naman. “Bro, hindi mo naman sila kailangang kalimutan eh. You just have to accept, know the word acceptance,” ani Carlo at naupo kaya naman huminga ako nang malalim.

"He's just a lesson, Jadz. Learn, accept, and be happy dahil may natutunan ka sa kaniya. Hindi naman kita pinipilit na mag move on kaagad o kalimutan siya. Mahirap 'yon. Napakahirap." "D-Dok." "Just move forward. Harapin mo ulit ang bagong umaga kahit na wala na siya. Maging masaya ka ulit. Buoin mo ulit ang sarili at puso mo dahil walang ibang gagawa no'n para sayo." Natulala siya sa mga sinabi ko. In just a glimpse, namalayan ko na lang na nakayakap na siya sa'kin habang umiiyak. Napangiti naman ako at niyakap siya pabalik.

"Hindi ako nag move-on kasi hindi ko alam kung paano mag-move on… hindi ko kayang balikan sa alaala ko lahat ng nangyari noon. Hindi ko kayang tanggapin lahat ng nangyari hangga't walang eksplanasyon." Humarap siya sa akin at gustong gusto kong manakit dahil nakikita ko syang nasasaktan at lumuluha na naman. Hindi ba pwedeng bigyan kami ng mundo ng katahimikan. Pwede bang bigyan naman nila kami ng isang araw para makapagpahinga sa lahat ng problema namin? "Because I believe that everything happens for a reason… I just have to understand that and accept it. Pero parang hindi ko pa siya kaya ngayon…" umiling siya sa akin habang patuloy na tumutulo ang luha niya.