Isagani Monologue Script Novels & Stories

At least may maiinom siyang mainit. Pero habang naglalagay ako ng tubig sa kettle, biglang pumasok sa isip ko— What the hell am I going to do with him here? Sht, dalawa lang kami dito…wala namang siguro-- Napalunok ako sa aking naisip. Aist! Umayos ka, Katalina! Back to your senses.

Hinayaan ko lang siyang magsalita—parang takot na baka kapag nagsalita ako, mawala ang boses niya. “H-hello, Mr. Vellaceran? Ahmm... I–I just want to say thank you again,” mahina niyang sabi. “Hindi ko inaasahan na may tutulong sa akin kagabi. Akala ko… mag-isa lang ako.” Huminga siya nang malalim, parang pinipigilan ang sarili. “Hindi ko rin alam kung tama bang tumawag ako. Pero sabi mo… if I want, I can call.”

Dahlia’s POV “I welcome the opportunity to speak to all the people of Austria, wherever they live and whatever race they came from. Let me begin with a heartfelt thank you to all the people here who attend this party…” Kasalukuyan kaming nasa gitna ng isang malaking stage. Nasa gitna si nanay na nagsasalita sa micropono. She was delivering her speech to the people in front of us. Kanina pa ako kinakabahan baka kasi ay mapasabak din ako sa speech hindi ako prepared. Nasa tabi ko ang aking kapatid na si Isabella, ni hindi man lang ako nito pinapansin at tinataponan ng tingin. Napakaseryoso ng kaniyang mukha na para bang sinusuri ang mga tao sa harap namin. Hindi ba siya marunong ngumiti? Ganit

Para matakpan at maitago niya ang markang iyon. Tahimik na umandar ang sasakyan. Sumabay sa agos ng trapiko. Sa loob, walang nagsasalita. Tanging ang mahinang ugong ng makina at ang ingay ng lungsod ang maririnig. Ilang sandali pa, nagsalita si Isla. “Mr. Montenegro,” maingat niyang simula, “pwede niyo po ba akong ibaba sa kanto bago makarating sa opisina?”

Tumayo ang lalaki, "Don't make any moves, say it here if you have something to say." "Anong ginagawa mo dito?" "Hindi mo ba narinig ang sinabi ng nanay mo? Niyaya niya ako dito." Si Isa ay hindi nangahas na magsalita ng masyadong malakas, "Maaari kang tumanggi." "Nakiusap siya sa akin."

Mabilis na namuo ang mga luha sa mga mata ko sa mga insultong binitawan niya na talagang bumaon sa dibdib ko. "Ma'am, I am not a gold digger. And I am really a fruit from my father's mistake but my intention and conscience were all clear. I am in love with Isaac and l don't have plans to empty his bank accounts. Namuhay po akong mag-isa. I have no one and I am literally alone but Isaac made me feel a genuine happiness. Ipinakita niya sa akin kung paano alagaan. He cared for me and I can't bear losing him. Please, just let me love him. Kung tama man kayo na pinaglalaruan niya ako ay tatanggapin ko iyon. Just please, let me love him—"

Bukod kasi sa madami kami ay agaw pansin pa ang kaingayan namin. "Sobrang tahimik namin sa IS! Pakiramdam ko, palaging may dumadaang anghel dahil wala talagang nagsasalita!" kwento ni Ben habang nakapila kami at umoorder. Maliit lamang ang canteen at mas lalong nadepina ang pagiging maliit nito dahil sa dami namin. Mabuti na lang at kakaunti pa lang ang kumakain kaya kaya kami ng mga mesang mayroon sila.

Naiiling na sabi ni Mon. “Keyla!” Tawag ni Isaiah sa kanya. Kaya napatingin siya dito. “Umalis na kayo! May bombang sasabog sa ilalim ng lupa!” Sigaw niya ulit sa mga ito. “Hindi kita iiwan dito!” Si Thiago ang sumagot. Marahas na tinignan ni Tanita si Thiago “Manahimik ka! Nilinlang mo ako kaya pati ikaw ay sasabog sa loob ng limang minuto!”

Nasa akin na ang atensyon ng lahat. Dahan-dahan kaming naglakad papunta sa harap ng stage. At habang papalapit kami ay lalo akong kinakain ng kaba at takot. Lalo pa't ang masayang mukha ni Seiichi habang kumakanta ang nakikita ko. What the fuck? Ano'ng gagawin ko? 🎶"Hindi mapakali Hanggang tingin nalang Bumubulong sa'yong tabi

I groaned instead of saying scumbags because of this fuckin' handkerchief inside my mouth. "Well, about time. Be ready, they will be here anytime soon," ani ng isa sakanila. Tinanggal naman nung isa ang busal ko sa bibig bago ako hinawakan sa panga. Napaungol ako nang maramdaman ang higpit ng pagkakahawak niya roon na tila ba pinipiga. "Good to see you, Montesur. Ikaw na mismo ang lumapit sa amin," natatawang sambit nito.