Quotes About Acceptance Mga Nobela at Kwento

Ngunit ang mahalaga ay ang leksyon na maiiwan. Leksyon na hububog sa pagkatao ng bawat isa. Masakit man pero iyon ang katotohanan na dapat tanggapin. Accepting and embracing the pain is the way to move on. Hanggang isang araw ay gigising na lang na wala na ang kirot, ngunit ang alaala at leksyon na natutunan ay mananatili at maging baon at paalala sa bawat araw. “He does not love you!”

"They're a rapist child. Ayokong mahalin sila dahil baka maalala ko lang ang lalaking gumawa sa akin nito." 'We understand. Could you do us a favor?' "What is it, dad?" Tanong ko at napalingon sa kaniya. 'Think of us as your baby. Love them like how you love us. Treat them what they deserve. It's your child. Wala na tayong magagawa kung nandiyan na. All you have to do is to accept everything and move forward.' "How can I accept everything?" Acceptance is hard. How can I do that easily? Madaling sabihin pero mahirap gawin.

, makahulugan niyang pahayag sa akin na siyang marahan kong tinanguhan. "Pero ano ang ating magagawa Tiyo? Ang pagtanggap ay dapat sa kaniya magmumula at hindi kung kaninuman.", malumanay ko lamang na pahayag. "Sometimes the only way for a person to accept something is when they learn how to love it.", pahayag ni Tiyo at agad akong napatingin sa kaniya. I get his point! Andito na naman tayo sa ideya na kailangan ko siyang paibigin.

Bigla akong natahimik sa sinabi niya. He doesn't want me to fall. Pag-uulit sa aking isipan sa bagay na imposibleng mangyari. Matagal na akong hulog sir kung alam mo lang. Kung ganun na ayaw pala niya edi no. Alam ko naman kung paano tanggapin ang no lalo na sa buhay na mayroon ako. Rejections became so normal that it no longer surprises me. Ginawaran ko siya ng maliit na ngiti.

dalangin niya habang nag mamaneho. Bagong labas si Jade ng classroom at nagmamadaling umuwi nakapag desisyon na siya pagbibigyan niya si Andy. Dahil mahal parin niya ito hindi na niya kaya pang mag antay nalang ng kung anong mangyayari sa future nila. Tama ang isang kaklase niya na if you love someone, go for it no matter what happens because the important things in our life is acceptance. Tanggapin kung ano ibinibigay ng universe and forget the painful past. Nasa ganoon siyang pag iisip habng naglalakad ng bigla siyang hilahin ng isa niyang kaklase at isandal sa isang poste.

We don’t need to change a person, instead we need to accept and appreciate what they put on the table. Don’t make your hope into something they’re not. If we love someone we just help them to find themselves too by letting them become what they truly are without judging why they act like that. We are wounded warriors in every aspect of our life. Let’s accept the fact and don’t complain about their weaknesses by putting a finger on them. Instead, let’s find our own mistakes and work for them in order for us to understand others too.

"Paano ka?" "Hindi ba ma ang sabi nga sa kanta, Acceptance is the key to be, to be truly free. Ma magiging okay din ako hindi ngayon pero alam ko magiging okay din ako and pag dumating ang oras na yon, I'm sure that I can live on my own dream too, iyong wala na sya, yung kaya ko na mag isa." She hugged me again bago sya tuluyang lumabas ng kwarto ko. I want to start a new chapter without him, without crying, without pain.

Napilitan akong tumango kahit alam kong mahirap 'to para sa kanya. “Mom can I ask?” she looked at me and nodded her head. “How's the feeling to be betrayed?” sandali siyang natigilan pero sa huli ay sinagot niya ang tanong ko. “Masakit anak, 'yong tipong binagsakan ako ng langit at lupa dahil sa bigat at sakit na nararamdaman. Niloko ako, nasaktan at nagmukhang tanga sa kanya. Pero hindi naman ibig sabihin non na hindi ko siya mapapatawad. Acceptance is the key to my peace of mind.” Masaya akong tumango. Tama si mama, pagpapatawad ang solusyon para sa kaginhawaan sa dibdib.

" tugon ko kay Cereina. Napailing nalang siya sa aking sinabi. "Kung matagal ka ng nagho-hold on sa isang tao at wala pa ding nangyari, hindi let go ang solusyon dyan. Acceptance. Kailangan mong tanggapin na niloko ka niya. Na hanggang dun lang kayo. Kailangan mong tanggapin na hindi ka niya ganoon kamahal. Kasi nagawa ka niyang saktan." dugtong pa ni Cereina na naka pukaw ng atensiyon ni Harah. Ang mga sinabi ng kaibigan niya ay tumatak sa kaniyang isipan. Narealize niya nalang na. Baka kaya hindi pa siya nakakalimot, hindi lang dahil nasaktan siya. Kundi, hindi niya matanggap. Hindi niya matanggap ang nangyari.

“Alam ko naman iyan, pero alam mo naman anak na….hindi natin alam kung hanggang kailan lang tayo sa mundo. Tulad ng papa mo, nanood lang kami ng tv, sa isang iglap, iniwan na tayo.” "Mama….I'm sorry…. kasalanan ko ang lahat." “Hindi mo kasalanan ang lahat anak, huwag mong lagi yang isipin, dumaan man sa punto na kung hindi dahil sayo ay hindi iyon mangyayari pero baliktarin mo man ang sitwasyon ay talagang doon lang siguro ang buhay ng ama mo. Kaya huwag na nating isisi sa sarili natin ang lahat.” Tumango ako sa sinabi ni mama. Tama nga si mama, acceptance at forgiveness ang kailangan, marami kaming natuklasan sa pagkatao namin kaya life goes on.